Pages

Showing posts with label ရသစာေပ. Show all posts
Showing posts with label ရသစာေပ. Show all posts

Wednesday, April 3, 2013

ဘုန္းၾကီး လမ္းမတက္




ေရကန္လည္းသာ ၾကာစုံလည္းေမႊး
ေအးခ်မ္းတ့ဲ ေျမ ဘုိးဘြားေမြတည္း။

ဘုရားပုထုိး ဂူမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္
တုိးဆင့္အသေရ ျဖိဳးျဖိဳးေ၀၏။

သမုိင္းေထာင္ခ်ီ ထိမ္းသိမ္းတည္တ့ံ
ျပန္႕ပြားေထြေထြ စည္ပင္ေ၀၏။

ဗုဒၶဆုံးမ တရားလွကုိ
ႏွလုံးသားတြင္ ကိန္း၀င္ေစ၏။

ေရကန္လည္းသာ ၾကာကလည္းေမႊး
ဘုိးဘြားတုိ႕ေျမ မေသြေစာင့္ေရွာက္
တာ၀န္ေရာက္ေသာ္ မေၾကာက္မရြံ႕
ကုိယ္က်ိဳးစြန္႕ေလာ့။


ထန္းေတာညိဳညိဳသည္ ျမဴခုိးေ၀လ်က္။ 

ယာေတာျပန္႕ျပန္႕မ်ားသည္ အနိမ့္အျမင့္တစ္လွည့္စီျဖင့္။
ယာေတာႏွင့္ ထန္းညိဳညိဳ ပင္အုိ ပင္ပ်ိဳတုိ႕ အလြန္တြင္ ရြာေလးတစ္ရြာရွိသည္။
တဲၾကီးကုန္းဟု ေခၚၾကသည္။ သမုိင္းရွိေသာ ရြာေလးတစ္ရြာျဖစ္သည္။

ျမန္မာႏုိင္ငံကုိယ့္မင္းကုိယ့္ခ်င္း အုပ္ခ်ဳပ္ၾကီးစုိးစဥ္ အာဏာလုျပိဳင္ပြဲေၾကာင့္ နယ္စြန္နယ္ဖ်ားထြက္လာခ့ဲၾက ရသည္။ ရုပ္ဖ်က္ကာ ထြက္ေျပးလာၾကရေသာ နန္းက်ဘုရင္သည္ တဲၾကီးတစ္လုံးရွိေသာ ထုိေနရာေလးကုိ တဲၾကီးကုန္းမွည့္ေခၚသည္။

ေနာက္က လုိက္လာေသာ အာဏာျပိဳင္ဘက္မ်ားရန္ေၾကာင့္ ခဏ ပုန္းေအာင္း တိမ္းေရွာင္ရေသာ ေနရာ ကုိ ေအာင္းကုန္းဟုေခၚသည္။ 

ထိန္ပင္ျမင့္ျမင့္ၾကီးရွိေသာ ကုန္းကမူေလးကုိ ထိန္ကုန္။ နန္းက် ဘုရင္ၾကီး၏ ၾကင္ယာေတာ္မိဖုရား မက်န္း မမာ ျဖစ္ေသာ ေနရာကုိ မိဖုရားကုန္း။ မိဖုရား နတ္ရြာစံရာေနရာရွိရြာေလးကုိ က်န္ကုန္” မိဖုရား က်န္ရစ္ ကြယ္လြန္ရာေနရာ” အျဖစ္သမုိင္မွတ္သည္။ 

သုိ႕ေသာ္ ထန္းေတာ္ညိဳညိဳႏွင့္ ယာေတာ ျပန္႕ျပန္႕ အလြန္က သရက္ပင္ အုပ္အုပ္ ေနရာေလးကုိမူ ထူးထူး ျခားျခား “ ဘုန္းၾကီး လမ္းတက္”ဟုေခၚၾကသည္။ 

ရြာရွိ ဘုန္းေတာ္ၾကီးႏွင့္ သက္ၾကီး ရြယ္အုိ အဖုိးအဖြားတုိ႕ကမူ မူရင္း အမည္သည္ “ ဘုန္းၾကီးလမ္း မတက္ ”ျဖစ္ သည္ဟု ျပန္ေျပာၾကသည္။
……………………………………

