Pages

Showing posts with label တစ္ခါက တစ္ဘ၀. Show all posts
Showing posts with label တစ္ခါက တစ္ဘ၀. Show all posts

Tuesday, March 18, 2014

ေဆာင္း တစ္ည၀ယ္



အခုနဆင္းသြားတ့ဲ ကုိယ္ေတာ္ေလးက ရုပ္ပုိေခ်ာေတာ့ ပုိျပီးသတိေပးရပါတယ္ဘုရား။

"..ဟင္.."
.....................................

ႏွင္းထုထူထူ အၾကားက ေမာ္ေတာ္ငယ္သည္ ႏွင္းပ၀ါၾကမ္းၾကီးကုိ ဘယ္ညာယိမ္းျပီး ထုိးခြဲေနရင္း ဆန္ တက္ေန သည္။ ဘယ္သုိ႕ ယိမ္းျပီး ခရီးသည္ေတြတင္သည္။ ညာကမ္းသုိ႕ ကပ္ျပီး အထုပ္နဲ႕လူေတြ တက္ လာျပန္သည္။

ဘယ္ယိမ္းညာကပ္ျဖင့္ သြားေနေသာ ေမာ္ေတာ္သည္ အေရွ႕သုိ႕လား၊ ေတာင္အရပ္သုိ႕လား အေနာက္၊
 ေျမာက္အရပ္စသည္ မကြဲျပား ေတာ့။ အဆန္ခရီးဟုသိရေတာ့သည္။

တစ္ေနရာ အေရာက္တြင္ ရွမ္းအမ်ိဳး သမီးၾကီးတစ္ႏွင့္ ျမန္မာဒကာ သားအဖတက္လာၾကသည္။ ရွမ္းအမ်ိဳး သမီးၾကီးမွာ ေကာ္ယားရြာသူေက်ာင္း ဆရာမ ေဒၚၾကည္ၾကည္သန္းျဖစ္သည္။

ရွမ္းမၾကီးသည္ ပ်ဳပ်ဳငွာငွာျဖင့္ ခ်င္းတြင္းဘယ္ညာကုိ လက္ညိွဳးထုိးျပရင္း ေတာ၊ ေတာင္သဘာ၀ႏွင့္
 ေကာ္ယား၊
 ေမာင္းခန္း၊ ဟင္ေနာင္၊ ဟူေနာင္၊ ဟုမၼလင္း၊ ေနာင္ပက်စ္စသည့္ ရွမ္းရြာ အမည္မ်ားကုိ မိတ္ဆက္ေပးရင္း ခရီးႏွင္ေနသည္။

ေညာင္ပင္ဆိပ္တြင္ ရြာၾကီးတည္ေထာင္ရာမွ ျမိဳ႕ျဖစ္လာေၾကာင္းသိရသည္။
ေညာင္ပင္ဆိပ္ ျမိဳ႕ဟုသိရသည္။

သူ႕အေျပာတြင္ နစ္ေမွ်ာရင္းလုိက္ပါလာရာ ႏွင္းေပ်ာက္လုလုျဖစ္ေနျပီ၊
ေနေရာင္သည္ ျမစ္ျပင္တြင္ လူးလြန္႕လွ်က္ ျဖားဆင္းေနသည္။
ေကာင္းကင္တြင္ကား ျမင့္မားေသာ ႏွင္းခေတာင္တန္းၾကီးမ်ားကုိ ေတြ႕ရသည္။ ခ်င္းတြင္းျမစ္ သည္
 ေတာင္တန္းၾကီးတစ္ခုရဲ႕ ရင္ခြင္ထဲ တုိး၀င္သြားသလုိရွိသည္။

ဒကာမၾကီး၊ အဲဒီေတာင္တန္းၾကီးက ဘာေတာင္တန္းလဲဗ်၊
တင္ပ၊ ဦးဇင္းဘုရား၊ အဲဒီေတာင္တန္းၾကီးကုိ ဆြမၼရာေတာင္တန္း လုိ႕ေခၚပါတယ္။ ဒီဘက္အျခမ္း ကျမန္မာႏုိင္ငံ၊ ဟုိဘက္အျခမ္းေရာက္ရင္ အိႏၵိယႏုိင္ငံနယ္ နိမိတ္နဲ႕ဆက္စပ္ေနပါျပီ၊ တအားေအးေန တာေပါ့ဘုရား။ ဒီအခ်ိန္ဆုိ။

