Pages

Sunday, June 16, 2013

ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းသည္


ေကာင္းမႈျဖင့္ ေပ်ာ္၊ မေကာင္း ေပ်ာ္၊ အေပ်ာ္ႏွစ္မ်ိဳးရွိပါသည္။

အပူဓာတ္ကင္း၊ ျငိမ္းခ်မ္းျခင္း၊ ေပ်ာ္လ်င္ ျမတ္ႏုိးရာ။

ကုိယ္ စိတ္ မျငိမ္း၊ အပူကိန္း၊ ေရွာင္တိမ္း မေပ်ာ္ရာ။



ေပ်ာ္စရာသည္ ကာမဂုဏ္ျဖင့္ ေပ်ာ္ရသည္က တစ္မ်ိဳး၊
ျမတ္ ဓမၼကုိ က်င့္သုံးလုိက္နာျခင္းျဖင့္ ေပ်ာ္ရ သည္က တစ္မ်ိဳးဟု ႏွစ္မ်ိဳးရွိသည္။

ကာမဂုဏ္ျဖင့္ ေပ်ာ္ရျခင္းသည္ အပူဓာတ္ျဖင့္ ေပ်ာ္ရျခင္းျဖစ္သည္။
ဓမၼျဖင့္ ေပ်ာ္ရျခင္းသည္ အေအးဓာတ္၊ အျငိမ္းဓာတ္ျဖင့္ ေပ်ာ္ရျခင္းျဖစ္သည္။

တစ္ခါက ျမတ္စြာဘုရားသည္ သာ၀တၳိျမိဳ႕ေတာ္ၾကီးတြင္ သီတင္းသုံးေတာ္မူေနခုိက္ျဖစ္သည္။
သာ၀တၱိတစ္ျမိဳ႕လုံးသည္ အုန္းအုန္းကၽြက္ကၽြက္ျဖင့္ ေပ်ာ္ျမဴးေနၾကသည္။
ထုိေပ်ာ္ပြဲၾကီးကုိ ဗာလနကၡတၱပြဲသဘင္ဟုေခၚၾကသည္။

လူမ်ားရမ္းရမ္းကားကားေပ်ာ္ၾကသည္။ ျမင္မေကာင္းေအာင္ လိမ္းျခယ္ျပင္ဆင္ၾကသည္။
နားမခံသာေအာင္ ေအာ္ဟစ္သီးက်ဴးၾကသည္။ ယဥ္ေက်းသူမ်ား အေနခက္ေအာင္ လိုက္လံ၊ ေနာက္ေျပာင္၊

 ေႏွာက္ယွက္ၾကသည္။ သူေတာ္စင္မ်ား အခက္ေတြ႕သည့္ ပြဲေတာ္ၾကီးျဖစ္သည္။

ထုိပြဲေတာ္ၾကီးခုႏွစ္ရက္တာကာလ က်င္းပေနခုိက္ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးတြင္လည္း
ဓမၼျဖင့္ ေမြ႕ေလ်ာ္သူတုိ႕ျဖင့္ စည္ကားေနသည္။
သာ၀တၱိျမိဳ႕ၾကီးသည္ ငါးကုေဋခန္႕ေသာ သူေတာ္စင္မ်ားျဖင့္ ျငိမ္းခ်မ္း၊ တည္ျငိမ္စြာျဖင့္ ေပ်ာ္ၾကျပန္သည္။

ထုိငါးကုေဋေသာ သူေတာ္စင္မ်ားသည္ ျမတ္ဘုရားအားေလ်ာက္ထားၾကသည္။
ျမတ္စြာဘုရား၊ သာ၀တၳိျမိဳ႕အတြင္း ဗာလနကၡတၱပြဲသဘင္ကုိ ခုႏွစ္ရက္ၾကာ က်င္းပေနၾကပါသည္ဘုရား။
လူအမ်ားရမ္းကားၾကသည္။ ျမင္မေကာင္း၊ ရႈမေကာင္းေအာင္ ဆုိးသြမ္းၾကသည္။
ထုိပြဲေတာ္ကာလအတြင္းျမိဳ႕အတြင္းသုိ႕ ဆြမ္းခံၾကြေတာ္မူပါႏွင့္ဘုရား။
ဘုရားတပည့္ေတာ္မ်ား ေက်ာင္းသို႕လာေရာက္ပုိ႕ေဆာင္ၾကပါမည္ဘုရား။

ျမတ္ဘုရားသည္ ဒကာ ဒကာမမ်ား၏ ေလ်ာက္ထားခ်က္ကုိ လက္ခံေတာ္မူသည္။
ပြဲေတာ္အတြင္း ျမိဳ႕အတြင္းသုိ႕ ဆြမ္းခံၾကြေတာ္မမူေပ။
ဒကာ ဒကာမမ်ား ကပ္လွဴေသာ ဆြမ္းျဖင့္သာမွ်တေတာ္မူသည္။