ျမန္မာႏုိင္ငံသည္ သူ႕ကၽြန္ဘ၀အျဖစ္ကုိ ႏုိင္ငံအား တစ္ဖ့ဲစီ ဖ့ဲဖ့ဲျပီးေပးရသည္။ ေနာက္ဆုံး တစ္ႏုိင္ငံလုံး သူ႕ကၽြန္ျဖစ္ရသည္။ ညီညာျပည္သာ စည္းလုံးစြာေနခ့ဲၾကရေသာ ႏုိင္ငံသူ ႏုိင္ငံသားတုိ႕သည္ တစ္စစီကြဲ ကြာ ရသည္။ ခြဲခြာျပစ္ျခင္းခံရသည္။ 
ဆရာ တပည့္ အတူမေနႏုိင္။ ကုိယ့္ႏုိင္ငံကုိယ္မပုိင္မုိ႕ အသက္ကုိပင္ အႏုိင္ႏုိင္ လုကာ ေျပးလႊာၾကရသည္။
...........................
............................


ဘုန္းၾကီး၊ ဘယ္ကုိ ၾကြမွာပါလဲဘုရား။ ဆြမ္းခ်ိန္လဲနီးေနျပီမုိ႕ တပည့္ေတာ္တုိ႕ ထန္းတဲမွာ ရွိသမွ်ျဖင့္ ဆြမ္းဘုဥ္းေပးေတာ္မူပါဦးဘုရား။

သာဓုဗ်ာ..။ ရဟန္းေတာ္သည္ သာဓုေခၚကာ လက္ခံလုိက္သည္။
ရဟန္းေတာ္ကား သက္ေတာ္ငယ္ငယ္ပင္ရွိေသးသည္။ ႏုပ်ိဳမႈထက္ ရင့္က်က္မႈပုိေနသည္။
တည္ၾကည္ခ့ံျငား သည္။
ဆြမ္းဘုဥ္းေပးျပီးေသာ္..
ဘုန္းၾကီးဘယ္ေဒသကုိ ဆက္လက္ၾကြေတာ္မူမွာပါလဲဘုရား။
ရဟန္းေတာ္ကာ ခပ္ေ၀းေ၀းသုိ႕ေငးလ်က္..

ဒကာေရ..။ ဦးဇင္းဘယ္ကုိ ၾကြရမယ္ဆုိတာ ေကာင္းေကာင္းမသိပါဘူး။
နယ္ေျမေတြ မလုံျခဳံေတာ့ ျမိဳ႕ျပေတြမွ မေနရဲပဲ ဒီဘက္ထြက္လာျခင္းပါပဲ။
ဘယ္ကုိ သြာရမယ္ဆုိလဲ ေကာင္းေကာင္းမရွိပါဘူး။

ရုိးသားေသာ ထန္းတဲပုိင္ရွင္ ဒကာသည္ လက္အုပ္ခ်ီလ်က္..
မွန္ပါ၊ ဒီလုိဆုိရင္ျဖင့္ တပည့္ေတာ္ ဒီမွာ ထန္းေတာ တဲေပါင္း ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ေက်ာ္ရွိပါတယ္။ စစ္ေဘး တိမ္းေရွာင္ရင္း ပုန္းခုိေနတယ္ပဲ ေျပာပါရေစေတာ့..။ 

ကုိယ့္ရပ္ကုိယ့္ရြာမေနႏုိင္ေတာ့ ဘုရားကင္း၊ တရားကင္း၊ သံဃာကင္းျဖစ္ေနရပါတယ္ဘုရား။
အရွင္ဘုရားလဲ ေရွ႕ဘယ္ခရီးဆက္ရမယ္ မသိေတာ့.။ ေဟာဒီ..တပည့္ေတာ္ ထန္းေတာတဲစုမွာ သီတင္း သုံးေစ ခ်င္ပါတယ္ဘုရား။

ရဟန္းေတာ္ကား မည္သုိ႕မွ်စကားမိန္႕ေတာ္မမူပဲ ဒကာ၏ ေလ်ာက္ထားခ်က္ကုိလက္ခံလုိက္သည္။
…………………………………

ထန္းေတာ္ညိဳညိဳ ယာခင္းစုိစုိမ်ားအဦးပုိင္းတြင္ ရဟန္းေတာ္သီတင္းသုံးေသာ ထန္းလက္ေက်ာင္းေလးတုိး လာသည္။ မိဘမ်ား ထန္းတက္ခုိက္၊ ယာေတာ၀င္ခုိက္ ဥမမယ္ စာမေျမာက္ ကေလးေပါက္စနမ်ားသည္ ရြာဦးက ထန္းလက္ေက်ာင္းတြင္ စာသင္ၾကသည္။