ျဖစ္ႏုိင္ပါသည္။ အလြန္ျမင့္မားသည္။ ႏွင္းေတြ၀န္းခေနသည္ကုိ ျမင္ရုံႏွင့္ပင္ အေတာ္ေအးေနပါျပီ။
ဒကာမၾကီး၊ ဦးဇင္းတုိ႕ ၾကားဖူးတာက၊ ဆြမၼရာကုိ ကခ်င္ျပည္မွာလုိ႕ၾကားဖူးပါတယ္။

ဒီလုိရွိပါတယ္ဘုရား၊ ဒါက ဆြမၼရာနဲ႕ ပန္ဆပ္လုိ႕ တြဲေခၚပါတယ္။ 
ကခ်င္ျပည္ကေတာ့ ဆြမၸရာဘြန္ လုိ႕ ေခၚၾကပါ တယ္။

ျပတင္းက ႏွင္းတစ္ဆုပ္က ျဖန္းပက္သလုိရွိသည္။ စိမ့္ကနဲ႕ရွိလွသည္။
ေအာ္..။ ဆြမၼရာ ပန္ဆပ္တ့ဲ..။

သူတုိ႕နဲ႕စကားျပတ္ေတာ့၊ ေရွ႕ဆက္ရည္ ခရီးကုိ ကုိနန္ႏွင့္ ေဆြးေႏြးမိၾကသည္။ ေတာင္တန္းက အျပန္ဘြဲ႕ယူျပီးလွ်င္ ႏုိင္ငံျခား ထြက္ၾကမည္။ ဘြဲ႕ေတြထပ္ယူၾကဦးမည္။ ထုိစဥ္က အဲဒီအေတြးႏွင့္ စိတ္ကူး ယဥ္ အေျပာစကား တုိ႕သည္ ပုံျပင္ဆန္လြန္းလွသည္။ ေဘးလူေတြၾကားရင္ နားမခ်မ္းသာျဖစ္ႏုိင္သည္မုိ႕ တုိးတုိး တိတ္တိတ္ေနရသည္။

ဦးဇင္းတုိ႕က ေတာင္တန္းသာသနာျပဳေတြဆုိေတာ့၊ ဒီအရပ္၊ ဒီေဒသေတြနဲ႕စိမ္းၾကပါတယ္ဘုရား၊
ရာသီဥတုၾကမ္းတမ္းသလုိ၊ အစား၊ အေသာက္၊ အေနအထုိင္ အားလုံးၾကမ္းတမ္းၾကပါတယ္။

ျပီးေတာ့ တစ္ခုသတိေပးခ်င္တာက၊ တပည့္ေတာ္တုိ႕နဲ႕သိတဲ႕ ေတာင္တန္း သာသနာျပဳဦးဇင္းငယ္ေလးေတြ လူထြက္ၾကတာမ်ားေနတယ္ဘုရား၊ေနာက္ေတာ့ေတာင္ယာေတြထဲေရာက္ကုန္တာေပါ့၊

ဦးဇင္းတုိ႕ကေတာ့ ေရွ႕ဆက္ရမည့္ ခရီးေတြရွိေသးေတာ့၊ အဲလုိမျဖစ္ပါေစနဲ႕ဘုရား၊
ခံစား၍ သိႏုိင္သည္၊ ေစတနာစကားမ်ားျဖစ္သည္။ အထူးသျဖင့္ ကုိနႏၵိယကုိ မွာမွာေနတတ္သည္။
ေန႕လည္ မြန္တည့္လုလုတြင္ ကုိနႏၵိယတာ၀န္က်သည့္ ခရီးတစ္ေထာက္ဆင္းရာ ထမံသီရွမ္းရြာၾကီး သုိ႕ ေရာက္သည္။

ေမာ္ေတာ္ဆင္း၊ ခဏနား စားေသာက္ျပီးက်ေတာ့ ခ်င္းတြင္းကုိ ဆန္ျပီး တက္ရေပဦးေတာ့မည္။
ကုိနႏၵိယႏွင့္ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ၾကေတာ့ သူ႕ လက္ေတြတုန္ေနသည္။
ကုိေဉ ယ် တုိ႕ ျပန္ေတြ႕ၾကဦးမယ္လုိ႕ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္တ့ဲ။
ရင္ထဲျငိရျပီ။