ပြဲေတာ္ကာလျပီးေသာ္ ရွစ္ရက္ေျမာက္ေန႕တြင္ ဒကာဒကာမမ်ားသည္ ဘုရားရွင္ႏွင့္တကြ သံဃာေတာ္ မ်ားကုိ ပင့္ဖိတ္ျပီး ပြဲအတြင္းၾကီးက်ယ္ေသာ ဆြမ္းလွဴပြဲက်င္းပၾကသည္။

ထုိအလွဴပဲြၾကီးတြင္ အလွဴရွင္သူေတာ္စင္မ်ားက ရွင္ေတာ္ဘုရား..၊ ဘုရားတပည့္ေတာ္မ်ား ဗာလနကၡတၱ ပြဲေတာ္ ကာလ အတြင္း မၾကား ခ်င္ေသာအသံမ်ားကုိၾကားၾကရပါသည္။ 
မျမင္ခ်င္ေသာ အရာတို႕ကုိ ျမင္ရပါသည္။ စိတ္ဆင္းရဲ ကုိယ္ဆင္းရဲျဖင့္ ေနထုိင္ၾကရပါသည္။

ဘုရားတပည့္ေတာ္မ်ား ျမိဳ႕အတြင္း မ၀င္သလုိ၊ ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားႏွင့္ တပည့္သားမ်ားလည္း ျမိဳ႕ေတာ္ အတြင္း ၾကြေတာ္ မမူခ့ဲပါဘုရား..ဟု ျငိမ္းခ်မ္းစြာေနလုိေသာ သူမ်ားကလည္း ေလ်ာက္ထားၾကသည္။

ထုိအခါ ျမတ္ဘုရားက ..ပညာမ့ဲမုိက္မည္းသူမ်ားသည္ ေမ့ေလ်ာ့ျခင္းကုိ ခုံမင္ၾကကုန္၏။
သူေတာ္စင္မ်ားကား မေမ့မေလ်ာ့ျခင္းကုိ ျမတ္ႏုိးၾကကုန္၏။

ကာမဂုဏ္ေပ်ာ္( အပူေပ်ာ္) ကုိ အားမထုတ္ၾကကုန္လင့္။
ဓမၼျဖင့္ေပ်ာ္( အေအး၊ အျငိမ္) ေပ်ာ္ျခင္းသည္သာ အျငိမ္းဓာတ္မ်ား ကိန္းရာ ျမတ္နိဗၺာန္ေရာက္
ေၾကာင္းျဖစ္ ေပသည္..ဟု ေဟာၾကားေတာ္မူသည္။

တရားဆုံးေသာ္ အျငိမ္းဓာတ္ျဖင့္ အပူကင္းၾကေသာ သူတုိ႕သည္ ေပ်ာ္ရႊင္စြာျဖင့္ သာဓုေခၚၾကည္ႏူးၾက ရသည္။

....................................................
ဓမၼပဒ၊ ဗာလနကၡတၱ၀တၳဳကုိ ေရးဖြဲ႕ပါသည္။

Tuesday, June 11, 2013

သီဟေသနာပတိ သုတၱံ


ေကပုပၹံ ဧေကာဒကံ။
ပူေဇနာပိ သုခံ လေဘ။


ပန္းတစ္ပြင့္ ေရတစ္ခြက္ ပူေဇာ္ျခင္းအားျဖင့္လည္း ပစၥပၸဳန္ တမလြန္ႏွစ္တန္ေသာ ဘ၀တြင္ ခ်မ္းကုိရေစ တတ္သည္။ 
ေပးကမ္း လွဴဒါန္းျခင္းကို ေကာင္းေသာ အရာ တစ္ခု အျဖစ္ လူသားတုိင္း ဘာသာတုိင္းက ျမတ္ႏုိးစြာ လက္ခံၾကသည္။


တစ္ခါက ဘုရားရွင္ မဟာ၀န္ေတာ ကုဋာဂါရေက်ာင္းတုိက္၌ သီတင္းသုံးေတာ္မူစဥ္က သီဟစစ္သူၾကီး 
သည္ ဘုရားရွင္ထံေမွာက္သုိ႕ ေရာက္လာျပီး ဒါနႏွင့္ပတ္သက္ေသာ ေမးခြန္းတစ္ခ်ိဳ႕ ေမးဖူးသည္။