“ကၾကီးေရ-က၊ ကၾကီးေရးခ်-ကာ” စသည္ျဖင့္ သံျပိဳင္ေအာ္သံသည္ ထန္ပင္ဖ်ားက ဖခင္ႏွင့္ ယာေတာ တြင္းက မိခင္မ်ားကုိ အင္အားျဖစ္ေစသည္။ ကေလးမိဘမ်ားသည္ မိမိတုိ႕သားသမီးမ်ား စာအံသံၾကား တုိင္း၊ ဘုရား၀တ္တက္သံၾကားတုိင္း ရြာဦးေက်ာင္းက ဆရာေတာ္ကုိဦးညြတ္ၾကသည္။ 

ထန္းလက္ေက်ာင္းဆရာေတာ္ဦးစီမႈျဖင့္ သီတင္းပြဲ၊ တန္ေဆာင္တုိင္ပြဲ၊ ထမင္နဲထုိးပြဲ၊ သၾကၤန္ပြဲစသည္ျဖင့္ တတ္အားသေရြ႕ျဖင့္ ေတာရြာေတာဓေလ့ဘုရားပူေဇာ္ျခင္းျဖင့္ စည္ကားေနသည္။
ဤသုိ႕ျဖင့္ ေႏြ၊ မုိး၊ ေဆာင္း အလီလီေျပာင္းကာ ႏွစ္ေတြေဟာင္းခ့ဲျပီ။
………………………………………….

ရဟန္းေတာ္ရြာထန္းေတာရြာေလးသုိ႕ေရာက္စက “ကၾကီးေရ-က၊ ကၾကီးေရးခ်-ကာ”ဆုိရေသာ သူသည္ ရြာထဲတြင္ တစ္အုိးတစ္အိမ္ျဖင့္.အိမ္ေထာင္ဦးစီလ်က္.။ 

ရဟန္းေတာ္ကုိ မိမိရြာတြင္ ေနထုိင္ သီတင္သုံးရန္ပင့္ ဖိတ္ေသာ ထန္းေတာပုိင္ရွင္ ဒကာၾကီးပင္ အသက္ အရြယ္ အရ ထန္း မတက္ေတာ့ပဲရွိေတာ့သည္။ 

ဤအခ်ိန္ကာလတြင္ ျမန္မာမ်ိဳးခ်စ္မ်ားေၾကာင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံလည္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္ျဖစ္ခ့ဲျပီ။
သူတုိ႕အတြက္ေတာ့ ဤေပါင္းစုျခင္းသည္ ခြဲခြာဖုိ႕ျဖစ္လာျပီ။
…………………………………….

ေက်ာင္းဒကာၾကီးေရ..၊ တုိ႕ႏုိင္ငံလြတ္လပ္ေရးလည္းရျပီ။ သာယာ၀ေျပာစည္ပင္လာခ့ဲျပီမုိ႕။
ဘုန္းၾကီးလဲဘုန္းၾကီးရြာကုိ ျပန္ရေပဦးမယ္။ ဒီေတာ့…
ထုိစကားအမိန္႕ရွိတုိင္း ရြာသူ ရြာသားမ်က္ႏွာ မေကာင္းတတ္ၾက။ အတင္းအက်ပ္မတားလုိေသာ္လည္း မိမိတုိ႕ရြာမွ ထြက္မသြားေစလုိသည့္ သေဘာကား အထင္သား။

ရဟန္းေတာ္သည္လည္း ဤထန္းေတာရြာေလးတြင္ ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္နီးပါးေနလာခ့ဲရသည့္မုိ႕ အခြဲရခက္ သည္။ သုိ႕ေသာ္ မျပီးဆုံးေသးသည့္ ခရီးမ်ားရွိေသးသည္မုိ႕..။
…………………………

ဦးခ်သူတစ္ခ်ိဳ႕၊ ငုိယုိေတာင္းပန္သူတစ္၀က္၊ လက္ဆြဲမတားေသာ္လည္း ေျခဖမုိး အစုံကုိ ဦးခ်ရင္း တင္းတင္းဆုပ္လ်က္ ေတာင္းပန္သူတစ္ခ်ိဳ႕ျဖင့္ ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္ကုိတားၾကသည္။
ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခုိင္မာေသာ ရဟန္းေတာ္ကား ရြာဦးဆီသုိ႕လွမ္းထြက္ခ့ဲျပီ။