ကုိနႏၵိယ ကုိလဲ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။
ကုိယ့္လက္ေတြတုန္းေနတာလဲ သူသိေပမည္။
ေမာ္ေတာ္ ထြက္ျပီး ေရလည္သုိ႕ေရာက္ ျပန္ အၾကည့္တြင္ ကမ္းနဖူးရပ္က်န္ရစ္ေသာ အေဆြေတာ္ ကုိနႏၵိယ သည္ ေ၀း၍ ေ၀း၍…..။

ေမာ္ေတာ္ေပၚျပန္ေရာက္ျပီး ခဏၾကာေတာ့ ရွမ္းမၾကီး
ေဒၚၾကည္ၾကည္သန္းက ေျပာသည္။

အခုနဆင္းသြားတ့ဲ ကုိယ္ေတာ္ေလးက ရုပ္ပုိေခ်ာေတာ့ ပုိျပီးသတိေပးရပါတယ္ဘုရား။
ဟင္..

မ်က္ႏွာပူလုိက္တာ ဒီစကားျဖင့္..။ 
သုိ႕ေသာ္ ေသခ်ာေတြးမွ အမွန္ေပၚသည္။
ရွမ္းမၾကီးသည္ စကားေျပာေကာင္း၊ ေစတနာေကာင္းရုံတင္မက၊ မွန္ေသာ စကားကုိလည္း ဆုိတတ္ေပစြ ဟု ေျဖသိမ့္ရပါသည္။ ကုိယ့္ကုိ ကုိနႏၵိယေလာက္ မေခ်ာလုိ႕ေျပာေသာ္လည္း ေျဖသာပါသည္။
 
ခႏၱီးျမိဳ႕သုိ႕ေရာက္ေတာ့ ညပုိင္း ကုိးနာရီး ေက်ာ္ပါျပီ၊ ကူညီမည့္ခက္ေနသည့္ခုိက္ ေမွာင္ႏွင့္ မည္းမည္းတြင္ ရွမ္းမၾကီး ေဒၚၾကည္ၾကည္သန္းက အထုပ္မ်ားကုိ ဆြဲျပီး ေပါမုိင္းဗဟုိေက်ာင္းထဲ အထိလုိက္ပုိ႕သည္။

ဗဟုိေက်ာင္းေပါမုိင္းသည္ ဒီဇင္ဘာလ ေဆာင္းေအးေအး ေအာက္တြင္ ခပ္တည္တည္ၾကီးရပ္ေနသည္။ နင္လားဟ့ဲေတာင္တန္းသာသနာျပဳ ကုိယ္ေတာ္ေလးဆုိတာ ေျပာေနသေယာင္ေယာင္ထင္မိသည္။

ေတာင္တန္းဘ၀ရဲ႕ ပထမဆုံးညေလသည္ ႏွင္းမ်ားျဖင့္ ေဆာင္းေလၾကမ္းၾကမ္းျဖင့္မုိ႕……။

ဒီေဆာင္းႏွင္းျမဴရယ္....
ကုိယ္ခ်င္းမစာတယ္..ခ်မ္းတယ္..ခ်မ္းတယ္.
ေမးခုိက္ခုိက္တုန္ေအာင္..
ေစာင္နဲ႕ျခဳံေတာင္ မလုံဘူး...

ကုိထီးရဲ႕ ေတးသြားက ရင္ကုိလာ ထိသည္။
ညသည္ လွေနသည္။
ေအးေနဆဲသာတည္း။
 ................................

တစ္ခါက တစ္ဘ၀ရဲ႕ ေဆာင္းည အမွတ္တရ..။

Wednesday, March 5, 2014

ငယ္ခ်စ္ေဟာင္းနဲ႕ ေႏွာင္းပုံျပင္



ကပၸိယၾကီး၊ ဆရာေတာ္ ဆြမ္းစားေဆာင္ေပၚေရာက္ေနျပီ၊
ဒကာၾကီး ဆန္ျပဳတ္က မရေသးဘူးလားဗ်..