ရွင္ေတာ္ဘုရား၊ အလွဴေပးတ့ဲ အတြက္ ယခုလက္ရွိဘ၀ရရွိမယ့္ အက်ိဳးမ်ားကုိ ေဟာျပႏုိင္ပါလားဘုရား။
သီဟစစ္သူၾကီး အလွဴေပးလုိက္လက္ငင္းရမယ့္ အက်ိဳးမ်ားကုိျပျခင္းငွာတတ္ႏုိင္ပါတယ္။

၁။ ေပးလွဴတတ္တ့ဲ အလွဴရွင္ကုိ လူအမ်ားက ခ်စ္ခင္ၾကတယ္။

၂။ ေနာက္တစ္မ်ိဳးက အလွဴရွင္ထံကုိ တည္ၾကည္ျငိမ္းခ်မ္းေသာ စိတ္ဓာတ္ ပုိင္ရွင္သူေတာ္စင္မ်ား လာေရာက္ တတ္ၾကတယ္။

၃။ ေနာက္တစ္မ်ိဳးက အလွဴရွင္သည္ ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားရသည္။

၄။ေနာက္တစ္မ်ိဳးက အလွဴရွင္မ်ားသည္ လူမ်ားအလယ္ ပရိသတ္အၾကား ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့သြားလာလႈပ္ရွားႏုိင္တယ္။

၅။ ေနာက္တစ္မ်ိဳးက အလွဴရွင္မ်ားဟာ ဒီဘ၀ ဒီခႏၶာစြန္႕ရမယ့္ ေနာက္ဆုံး အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ စိတ္ၾကည္လင္ေန တတ္တယ္ ေသလြန္ျပီးေနာက္ ေနာက္ဘ၀မ်ားတြင္ ေကာင္းရာသုဂတိျဖစ္တ့ဲ နတ္ဘုံနတ္နန္းျဖစ္ရတယ္..။

ဘုရားရွင္မိန္႕ၾကားေသာ ထုိစကားၾကားရသည့္ သီဟစစ္သူၾကီးသည္..
 
ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္သည္ အရွင္ျမတ္ဘုရားေဟာလုိ႕လက္ခံရသည့္ သေဘာမ်ိဳး မဟုတ္ပဲ၊ ကုိယ္ေတြ႕အားျဖင့္ လက္ရွိရမယ့္ ပစၥဳပၸန္ အက်ိဳးေလးပါးကုိ ခံစားသိရွိပါတယ္ဘုရား။

တပည့္ေတာ္က ေပးလွဴတတ္ေတာ့ လူအမ်ားခ်စ္ခင္ၾကပါတယ္။
ျပီးေတာ့ တည္ၾကည္ေလးျမတ္စိတ္ဓာတ္ျမင့္မားေသာ သူေတာ္စင္ၾကီးမ်ားလည္း တပည့္ေတာ္ဆီၾကြလာ တတ္ၾကပါတယ္။

သီဟစစ္သူၾကီးက လူတုိင္းကုိေပးလွဴတတ္တယ္။ သံဃာမ်ားကုိ ၾကည္ညိဳေလးစားတယ္စသည္ျဖင့္ မင္း ပရိသတ္၊ သူေဌး သူၾကြယ္၊ မွဴး မတ္ စသည္ျဖင့္ ပရိသတ္အလယ္မွာ ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားရပါတယ္ဘုရား။

ထုိအခါ ဘုရားရွင္က သီဟစစ္သူၾကီး၊ သင္ေျပာတ့ဲ လက္ရွိ လက္ငင္းရမယ့္ အက်ိဳးေလးပါးထင္ရွားသလုိ၊ လက္ရွိဘ၀ခႏၶာစြန္ရၾကေတာ့လည္းပဲေကာင္းရာသုဂတိေရာက္ရတယ္ဆုိတာ ဒါနအက်ိဳးပင္ျဖစ္ေပတယ္။

(သီဟေသနာပတိသုတ္)


Sunday, June 9, 2013

စိတ္ ျပဳျပင္ နည္း


သစ္ေကာက္ကုိ ေျဖာင့္၊ ပမာေထာက္၊ စိတ္ေကာက္ ေျဖာင့္ပါေလ။

စိတ္ေကာက္ကုိ ေျဖာင့္၊ ခရီးမေထာင့္၊ ေရာက္လိမ့္ ျမတ္နိဗၺာန္။


ရဟႏၱာ မေထရ္ျမတ္ၾကီးသည္ ကုိရင္ငယ္တစ္ပါးႏွင့္ ရြာထဲသုိ႕ ဆြမ္းခံ၀င္သည္။ လမ္းတစ္ေလ်ာက္သည္ သာယာေအးခ်မ္းသည္။ ေလေျပျဖဴးျဖဴး ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းသည္။ ေနရွိန္ေၾကာင့္ ေလာက၀န္းက်င္သည္ ထိန္ထိန္လင္းေနသည္။ လယ္ကြင္းမ်ားဆီတြင္ လယ္လုပ္သားတုိ႕ စတင္္ျပီး လုပ္ငန္းဆင္းၾကျပီ။