သရက္ပင္အုပ္အုပ္နားအေရာက္တြင္ မိမိေနခ့ဲေသာ ရြာေလးကုိ ျပန္ၾကည့္မိသည္။
ထုိကုန္းေစာင္းေလးမွ ေရွ႕ဆက္မတက္ႏုိင္ေတာ့…။

ထန္းေတာတဲစုေလးဆီသုိ႕ ျပန္ခ့ဲျပန္သည္။ ရြာသားမ်ား အတုိင္းမသိ ေပ်ာ္ၾကသည္။
ဘုရား၀တ္တက္သံျမိဳင္ျမဳိင္ သည္. ထန္းေတာ၀န္းကုိေက်ာ္လ်က္ ဘ၀ဂ္ခတ္ေတာ့သည္။
ဤသုိ႕ျဖင့္ ေႏြေရာက္တုိင္း ရြာဦးေက်ာင္း ဆရာေတာ္သည္ ရြာသားမ်ားေတာင္းပန္ေလ်ာက္ထားသည့္ အၾကားက မိမိရပ္ရြာသုိ႕ ျပန္မည္မိန္႕ကာထြက္သြားတတ္သည္။ 

သုိ႕ေသာ္ သရက္ပင္အုပ္အုပ္ႏွင့္ ကုန္းထိပ္ေရာက္တုိင္း ရြာေလးကုိသမင္လည္ျပန္ၾကည့္မိသည္။
ၾကည့္မိတုိင္း ေရွ႕ဆက္မတက္ႏုိင္ေတာ့။
ဤသုိ႕အၾကိမ္ၾကိမ္……..

မိမိကုိ ထန္းေတာရြာေလးမွာ ေက်ာင္းေဆာက္လွဴေသာ ထန္းလက္ေက်ာင္းဒကာၾကီးလည္း ကြယ္လြန္ခ့ဲျပီ။
ရြာေလးလည္းစည္ပင္ျပန္႕ပြားခ့ဲေလျပီ။ ရဟန္းေတာ္စာသင္ေပးခ့ဲေသာ လူငယ္လူရြယ္မ်ားသည္ လည္း ရပ္ရြာ တာ၀န္ကုိ အသီးသီးထမ္းလ်က္ ေပ်ာ္စရာ..၊ ၾကည္ႏူးစရာျဖစ္ေနသည္။


တစ္ခုေသာေႏြတြင္ ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္ျပန္ဖုိ႕ ျပင္ဆင္ျပန္သည္။
ေနာက္ပါးက ကပၸိယၾကီးကုိေခၚလ်က္ ထြက္လာခ့ဲျပီ။ …………………

သရက္ပင္အုပ္အုပ္ ကုန္းတက္ အေရာက္တြင္မူခဏရပ္ျပီး စဥ္စားေနဟန္ရွိသည္။ ကပၸိယၾကီးကား ရင္တထိတ္ ထိတ္။ ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္ကား ေနာက္သုိ႕ ျပန္မၾကည့္ပဲ တစ္ခ်က္တည္း လွည့္ျပီး ရြာဆီသုိ႕ ျပန္လာခ့ဲ သည္။ ဆရာေတာ္ေနာက္က လုိက္ပုိ႕ေသာ ကပၸိယၾကီးကားျပဳံးေပ်ာ္လ်က္။

ထုိေန႕မွစ၍ သရက္ပင္အုပ္အုပ္ႏွင့္ ထုိကုန္းကမူေလးကုိ” ဘုန္းၾကီးလမ္း မတက္” ဟု မွည့္ေခၚ လုိက္ၾက သည္။

ထုိဘုန္းၾကီးလမ္း မတက္ကုန္းကမူေလးေနာက္တြင္ ထန္းေတာညိဳညိဳ ယာခင္းစုိစုိႏွင့္ ရြာေလးကား
”တဲၾကီးကုန္း” အမည္ရွိေသာ ရြာေလးျဖစ္သည္။ 

တဲၾကီးကုန္းရြာဦးေက်ာင္း ဆရာေတာ္ကား သက္ေတာ္ဆုံးတုိင္ ထုိရြာေလးတြင္ သီတင္းသုံးေနထုိင္ေတာ္ မူသြားသည္။ 

......................................................
မွတ္ခ်က္။  ေမြးရပ္ေျမသုိ႕ အမွတ္တရ..။
 

Tuesday, March 19, 2013

မုသားမပါ လကၤာ မေခ်ာလား?