ေအာ္ ကုိရင္ကလဲ ေနစမ္းပါဦး၊ မနက္က အိပ္ယာထနည္းနည္းေနာက္က်သြားလုိ႕ ဒီမွာျဖင့္ ဆန္ျပဳတ္က ပြက္ရုံသာသာရွိေသးတယ္..၊

ရြာဦးေက်ာင္းတြင္ျဖစ္သည္။
 ေဆာင္းမနက္ခင္းမ်ားတြင္ ဆရာေတာ္ႏွင့္ တကြ ေက်ာင္းရွိ ကုိရင္၊ ေက်ာင္းသား၊ ကပၸိယမက်န္ 
ဆန္ျပဳတ္ျပဳတ္ျပီးေသာက္ၾကရသည္။ အေအးဓာတ္ သက္သာေစသလုိ ၀မ္းေကာင္းသည္ဟု ဆရာေတာ္က မိန္႕သည္။

ဆန္ျပဳတ္ကုိ ကပၸိယၾကီးက အျမဲတမ္းျပဳတ္သည္။
ငယ္စဥ္ကတည္းကပင္ ညီျဖစ္သူ ရြာဦးေက်ာင္း ဆရာေတာ္ကုိေစာင့္ေရွာက္လာေသာ ကပၸိယၾကီးသည္ ညီငယ္ျဖစ္သူ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းထုိင္ရာဤရြာေလးသုိ႕ပင္ လုိက္ပါခ့ဲရသည္။
တစ္ႏွစ္တစ္ခါရြာျပန္သည္ ကုိေတာ့ေတြ႕ရသည္။

အေရးထဲ ညေနပုိင္းက ထင္ခြဲမထားမိလုိ႕ မီးေတာက္ျငိမ္တယ္ကုိမရွိလွဘူး..၊
ေပးစမ္းပါကုိရင္ရ..၊ အဲဒီစာရြက္ေတြ..
အနီးအနားတြင္ရွိေသာ စာရြက္အေဟာင္မ်ားကုိ လွမ္းေတာင္းသည္။
ကုိရင္သည္စာရြက္တစ္ခ်ိဳ႕ကုိေပးလုိက္သည္။ တစ္ခ်ိဳ႕စာရြက္ကုိ ဖတ္သည္။

ကပၸိယၾကီး..၊
ဘုရား..၊
ဒီမွာ ေဗဒင္စာရြက္ဗ်..၊
အဲေတာ့ ဘာျဖစ္လဲ ကုိရင္ကလဲ..၊ ဒီမွာ မီးမေတာက္ရတ့ဲ အထဲ..၊
မဟုတ္ဘူးဗ်..၊ ဒကာၾကီး ဘာေန႕သားလဲ ဒီမွာေရးထားတာ ဖတ္ျပမယ္။
ကုိရင္သည္ အမႈိက္ပုံတြင္ပါလာေသာ မီးထ့ဲမည့္ စာရြက္ အေဟာင္းပုံ အၾကားမွာ ႏွစ္ခ်ိဳ႕ ေဗဒင္ေဟာ စာတမ္းကုိကုိင္လ်က္ျဖင့္ ေျပာသည္။

အဲ..၊ အဲလုိလား..၊ အင္း..ေနပါဦး..တပည့္ေတာ္က ဘာေန႕သားဆုိေတာ့..
အာ..ဟုတ္ျပီ..
ၾကာသပေတးသားဘုရား..၊
ကဲ ဖတ္စမ္းပါဦး..၊
အမ်ားႏွင့္ ေပါင္းစပ္လုပ္ရေသာ အလုပ္မ်ား အဆင္မေျပျဖစ္တတ္သည္တ့ဲ ေနာ္ ဒကာၾကီး၊
အင္းပါ ၊ ဆက္ဖတ္စမ္းပါ။
မေမွ်ာ္လင့္ပဲ အေၾကြးေတာင္းခံရတတ္သည္တ့ဲ..၊
ကပၸိယၾကီး ေမးကုိပြတ္လ်က္စဥ္းစားသည္။

ေနာက္ေတာ့ေကာဘုရား...
အျမတ္တႏုိးထားေသာ ပစၥည္း ခဏေပ်ာက္တတ္သည္။
မွန္လုိက္တာကုိရင္ရယ္..၊
တပည့္ေတာ္ ေဆးတံအုိးေပ်ာက္ေနတာ၊ ေတာ္ေသးတယ္၊ ခဏဆုိလုိ႕..၊