အရွင္ျမတ္ၾကီးဘုရား၊ ဒါက ဘာလုပ္ၾကတာပါလဲဘုရား။
ေနာက္ေတာ္ပါးမွကုိရင္ငယ္သည္ မေထရ္ျမတ္ၾကီးကုိ ေမးေလ်ာက္သည္။
ကုိရင္ငယ္ေမးသည့္ အရာမွာ လယ္လုပ္သား လယ္ အတြင္းသုိ႕ ေရသြင္းေနၾကသည့္ လုပ္ငန္းကို
ေမးျခင္း ျဖစ္သည္။ 

ဒီလုိ..၊ ကုိရင္ရဲ႕..၊ ဒီေရေတြကုိ ေဘာင္ေလးခတ္ျပီး ကုိယ္လုိခ်င္တ့ဲ ဆီသယ္ယူၾကတာေပါ့။ 
လယ္ထဲေရာက္ေအာင္ လုပ္ၾကတာေပါ့။

ေအာ္..၊ မွန္ပါအရွင္ျမတ္ၾကီးဘုရား။ အသက္မရွိတ့ဲ ေရကုိေတာင္ ေဘာင္ခတ္ျပီး လုိရာယူလုိ႕ရရင္ စိတ္ကုိ လည္း လုိရာေရာက္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းႏုိင္တာေပါ့ေနာ္ဘုရား။
မွန္တာေပါ့..၊ ကုိရင္..။ စိတ္ကုိ ထိန္းျပီး လုိတ့ဲ ေနရာထားႏုိင္တယ္။

ဆရာ တပည့္ႏွစ္ဦးသည္။ လယ္ၾကိဳ လယ္ၾကားခရီးအလြန္တြင္ ရြာဦးအစသုိ႕ေရာက္ၾကသည္။
လူတစ္ခ်ိဳ႕ကုိျမင္ၾကရသည္။ 
ထုိရြာသားမ်ားသည္ သစ္ကုိင္းကုိ မီးေလးျပလုိက္ ျပန္ႏႈတ္ယူလုိက္ မ်က္စိေလး ေပကလပ္ေပကလပ္ လုပ္ျပီး လုိရာေကြးလုိက္လုပ္ေနၾကသည္။ 

အရွင္ျမတ္ၾကီးဘုရား..၊ ဒီရြာသားေတြ ဘာလုပ္ေနၾကတာလဲဘုရား။
ေအာ္..၊ ေကြးေနတ့ဲ သစ္ကုိင္းကုိ မီးအပူေလးေပးျပီး ေျဖာင့္ေအာင္လုပ္ေနၾကတာကုိရင္ရဲ႕။
ျမွားလုပ္ေနၾက တာေပါ့။ ျမွားေျဖာင့္မွ ပစ္မွတ္ထိႏုိင္တယ္ကုိရင္..။

မွန္ပါ၊ အရွင္ျမတ္ၾကီးဘုရား။ သက္မ့ဲျဖစ္တ့ဲ သစ္ကုိင္းကုိေတာင္ မီးပူေပးျပီး ေျဖာင့္ေအာင္လုပ္ႏုိင္ၾကေသး ရင္စိတ္ကုိလည္း ေျဖာင္ေအာင္လုပ္ႏုိင္တာေပါ့ေနာ္ဘုရား။

မွန္တာေပါ့ကုိရင္။ စိတ္ကုိ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာ အပူေပးျပီး ေကြးေနတာကုိ ေျဖာင့္ေအာင္လုပ္ႏုိင္တယ္။
စိတ္ေကြးေျဖာင့္ေတာ့ ေအးတာေပါ့..ကုိရင္။
မွန္ပါ အရွင္ျမတ္ၾကီးဘုရား။

ဤသုိ႕ခရီးႏွင္ရင္း ဆြမ္းခံ၀င္လာရာ ရြာလယ္လမ္းသုိ႕ေရာက္ၾကျပီ။ ရြာသားတစ္ခ်ိဳ႕ သစ္ေရြ၊ သစ္ခုတ္ လုပ္ ေနၾကသည္။ မ်ဥ္းၾကိဳးေလးနဲ႕တုိင္းလုိက္၊ အမွတ္အသားအတုိင္း လုိက္ျပီး မလုိအပ္သည္မ်ားကုိ ဖယ္ထုတ္၊ ခုတ္ထစ္ေနၾကသည္။