 
ပဥၥသီလတြင္ မုသာဝါဒသိကၡာပုဒ္သည္ ခ်ိဳးဖ်က္ျခင္းငွာလြယ္ကူေသာ သိကၡာပုဒ္ျဖစ္သည္။

အေလာင္းေတာ္ျမတ္သည္ ပါရမီျဖည့္စဥ္ ကာလတစ္ေလွ်ာက္ ထိန္းခ့ဲ၊ ေစာင့္ေရွာက္ခ့ဲသည္။
 
အျခားသိကၡာပုဒ္မ်ား ခ်ိဳးဖ်က္မိေသာ္လည္း မုသာဝါကုိ မခ်ဳိးေဖာက္ေၾကာင္းသိရသည္။

ယေန႕ ျမန္မာစကားတြင္ စကားလုံးတစ္စု နာမည္ၾကီးသည္။ လူသုံးမ်ားသည္။
 
ထုိစကားမွာ “မုသား မပါလကၤာမေခ်ာ” ျဖစ္သည္။
 
လိမ္ေျပာရန္ တုိက္တြန္းေသာ စကားျဖစ္သည္။ ပဥၥသီလကုိ ေဖာက္ဖ်က္ရန္ စိန္ေခၚေသာ စကားျဖစ္သည္၊

အမွန္မွာ၊ “မုသာ မပါ လကၤာ မေခ်ာ”မဟုတ္ပဲ၊
“မုတမပါ လကၤာမေခ်ာ” သာ အမွန္ ျဖစ္သည္။

လူတုိင္းတြင္ မ်က္စိ၊ နား၊ နွာ၊ လွ်ာ၊ ကုိယ္၊ စိတ္ဟူေသာ အာရုံ ေျခာက္ပါးရွိသည္။

၁။ ျမင္ျခင္းကုိ ဒိ႒ေခၚသည္။
 
၂။ ၾကားျခင္းကုိ သုတေခၚသည္။
 
၃။ က်န္အာရုံမ်ားျဖင့္ ခံစား၊ ထိေတြ႕၊ သိရွိုျခင္းကုိ မုတ ဆုိသည္။

 
ျမင္ကာမွ်ျဖင့္ စာဖြဲ႕ပါလွ်င္ လကၤာ မညက္ေညာႏုိင္ပါ။
 
ၾကားရုံသက္သက္ျဖင့္ စာစီပါက လကၤာ မညက္ေညာ ႏုိင္ပါ။

အျမင္၊ အၾကားတုိ႕သာမက က်န္အာရုံမ်ားျဖင့္ခံစား၊ ထိေတြ႕၊ သိရွိျပီးမွ ေရးသားလွ်င္.
 
သုိ႕မဟုတ္ ေျပာဆုိလွ်င္ စကားညက္ေညာသည္။
 
လကၤာေျမာက္သည္ဟု ေျပာရမည္။ စကားေျပျပစ္သည္။ 

ၾကားနာရသူမ်ား နား၀င္ခ်ိဳသည္။ ေခ်ာေမာေျပျပစ္သည္။

“မုသားမပါ လကၤာမေခ်ာ” မဟုတ္ပါ။
 
“မုတမပါ လကၤာမေခ်ာ”သာ ျဖစ္ပါသည္။ 

အမွန္တရားျမတ္ႏုိးတတ္ပါေစ။

ခ်မ္းေျမ႕ၾကပါေစ။


Saturday, February 25, 2012

ျငိမ္းခ်မ္းေရး ေႏြခရီးရွည္



ရာသီေျပာင္းလုလု ေဆာင္းေနွာင္း၍ ေႏြဟန္တုိ႕ ေပါက္ေလျပီ ေတာင္ျပန္ေလတြင္ အမည္ေဖာ္ မျပတတ္ေသာ ေ၀ဒနာပါသည္၊ ရႈိးရႈိးရွဲရွဲ ျမည္လုိက္ေသာ သစ္ရြက္ခတ္သံမ်ားသည္ ရင္ကုိထိတ္ေစသည္၊ လမ္းမ်ားေပၚ၀ယ္ အေရွ႕၊ ေနာက္၊ ေတာင္၊ ေျမာက္ အရပ္ေလးႏွာသုိ႕ သုတ္ေျခတင္ေျပးလႊားေနရေသာ လူအုပ္ၾကီးထဲတြင္ ေမ်ာ္ပါေနသည္၊ ကတၱရာလမ္းေပၚက အပူရွိဟပ္ေနျခင္းသည္ သိသာေနသည္၊ ေကာင္း ကင္ျပန္႕ျပန္႕တြင္ တိမ္မွ်င္ကင္းလွ်က္ ရွင္ေနမင္းလင္းလက္ေနသည္၊ ပူ၏။