ေနာက္ဆက္ဖတ္စမ္းပါဦးဘုရား...
အၾကီးအကဲက အထင္လြဲျပီး အဆူအေငါက္ခံရတတ္သည္.ဗ်ာ..
အင္း..ဒါကေတာ့ ကုိယ္ေတာ္တုိ႕ ဘုန္းၾကီးရွိမွာပဲဘုရား။
ဤသုိ႕ ဆရာ ဒကာ ေဟာစာတမ္းအေဟာင္းကို ဖတ္ရင္း အတုိင္အေဖာက္က်ေနၾကသည္။
ေဆာင္းေလ တစ္ခ်က္ေ၀ွ႕တုိက္သည္။

ေရာဂါေနနဲ႕ ခါးနာတတ္သည္တ့ဲ။
အင္း မွန္တယ္ကုိရင္ရဲ႕ ေဟာခ်က္ကေတာ့..ဒက္ထိပဲ..၊

ဆက္ပါဦးကုိရင္..၊

အင္း ဒီမွာ....

ရုတ္တရက္ ငယ္ခ်စ္ေဟာင္းနဲ႕ ျပန္လည္ဆုံေတြ႕ရတတ္သည္တ့ဲ ကပၸိယၾကီးရ..၊
ဟင္..၊ အင္း ေရွ႕ေဟာစာတမ္းေတြဘယ္ေလာက္ မေကာင္းေကာင္းဘုရား၊
အဲဒီေဟာခ်က္ေလးနဲ႕တင္ တပည့္ေတာ္ ေပ်ာ္ပါတယ္ဘုရား၊

မီးဖုိေပၚက ဆန္ျပဳတ္အုိး အနံ႕သင္း၍ ေမႊးေလျပီ။
ေရာင္နီးဦးသည္ နီရဲလာျပီ။

အဲ ယၾတာဆက္ဖတ္ဦးမယ္ေနာ္ ဒကာၾကီး..၊
တင္ပ၊ တင္ပ ကုိရင္..ေဟာစမ္းပါဦးဘုရား...

မိမိေမြးေန႕တြင္ ၾကိဳက္ႏွစ္ရာပန္းကုိ သက္ေစ့ထား၍ ဘုရားတင္လွဴပူေဇာ္ျပီး လုိရာဆုေတာင္း ပါတ့ဲဗ်..။
ေဟာစာတမ္းက ယၾတာအခန္းျဖင့္ အဆုံးသတ္ေလျပီ။

“ခေရပန္း အပြင့္ေျခာက္ဆယ္ ဘယ္နားမ်ား ရႏုိင္မယ္မသိေနာ္..၊ တတ္ႏုိင္ဘူး၊ လုိက္ရွာရမွာပဲ..”

ကပၸိယၾကီးတုိးတုိးေရရြတ္ေနသည္။
အုံးေမာင္းေခါက္သံ တအုံးအုံးျဖင့္ ကုိရင္ငယ္မ်ား ဆြမ္းေက်ာင္းဆီသုိ႕ တန္စီလ်က္ ၾကြေလျပီ။
..............
မွတ္ခ်က္။ တစ္ခ်ိန္က ကပၸိယၾကီးသုိ႕ အမွတ္တရ......

Friday, October 18, 2013

ဒိန္းကနဲ႕ဆုိ




ႏွင္းမႈံေတြ အၾကားက လူတစ္ေယာက္ထြက္လာသည္။
ေသနတ္ကုိထမ္းထားသည္။ ေရဗူးကုိလြယ္ထားသည္။ 
ခပ္တည္တည္သူ႕ဟန္က ေဆာင္းေအးေအးဒဏ္ ကုိ မခံစားရသလုိရွိသည္။
ဒကာၾကီး..၊ အဆင္ေျပလား..၊
နာဂဒကာၾကီး မည္သို႕မွ် ျပန္မေျပာပါ။ ခပ္တည္တည္တစ္ခ်က္ၾကည့္ရုံသာရွိသည္။
................