အရွင္ျမတ္ၾကီးဘုရား။ သူတုိ႕ဘာလုပ္ေနၾကတာလဲဘုရား။
ေအာ္..၊ ကုိရင္ငယ္၊ သစ္ဆုိတာ အကုိင္း၊ အခက္၊ အဖု အထစ္မ်ားတယ္။ အဲဒါေလးကုိ အလုံးေခ်ာျဖစ္ သြားေအာင္ မလုိအပ္တာေတြကုိ မ်ဥ္သားျပီး ခုတ္ပစ္၊ ေရြပစ္ရတယ္ကြဲ႕။
မလုိအပ္တာေတြကုိ ဖယ္လုိက္ေတာ့ လုိအပ္တာေတြရျပီး လွသြားတာေပါ့ ကုိရင္..။

မွန္ပါ၊ အရွင္ျမတ္ၾကီးဘုရား။ အသက္မရွိတ့ဲ သစ္တုံးၾကီးကုိေတာင္ ေျဖာင့္စင္းသန္႕စင္လုိရာထြင္ယူႏုိင္ေသး ရင္၊ စိတ္ဆုိတာလဲ မလုိအပ္တာကုိ ဖယ္လုိအပ္တာကုိထားလုိက္ရင္ သန္႕စင္ေျဖာင့္ျဖဴးလာႏုိင္တာေပါ့ ဘုရား။
မွန္တာေပါ့ ကုိရင္ငယ္။ စိတ္မွာျဖစ္တတ္တ့ဲ ဖု၊ ထစ္၊ ရြတ္၊ တြ အလုိမက်တာေတြကုိ ခုတ္ထုတ္ ပယ္ရွင္း လုိက္ရင္ သန္႕စင္ေဖြးလက္ အေရာင္ထြက္ေတာ့တာေပါ့။

မွန္ပါဘုရား၊ အရွင္ျမတ္ၾကီး။ တပည့္ေတာ္ ဆြမ္းခံဆက္ မလုိက္ေတာ့ပါ။ ေက်ာင္းျပန္ျပီး စိတ္ျပဳျပင္လုိက္ပါ ဦးမယ္ဘုရား။
ေအး ေကာင္းေပတယ္၊ ကုိရင္ငယ္ ။ ျပန္ျပန္...။

ဆြမ္းခံမွအျပန္တြင္ ကုိရင္ငယ္သည္ ေက်ာင္းခန္းအတြင္းသုိ႕ ၀င္ကာ စိတ္ကုိ လုိရာေရာက္ေအာင္ သြယ္ယူ သည္။ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာ အပူေပးျပီး ေကြးေနေသာစိတ္ကုိေျဖာင့္လုပ္သည္။ စိတ္ကုိ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာတင္ျပီးရႈေသာ အခါ ပုိေနတာေတြ႕ရသည္။ မလုိအပ္ေသာ စိတ္ပုိမ်ားကုိ ဖယ္ထုတ္ပယ္ရွင္းသည္။ 

နတ္တုိ႕ဘုရင္ သိၾကားမင္းသည္ ေက်ာင္းသုိ႕ျပန္ကာ ကုိရင္ငယ္ တရားအားထုတ္ေနသည္ကုိ ျမင္သျဖင့္ အေႏွာက္ အယွက္မျဖစ္ေစျခင္းငွာ နတ္မင္းၾကီးေလးပါးအား ေက်ာင္း၀န္းက်င္ အားတိတ္ဆိတ္ေအး ခ်မ္းေအာင္အျပဳလုပ္ခုိင္ထားသည္။ 

ေနနတ္သား၊ လနတ္သားတုိ႕ကုိလည္း ေန၀န္း လ၀န္းတုိ႕ကုိ တန္႕ထားေစသည္။ သိၾကားမင္း ကုိယ္တုိင္ မူ ေက်ာင္းေပါက္အနီးတြင္ ေစာင္ေရွာက္ထားသည္။ သတိ၊ သမာဓိ၊ ပညာျဖင့္ ကိေလသာကုိ စစ္ခင္းေနသူ မ်ားအား နတ္၊သိၾကားမ်ားေစာင့္ေရွာက္ၾကရသည္။

ကုိရင္ငယ္သည္ စိတ္ေကြးကုိေျဖာင့္စင္းေအာင္ျပဳျပင္ရင္းျဖင့္ ေသာတာပန္၊ သကဒါဂမ္၊ အနာဂါမ္ အဆင့္တုိ႕ကုိရရွိေလသည္။ ကုိရင့္ငယ္၏ မေထရ္ျမတ္ၾကီးကား ဆြမ္းခံရြာမွ ခပ္ေစာေစာပင္ေက်ာင္း ၀ိဟာသုိ႕ျပန္ၾက လာ သည္။

ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ ဆြမ္းခံရြာမွ ျပန္ၾကြလာေသာ မေထရ္ျမတ္ၾကီးေၾကာင့္ ကုိရင္ စတုတၳမဂ္ဖုိလ္ရေရး အတြက္ အေနွာက္အယွက္ျဖစ္ျမင္ေတာ္မူေသာေၾကာင့္ ေက်ာင္းပါက္၀သုိ႕ ၾကြေတာ္မူလ်က္ တပည့္ျဖစ္ သည့္ မေထရ္ျမတ္ၾကီးအား တရားႏွင့္သက္ဆုိင္ေသာ ေမးခြန္မ်ားကုိ ေမးလ်က္ ကုိရင္ငယ္ အား ရဟႏၱာျဖစ္ေစေတာ္မူသည္။ 

တရားအားထုတ္လ်င္ ဘုရားရွင္၊ နတ္ႏွင့္ သိၾကားတုိ႕ ေစာင့္ေရွာက္ေတာ္မူၾကသည္။ 
ကုိယ္ကုိယ္တုိင္က ကုိယ့္ အတြက္ အေနသာၾကီးဆုိလ်င္ျဖင့္ အျခားသူမ်ားကလည္း အေနသာၾကီး
ျဖစ္ၾကေပမည္။ 

"ဓေမၼာ ဟေ၀ ရကၡတိ ဓမၼစာရီ." တရားကုိ ျမတ္ႏုိးစြာေစာင့္ေရွာက္ လ်င္တရားေတာ္က လည္းျပန္ လည္ေစာင့္ ေရွာက္သည္။ 
 .............................................................

ဓမၼပဒ၊ ပ႑ိတသာမေဏ ၀တၳဳ ကုိေရးဖြ႔ဲျပပါသည္။ 

ဦးဇင္း ေနာက္လူး


ရြာဦးေက်ာင္းသည္ ေက်ာင္းသား ကုိရင္မ်ား၏ ဘုရားစာ ရြတ္ဖတ္သံ၊ စာခ်ဘုန္းေတာ္ၾကီးမ်ား၏ စာေပပုိ႕ ခ်သံတုိ႕ျဖင့္ ညီစီေနသည္။ ဆိတ္ဆိတ္ျငိမ္ျငိမ္ျဖင့္ တည္ျငိမ္စြာစည္ကားသည္။

ဆရာေတာ္..၊ ေနာက္လူး လာတယ္ဘုရား။
ေဟ..၊
ဟာ သုမနၾကီး မင္းမလဲ ရြာ မေရာက္တာေတာင္ၾကာေပါ့ကြာ..၊ ေအး ေအးငါ့တပည့္ေရ..၊ မင္းလာတာ ငါျဖင့္ ၀မ္းသာတယ္ကြာ..။
ဒါနဲ႕ မင္းရဲ႕ ေနာက္လူး နာမည္က မေျပာင္းေသးပါလားဟ။

သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ဦးသုေဘာဂ၊ ဦးေကာသလႅတုိ႕ႏွင့္ အတူ ဦးသုမနာလကၤာ ျပဳံးေလေနသည္။
သူငယ္ခ်င္းတစ္စုသည္ ငယ္မူငယ္ေသြးျဖင့္ ဆရာေတာ္ေျခရင္းတြင္ ၾကည္ႏူးဖြယ္ေကာင္းေနသည္။
....................................


ဦးသုစိတၱ ဤေတာရြာေလးသုိ႕ ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္အျဖစ္ျဖင့္ ေရာက္ခ့ဲစဥ္က ေက်ာင္းသည္ အုိ၏။ အမုိးသည္ မုိးေရယုိ၏။ ဇရပ္ၾကီးသည္ ျပိဳလုလုျဖစ္ေနသည္။
ဘာသာေရးတြင္ ဦးစီးဦးေဆာင္မည္သူကင္းသျဖင့္ အဆင္းမလွျဖစ္ေနသည္။

ေက်ာင္းသည္ ေက်ာင္းေခါင္းခ်ည္းသက္သက္မို႕ အက်ည္းတန္စြာ တိတ္ဆိတ္ေနသည္။
ထုိအေျခအေနကုိ ဦးသုစိတၱေျပာင္းျပစ္သည္။ ဘုရားေစတီသည္ ထုံးေဖြးေဖြးျဖင့္ ၾကည္ႏူးစရာ ျဖစ္သလုိ၊ ဇရပ္အုိၾကီးလည္း ျပန္လည္ပ်ိဳႏုလာသည္။