ဟုိအေ၀းတြင္ တိမ္ေတာင္လုိလုိ မင္းခုိရည္တုိ႕က ျမဴႏွင့္ေရာျပီး ကေနသေယာင္ထင္ရသည္၊ ယိမ္းထုိးေန သည္၊ ေလေျပအႏႊဲ႕တြင္ တဖြဲတဖြဲက်ေရာက္လာေသာ ဖုန္ခုိးႏွင့္ ေျမနံ႕တုိ႕ အထီးက်န္ဆန္ဆန္ပါေနသည္၊ ကြန္ကရစ္ ေတာၾကီးျဖစ္ေနတ့ဲ ျမိဳ႕တုိက္တာ အေဆာက္ အဦးေတြဆီက ေရာင္ျပန္ဟပ္ေနျခင္းသည္ အပူတစ္မ်ိဳးတုိး ေစသည္၊ ေတာစပ္စပ္တြင္ ေက်းငွက္ တုိ႕သီခ်င္း ဆုိၾကသည္၊ အဘယ္ကုိ ရည္၍ဆုိသည္ မမွန္းႏုိင္ေသာ္လည္း ရင္တြင္သုိ႕ထုိး ေဖာက္၀င္ေရာက္ သည္၊ ညဦးယံသည္ ေနမင္း သူရိန္အပူရွိန္ျဖင့္ 

အုိက္စပ္စပ္ရွိသည္၊ သန္ေခါင္ယံတစ္ေရးႏုိး လွ်င္ ႏွင္းေပါက္တုိ႕ တံစက္ျမိက္တြင္ သီးေနတတ္သည္၊
ေႏြဦးမနက္ခင္းအလင္းေရာင္တြင္ ရုိးရုိးရဲရဲ အလင္းဓာတ္မ်ားပါသည္၊ ထုိအလင္းဓာတ္မ်ားသည္ ျမွဴသလုိ ကလူသလုိ ျဖင့္ ခဏ အၾကာတြင္ မခံသာေအာင္ပူေတာ့သည္၊ လုိခ်င္တာ မရေသးသျဖင့္ အမိေျမကုိပင္ စြန္႕ျပီး ေျပးေနရေသာ ဘ၀ကုိ ေတြးမိတုိင္းရင္တြင္းကလဲ ပူသလုိလုိရွိသည္၊ အုိက္စပ္စပ္ ညဥ္႕ဦးယံတြင္ အိပ္မေပ်ာ္ႏုိင္ အားပဲ အေတြးမ်ားႏွင့္ လူးလြန္႕ရင္ ညဥ့္နက္နက္ကုိ ျဖတ္သန္းရသည္၊ ဘယ္ဆီဘယ္ ၀ယ္က မွန္းမသိေသာ ဟိႏၵဴသူေတာ္စင္ဆာဒူးၾကီးမ်ား၏ ပူဇာေတးဖြဲ႕လုိက္ေသာ အသံသည္ ညဥ့္ယံကုိ တစ္မ်ိဳး သက္၀င္ေစသည္၊

ေတြးရင္ေျဖရသည္၊
အေႏၱာ တတၱာ ဗဟိတတၱာ၊ ဒြိဥေဏွဟိ ပဋာပိတာ။
သတၱာ ေသာတၳိ ံ န ဂစၦႏ ၱိ၊ အဂၢိ တတၱာ၀ အာတေပ။

အျပင္ကပူ အတြင္းကလဲ ပူ၊ အတြင္း အျပင္ အပူႏွစ္မ်ိဳးျဖင့္
ပူေလာင္ေနေသာ သတၱ၀ါတုိ႕သည္ ေႏြေနပူပူတြင္
ေနလွန္းခံေနရသလုိရွိ၍ ခ်မ္းသားျခင္းကုိ ငါဘုရားမျမင္..။