ေနာက္တစ္ပတ္ၾကေသာအခါ သူလာျပန္သည္။ ေမးေနက်ဦးဇင္းကလည္း ေလာကပ်ဴငွာစကား အရ ..
ဒကာၾကီး..၊ အဆင္ေျပလား၊
ဘုန္းၾကီး..၊ အဲလုိမေမးပါနဲ႕...၊ ဘုန္းၾကီးအဲလုိေမးေနလုိ႕..၊ က်ေနာ္တုိ႕ သားေကာင္မရတာပါ။
............
ေတာင္တန္းေဒသသည္ ဘုန္းၾကီး အင္မတန္ရွားပါးသည္။ 
ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားေတာင္းဆုိခ်က္ အရဘုန္းၾကီး ေက်ာင္းေဆာက္လုပ္မည္ၾကံေသာ အခါေနထုိင္ႏုိင္မည့္ ဦးဇင္းကုိ ရွာရသည္မွာ ေက်ာင္းေဆာက္ရသည္ထက္ ခက္ခဲသည္။

ေက်ာင္းသာရွိျပီး ဘုန္းၾကီးကင္းမ့ဲေနေသာ လန္လယ္ၾကီး( ပဒူးမုန္းရြာသစ္) ႏွင့္ လက္ပန္သာတုိ႕သည္ မိမိ ကုိယ္တုိင္ ညႊန္ၾကား အုပ္ခ်ဳပ္ေနရသည္။ 

ထုိအေရးကုိသက္သာေစလုိ၍ ေျမျပန္႕ ေရာက္ခုိက္ေက်ာင္းေနဘက္ညီငယ္လုိျဖစ္ေနသူ အရွင္ကု႑လ ကုိ ေခၚလာခ့ဲသည္။ ေရာက္ခါစ ညီငယ္သည္ ေတြ႕သမွ် လူမ်ားကုိ စကားေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြေျပာဆုိတတ္ သည္။ သုိ႕ေသာ္ ေသနတ္ထမ္းလာေသာ နာဂၾကီးကုိ ႏႈတ္ဆက္မိသျဖင့္ ကသိကေအာက္ျဖစ္ရသည္။ 

ေအးကြ၊ ဘယ္လုိ အယူအဆလဲေတာ့ ငါလဲ မေျပာတတ္ဘူး။ ေနာက္ေတာ့ မင္းသြား မေမးနဲ႕ေနာ္..
တင္ပ၊ ေနာင္ေတာ္..။

တစ္ပတ္ခန္႕ၾကာေသာအခါ နာဂမုဆုိးၾကီး က်ီး၀မ္းသည္ အသားတြဲကုိ လက္ဆြဲလ်က္ ေက်ာင္းထဲသို႕ ၀င္လာသည္။ ေက်ာင္းေပၚတက္လာသည္။ မိမိတုိ႕မွာ အေတြ႕အၾကဳံအသစ္မုိ႕ မည္သို႕ေဆာင္ရြက္ရမည္ မသိျဖစ္ေနသည္။ သူ႕လက္ထဲတြင္ ပါလာေသာ ေသြးသံရဲရဲ႕ အသားတြဲကုိသာ စူးစုိက္ၾကည့္ေနမိသည္။

တပည့္ေတာ္တုိ႕၊ မေန႕က ညေနပုိင္းက ဆတ္တစ္ေကာင္ရပါတယ္။ အဲဒါဘုန္းၾကီးကုိ တစ္တြဲလာပုိ႕တာပါ။
အခုမွသိေတာ့သည္ ရြာဦးေက်ာင္းဘုန္းၾကီးကုိ ဓေလ့ထုံးစံအရ ေ၀ပုံက်လာပုိ႕ျခင္းျဖစ္သည္။
ထုိအေၾကာင္း ေတာင္တန္းေရာက္ ေနာင္ေတာ္ၾကီးမ်ားေျပာထားေသာေၾကာင့္ သိရသည္။

အင္း..၊ ဒကာၾကီးလာပုိ႕တာေတာ့ ဟုတ္ပါျပီ။
ဒီအတုိင္းၾကီးေတာ့ မပုိ႕နဲ႕ဗ်။ 
နည္းနည္းအေျခာက္လွမ္းလုိက္ျပီးပုိ႕တာေကာင္းမယ္ထင္တယ္။
ဟုတ္ ဆုိကာ နာဂၾကီးျပန္္သြားသည္။

ဦးဇင္း..၊
ေဟ.. တပည့္ေတာ္ မေမးလုိက္လုိ႕ထင္တယ္ေနာ္..
အင္းျဖစ္ေလာက္တယ္ကြ၊ သူတုိ႕ရုိးရာ အရ ရွိလိမ့္မယ္..
...........................

ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္ တူမီးသံၾကာရလ်င္..
ေနာင္ေတာ္ေရ..၊ ေတာ၀က္လား၊ ဆတ္လား မသိေနာ္..
ေက်ာင္းကုိ တစ္တြဲေတာ့ လာေတာ့မယ္ထင္တယ္။။
အာ ေကာင္ေလးရ..၊ မင္းကေတာ့ ေျပာေတာ့မယ္..

မနက္ေစာေစာဘုရားပန္တင္၊ ဆီမီးကပ္၊ ေမတၱာပုိ႕၊ အမွ်ေ၀ကိစၥမ်ားကုိ ေဆာင္ရြက္ေနခုိက္ေက်ာင္း
လက္ရမ္းကုိ မီွလ်က္ အရွင္က႑လက လွမ္းေျပာျခင္းျဖစ္သည္။

အားလုံးၾကားၾကားသမွ် အမွ်အမွ်အမွ် ယူေတာ္မူၾကပါကုန္ေလာ့....
အမွ်ရ၍ သတၱ၀ါမ်ား က်မၼာ ခ်မ္းသားၾကသည္ျဖစ္ေစေသာ္..

အင္း..ေတာ၀က္ထင္တယ္ကြ...
အာ ေနာင္ေတာ္ကလဲ ဟုတ္ေသးပါဘူး..။
ျပိဳင္တူရယ္မိၾကသည္။

ေတာေက်ာင္း ပတ္၀န္းက်င္သည္ ေခ်ေဟာက္သံ၊ ေျမာက္ေအာ္သံ၊ ေအာင္ခ်င္းငွက္သံ၊ ခပ္ေ၀းေ၀းက ခ်င္းတြင္းျမစ္ေရစီးသံတုိ႕သာ ရွိေနသည္။ ႏွင္းမႈံမႈံအၾကား ၀ုိးတ၀ါးရရွိေနတတ္ေသာ ပင္အုိ၊ ပင္ပ်ိဳ တုိ႕သည္
ေဆာင္းေလေအးေအးႏွင့္ အတူ ယိမ္းကေနသလုိရွိတတ္သည္။ 

ထုိအလွမ်ားအၾကာဒိန္းကနဲ႕ျမည္တတ္ေသာနာဂတုိ႕၏တူမီးေသနတ္သံသည္က်ယ္ေလာင္မည္ဟိန္းလြန္း 
လွသည္။ 

တစ္ခါက တစ္ဘ၀




"ရွိတ့ဲ ေဆးသာ ေပးလုိက္ နာဂေတြျဖစ္တ့ဲ ေရာဂါ အကုန္ေပ်ာက္တယ္။
ဒါေပမယ့္ ကုိယ့္လူကုိယ္တုိင္ေတာ့ အဲဒီေရာဂါ မျဖစ္ေစနဲ႕..၊
ေအာက္ရပ္ ေအာက္ရြာ အျပန္ခက္တတ္တယ္."



ဘုန္းဘုန္း အေမက ေနမေကာင္းလုိ႕ ေဆးေပးလုိက္ပါဦးတ့ဲ။
နာဂကေလးတစ္ေယာက္ေက်ာင္းေပၚတက္လာသည္။ ဘုရားဦးခ်ျပီး မိမိေရွ႕သုိ႕ ေရာက္လာသည္။
ေအာ္..။ ေအး..၊ ေရာ့ ဘာမီတြန္နဲ႕ ပါရာစီတေမာ အဲဒါကုိတုိက္လုိက္ေနာ္။
ဟုတ္ ဘုန္းဘုန္း။
......

ဘုန္းၾကီး တပည့္ေတာ္ ဗုိက္နာေနလို႕ ေဆးပါဦး။
ေအာ္..၊ ေအး..၊ ေရာ့ ပါရာစီတေမာနဲ႕ ဘာမီတြန္ေသာက္လုိက္။
မိမိေရွ႕မွာပင္ ေရခတ္ျပီး နာဂၾကီးေဆးေသာက္သည္။

ခဏၾကာေသာ္.
ဘုန္းဘုန္းဗုိက္နာတာ ေပ်ာက္သြားျပီ၊ အလုပ္သြားေတာ့မယ္ ဆုိကာ..
ဓားတုိေလး ေနာက္ေၾကာပုိးလ်က္ ႏွင္းမႈံေတြအၾကားထဲ သူတုိး၀င္ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။
...............