ထုိ႕ေနာက္ ရြာထဲက ေက်ာင္းသားငယ္မ်ားကုိ ဘာသာစာေရးသင္ၾကားေပးရင္းျဖင့္ သန္းထြန္း၊
ေက်ာ္ေမာင္ႏွင့္ ဟန္စိန္တုိ႕ ကုိရင္၀တ္လာၾကသည္။ ကုိရင္ မျဖစ္ခင္ကတည္းက သူငယ္ခ်င္းမ်ားမုိ႕ အင္မတန္ရင္ႏွီးၾကသည္။ ကုိရင္ျဖစ္လာေသာ အခါ သုေဘာဂ၊ ေကာသလႅႏွင့္ သုမနတုိ႕ျဖစ္လာၾကသည္။ 

အစအဦးဆုံးႏွင့္ အနီးေနတပည့္မ်ားအျဖစ္အားကုိးတၾကီးျဖင့္ ဦးသုစိတၱ စာေပမ်ားကုိ သင္ၾကားေပး သည္။ ထုိတြင္ ကုိရင္သုမနသည္ ဉာဏ္သြက္သည္။ စာသေဘာျမင္သည္။

သုိ႕ေသာ္ ေတာေက်ာင္းေလးမုိ႕ ဘုန္းမၾကီးလွေပ။ ဦးသုစိတၱသည္လည္း စာေပကုိသာ ျမတ္ႏုိးသျဖင့္ ဘုန္းၾကီးေအာင္ကား မေျပာတတ္ေပ။ ဤသုိ႕ ဆြမ္းခံရသမွ်ေလးကုိ ေပါင္းျပီး ေက်ာင္းသားအပါအ၀င္ ဆယ္ဦး ခန္႕ကုိ ညီမွ်ေအာင္ ဟင္းေပါင္းလုပ္ကာ စားၾကရသည္။

မနက္ခင္းတြင္ စာတစ္ခ်ိန္ ခ်၊ စာခ်ျပီးေသာ္ ဆြမ္းခံထြက္ၾကရသည္။ ဆြမ္းခံမွ ျပန္ေရာက္ေသာ္ ေလာင္း လွဴလုိက္သမွ်ကုိ ဟင္းေပါင္း အျဖစ္ေပါင္းၾကရသည္။ သုေဘာဂ၊ ေကာသလႅႏွင့္ သုမနတုိ႕အလည့္ က်ေပါင္းၾကရသည္။ ထူးျခားခ်က္မွာ ဟင္းေပါင္းျပီးေသာ္ အလည္တယ္ပုံဂံျဖင့္ ခပ္ျပီး ဆြမ္းအမီအသင္ျပင္ ရသည္။ အုိးတြင္ ကပ္က်န္ေသာ ဟင္းက်န္ကုိကား အလွည့္က် ဟင္းေပါင္းကုိရင္က အုိးလူးျပီး စားေလ့ရွိသည္။

တစ္ေန႕ေသာ္ ကုိရင္သုမန ဟင္းေပါင္းသည္။ တစ္ဘက္ကလည္း စာကုိက်က္မွတ္လ်က္ရွိသည္။ ဟင္းေပါင္းကုိ အဆင့္သင့္ေသာ္ ခူးခပ္ျပီး ဆြမ္းျပင္လုိက္သည္။ အနည္းငယ္က်န္ေနေသာ စာကုိ အျပီးသတ္ ဖုိ႕ က်န္ေနေသးသည္။ ဟင္းေပါင္းကုိ မလူးေသးပဲ မီးဖုိေပၚတင္ထားလုိက္သည္။

ထုိအခ်က္ကုိ မွတ္သားမိေနေသာ ေကာသလႅႏွင့္ သုေဘာဂတုိ႕သည္ ကုိရင္သုမနမသိခင္ ဟင္းေပါင္းအုိး ကုိ လူးနယ္လုိက္ၾကသည္။

ဤသည္ကုိ မသိေသာ ကုိရင္သုမနသည္ စာအုပ္ကုိ ဘုရားစင္ထားျပီး ဟင္းေပါင္းအုိးကုိ ဆြမ္းမ်ားထည့္ျပီး လူးေတာ့သည္။ လူးေသာ္လည္း ဆြမ္းကား အေရာက္ထြက္မလာျဖစ္ေနသည္။ 

ထုိအခုိက္ ဇရပ္ေပၚမွ ကုိရင္ႏွစ္ပါးသည္ ကုိရင္ သုမနကုိၾကည့္ျပီး..
ဟာဟ..ဟာဟ..၊ သုမန ေနာက္ လူးေဟ့..၊ ငါတုိ႕လူးသြား မင္းမသိလုိက္ဘူးမုိ႕လား.။ ငါတုိ႕ လူးျပီးသား ဒယ္ကုိလူးတယ္ေဟ့..