ရာသီပူျခင္းသည္ ေရွာင္တိမ္း၍ရေကာင္းသည္၊ အပူရွိန္အတုိင္းအတာ ကာလရွိသည္၊ ဘယ္ေလာက္ပူမည္ ၾကိဳတင္ခန္႕မွန္းႏုိင္သည္၊ ခုခံကာကြယ္စရာရွိသည္၊ ေႏြကာလတစ္ေလွ်ာက္သာ ပူေပမည္၊ စိတ္ပူျခင္းသည္ အတုိင္းမ့ဲျဖစ္သည္၊ လုိခ်င္မႈျဖင့္ပူရသည္၊ မလုိခ်င္တာရ၍လဲပူရျပန္သည္၊ ခ်စ္၍ ပူရသည္၊ မခ်စ္၍လဲ ပူရျပန္သည္၊ မသိလုိ႕ပူရသည္၊ သိျပန္ေတာ့လဲ ပူရျပန္သည္၊ သူ႕ေၾကာင့္ ကုိယ္ပူရသည္၊ ကုိယ့္ေၾကာင့္ သူတုိ႕ပူတာျမင္ရေတာ့လဲ ပူရျပန္သည္၊ အပူပတ္လည္၀ုိင္းေတာ့သည္၊

ေႏြေနပူပူတြင္ ခေယာင္းေတာၾကားထဲ တပင္တပမ္းအလုပ္လုပ္ေနရေသာ ျမင္ကြင္းသည္ အိႏၵိယႏုိင္ငံၾကီး၏ အရက္စက္ဆုံးျပကြက္ျဖစ္သည္၊ ေရရွားသည္၊ အလုပ္ၾကမ္းသည္၊ လူဦးေရ အဆမတန္မ်ားျပားသည္၊ ပူလွ်င္လဲ သူသာပဲရွိသည္၊ ေအးျပန္လွ်င္လဲ သူသာပဲ ကဲေရာ့မည္၊ အလြန္တရားမ်ား ရွင္သန္ရာေနရာသည္ အိႏၵိယႏုိင္ငံျဖစ္သည္၊ ေႏြပူပူကုိ ျဖတ္သန္းဖူးျပီ၊ ေဆာင္းေအးေအးကုိ ခံစားဖူးျပီ၊ လြင္ျပင္ေတြ ကုိ ျဖတ္ဖူးျပီ၊ ေတာင္တန္းမ်ားကုိ တက္ဖူးျပီ၊ ဟိမ၀ႏၱာေတာင္တန္း မ်ားဆီအလည္ေရာက္ဖူးျပီ၊ ဂဂၤ့ါကုိ အၾကိမ္ၾကိမ္ ျဖတ္သန္းဖူးျပီ၊ ျမစ္ျပင္ဂဂၤါတြင္ ရြက္လႊင့္ေနေသာ ကုိတံငါတုိ႕ေတးသံကုိ ၾကားဖူးျပီ၊ အိႏၵိယေႏြ သည္ လွသည္ဟုမဆုိႏုိင္၊ 

ရက္စက္မႈေတြပါေနသည္၊ ေႏြအခါေနပူလွ်င္ ေလလာေအာင္ေမွ်ာ္ရသည္မွာ ထုံးစံတစ္ ခုျဖစ္သည္၊ သုိ႕ေသာ္ ဗီဟာျပည္နယ္ေႏြခါေရာက္လွ်င္ ေလတုိက္ပင္ လွ်င္ ေရွာင္ေျပးရသည္၊ ထုိေလတြင္ မခံမရပ္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ အပူဓာတ္မ်ားပါ၀င္ေနသည္၊ လြင္ျပင္ျပန္႕ျပန္႕ ၾကီးကုိ ျဖတ္သန္းတုိက္ခတ္ လာ ေသာ ေလသည္ မပူပဲရွိေရာမည္လား၊

သုိ႕ေသာ္ဤက့ဲသုိ႕ ေႏြကာလၾကီးတစ္ခုတတြင္ စိတ္ျငိမ္းေရး အျပီးတုိင္ရျပီးေသာ ဘုရားရွင္ႏွင့္ တကြ ရဟန္းေတာ္ေပါင္းမ်ားစြာသည္ ဂဂၤါကုိ ျဖတ္လွ်က္ ခေယာင္းၾကမ္းလမ္းမ်ားကုိ ျဖတ္လွ်က္၊ ေႏြေလျပင္း တုိ႕ကုိ မမႈပဲ ခရီးရွည္ၾကီးကုိ သြားဖူးၾကသည္၊ မုိးလည္း မလာေသး၊ ႏွင္းလဲ ေပ်ာက္စကာလမုိ႕သာသည္ဟု ညႊန္းဆုိ သည္၊ ဘုရားရွင္ ရာဇျဂိဟ္ျမိဳ႕တြင္ သီတင္းသုံးေနသည္၊ ေမြးရပ္ေျမမွ မင္းခ်င္းေယာက်ၤားတုိ႕ အစုအစုျဖင့္ လာေရာက္ျပီး ေမြးရပ္ေျမသကၠတုိင္းသုိ႕ျပန္လည္ၾကြေရာက္ရန္ လာၾကသည္၊ သုိ႕ေသာ္ထုိ မင္းခ်င္းတုိ႕ မင္းေစဘ၀ျဖင့္ လာရေသာ စိတ္အပူမ်ားကင္းစင္စြာျဖင့္ ရဟန္းျဖစ္ခ့ဲၾကသည္၊ 

 သကၠတုိင္းမွ ခရီးႏွင္လာၾက ေသာ မင္းခ်င္းတုိ႕သည္ ကုိယ္ပင္ပန္းျခင္းမ်ားကုိ အျပီးတုိင္ျငိမ္းၾကေလသည္၊ ဘုရား ရွင္ တပည့္သား သာ၀က အျဖစ္ခံယူၾကသည္၊ ဘုရင္သုေဒၶါဓနမင္းသည္ ေနာက္ဆုံး သားေတာ္ဘုရား ႏွင့္ဖြားဘက္ေတာ္ အမတ္ကာဠဳကုိ ဖူးေျမာ္ခြင့္ရလုိေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားခုိင္းေလသည္၊ အမတ္ကာဠဳဒါယီ သည္ ေနာင္ေတာ္ဘုရားႏွင့္ ေတြ႕ပါက ရဟန္းျပဳခြင့္ေပးမည္ဆုိလွ်င္ပင့္ပါမည့္ အေၾကာင္း ေလွ်ာက္တင္ေလ သည္၊ ဤသုိ႕ျဖင့္ တစ္ခုေသာ ေႏြဦးရဲ႕ တေပါင္းလမွာ…..

ေတာလုံးစိမ့္မွ်၊ ခ်မ္းျငိမ့္ၾကည္သာ၊
ေလျပည္လာလွ်က္၊ သည္ခါသာလွ၊
ကပၸိလသုိ႕၊ ဇိနဘုန္းေမာ္၊
စက္ေတာ္ခ်ီၾကြ……စသည္ ေႏြမဆန္ေသး၊ ေဆာင္းေရး မျပယ္ အလွၾကြယ္ေသာ တေပါင္းလ ရာသီတုိ႕ကုိ အမတ္ကာဠဳဒါယီ ျမြက္ဆုိလွ်က္ ပင့္ေဆာင္သည္၊ 

ဘုရားရွင္သည္ ေမြးရပ္ေျမသုိ႕ ေနာက္ေတာ္ပါ သံဃာ ေပါင္းျခံရံလွ်က္ ခရီးရွည္ၾကီးကုိ ဤလုိ ေႏြတေပါင္း တြင္ ၾကြလွမ္းေတာ္မူသည္၊

ဘုရားလြန္ေတာ္မူျပီးေသာ္လည္း ဘုရားရွင္ ဆံေတာ္ဓာတ္တုိ႕ကိန္း၀ပ္ရာ ျမန္မာျပည္က ျမတ္ေရႊတိဂုံသည္ တေပါင္းလျပည့္တြင္ ပူေဇာ္ပြဲက်င္းပသည္၊ ျမစ္ရုိး ေခ်ာင္ကမ္းကမ္းတြင္ ၀မ္းစာေရးရွာေဖြစားေသာက္ ရေသာ ကုိတံငါတုိ႕ ေသာင္ျပင္သဲစပ္တြင္ သဲကုိ ေစတီျပဳကာ ဘုရားရွင္အား ေရာ္ရည္ေျမာ္မွန္း ပူေဇာ္ၾကသည္၊

ေသာင္းကမ္းမ်ားထက္ဆီတြင္ ေရာ္ရီေၾကြလုလု ရြက္ေဟာင္မ်ား၊ ညြန္႕ႏုစုိစုိ ပင္ပ်ိဳ ရြက္သစ္မ်ားျဖင့္ အေရာင္စုံလွ်က္ လွေနသည္၊ ေတာလုံးလင္းလွ်က္ၾကြေနေတာ့သည္။