ကုိရင္သုမနစိတ္တုိသြားသည္။ နည္းနည္းလည္းရွက္မိသည္။ သူမ်ားလူးျပီးမွ လူးမိေသာ မိမိအျဖစ္ကုိလည္း အားမလုိအားမရျဖစ္ေနမိသည္။ သုေဘာဂ၊ ေကာသလႅတုိ႕ကား မ်က္ေပးမ်ားျဖင့္ စေနာက္ၾကသည္။

ထုိေန႕မွစကာ ကုိရင္သုမနသည္ ကုိရင္ေနာက္လူးဟုျဖစ္လာေတာ့သည္။ ထုိသုိ႕ေခၚတုိင္စိတ္တုိ သည္။ စိတ္တုိေလ ေနာက္လူးေခၚေလျဖင့္ ဆရာေတာ္မရွိလ်က္ ဆူညံေနတတ္သည္။
ဤသုိ႕ စ ေနာက္ရင္ ဆြမ္းရွား၊ ကြမ္းရွား ဘုဥ္းေပးရင္း သူတုိ႕ သုံးပါး စာသင္သည္။

ဉာဏ္ေတာ္ေသာ ကုိရင္သုမနကုိ ျမိဳ႕စာသင္တုိက္ပုိ႕လုိက္ၾကသည္။ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူကုိရင္ သုေဘာဂႏွင့္ ကုိရင္ေကာသလႅတုိ႕သည္ မ်က္ရည္လဲရႊဲျဖင့္ ကားဂိတ္လုိက္ပုိ႕ၾကသည္။

ေနာက္လူး မင္းစာၾကိဳးစားသင္ေနာ္..၊ မင္းက ဉာဏ္ေတာ္ေတာ့ ေအာင္ျမင္မွာပါ ကြာ..၊
 ႏႈတ္ဆက္စကား ဆုိၾကသည္။ ကုိရင္သုမန ထုိ႕ေန႕ ေနာက္လူးဟုေခၚသျဖင့္ စိတ္မဆုိးသာ။

.....................

ကုိရင္သုမနစာေတြသင္လုိက္သည္မွာ ဆယ္ႏွစ္ဆယ္္မုိးေက်ာ္ခ့ဲျပီ။ စာေမးပြဲမ်ားလည္းေအာင္ျမင္သည္။ သာမေဏေက်ာ္စာေမးပြဲမ်ားကုိပင္ ေအာင္ျမင္ေသာေၾကာင့္ ဦးသုမနာလကၤာဟုပင္ျဖစ္လာသည္။
တစ္ရြာလုံး၊တစ္နယ္လုံးက အားကုိးခ်စ္ခင္ၾကသည္။
ႏွစ္ ႏွစ္ တစ္ေခါက္၊ သုံးႏွစ္တစ္ေခါက္ေတာ့ ရြာကုိ ျပန္ေရာက္ျဖစ္သည္။

ဤတစ္ၾကိမ္ရြာကုိေရာက္ျဖစ္ျခင္းသည္ ပုိ၍ ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းသည္။
ဦးေကာသလႅေက်ာင္းထုိင္သြားျပီျဖစ္သည္။ ဦးသုေဘာဂလည္း ရြာဦးေက်ာင္းတြင္ ဆရာေတာ္ျပီးလ်င္ အာဏာအရွိဆုံးျဖစ္လာသည္။ 
ဦးသုမနလကၤာရကားျမိဳ႕ေပၚတြင္ စာသင္တုိက္တည္ေတာင္ကာ စာခ်ဘုန္းၾကီးျဖစ္လာသည္။

အသက္ေတြဘယ္ေလာက္ၾကီးၾကီး သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ေနာက္လူးဟုေခၚတုိင္း တစ္ခ်ိန္ကငယ္ဘ၀ကုိ သတိရသည္။

...................

မွန္ပါ..၊ ဆရာေတာ္..၊ တပည့္ေတာ္ ဒီရြာမွာေတာ့ ေနာက္လူးပါပဲဘုရား။
ဆရာေတာ္ အပါအ၀င္ အားလုံးရယ္ၾကသည္။ ငယ္မူငယ္ေသြး ကုိယ္စီျဖင့္..။

.....................................

မွတ္ခ်က္.။ ဘြဲ႕ အမည္မ်ားေျပာင္းလဲထားေသာ ျဖစ္ရပ္မွန္ အတိတ္ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ျဖစ္ပါသည္။