ဘုန္းဘုန္း ၊ ၀မ္းခ်ဳပ္ေနလုိ႕ ေဆးေပးလုိက္ပါဦးတ့ဲ၊ အေဖက..
နာဂေကာင္မေလး ေက်ာင္းဆြမ္းလာပုိ႕ရင္း ေဆးေတာင္းသည္။
ေအး၊ ေအး၊ ေရာ့ ဘာမီတြန္နဲ႕ ပါရာစီေမာကုိ ေသာက္လုိက္လုိ႕ေျပာေနာ္။
ေနာက္ေန႕မနက္တြင္ ၀မ္းခ်ဳပ္ေသာ နာဂလူမ်ိဳးၾကီး ေက်ာင္းသုိ႕ ရႊင္လန္းစြာေရာက္လာသည္။
ဘုန္းဘုန္းေပးလုိက္တ့ဲ ေဆးေသာက္တာ ၀မ္းခ်ဳပ္တာေပ်ာက္သြားျပီဘုရား။

လာခ်င္တ့ဲ ေရာဂါလာ ဘာမီတြန္နဲ႕ ပါရာစီတေမာကုိေဆးလုပ္ေပးလုိက္ရင္ ေရာဂါကင္းစင္ၾကသည္မွာ ထူးဆန္းသည္။
ဤ အေၾကာင္းကုိ မိမိထက္ ေတာင္တန္း၀ါရင့္ေသာ သာသနာျပဳဘက္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကုိ စုံစမ္းၾကည့္ မိေတာ့..

အာ..၊ ကုိယ့္လူေရ၊ အဲဒါကုိ နာဂေရာဂါလုိ႕ ေခၚတယ္။ ဘာေဆးေသာက္ေသာက္ ခဏေလာက္ေတာ့ သက္သာ ေပ်ာက္ကင္းသလုိလုိရွိတတ္ၾကတယ္။ ရွိတ့ဲ ေဆးသာေပးလုိက္။ 
သူတုိ႕ကလည္း ျဖစ္ေနတ့ဲ သူတုိ႕ေရာဂါကုိ အမည္တပ္ျပီးသာေသာက္ လုိက္ ေပ်ာက္သြားပဲတ့ဲ။ 
ကုိယ့္ကုိလည္း အရင္က ေနာင္ေတာ္ၾကီးေတြက လက္ဆင့္ကမ္းခ့ဲတာေပါ့။ 

ဒါေပမယ့္ ကုိယ့္လူကုိယ္တုိင္ေတာ့ အဲဒီနာဂ ေရာဂါ မျဖစ္ေစနဲ႕ေနာ္။ ေျမျပန္႕မျပန္ႏုိင္ျဖစ္တတ္တယ္။
သူငယ္ခ်င္းက ထုိသုိ႕ေျပာျပီးရယ္ေနသည္။ မိမိလည္း သူနဲ႕အတူ ရယ္လုိက္မိသည္။
ခ်င္းတြင္းျမစ္ျပင္ဆီ တက္လာေသာ ေဆာင္းေလေအးေအးသည္ နည္းနည္းေႏြးေနသလုိလုိရွိသည္။
.........................

ေဟ့၊ က်ီးကမ္းေရ၊ မင္းအေဖကုိေက်ာင္းလႊတ္လုိက္စမ္း။
ဟုတ္က့ဲ ဘုန္းဘုန္း။

ခဏၾကာေသာ္ လူသာသနာျပဳ ဦးက်ီးမုိးေခၚ ဦးေက်ာ္လြင္ ေက်ာင္းေရာက္လာသည္။
ဒကာၾကီးေရ၊ က်ဳပ္လဲ ဖ်ားေနတာၾကာျပီဗ်။ ေဆးမထုိးလုိ႕ မျဖစ္ေတာ့ဘူး၊ ခႏၱီးဆင္းလုိက္ဦးမယ္။
အဲဒါေက်ာင္းကုိ မျပတ္မျပတ္ေစာင့္ထားဦးေနာ္။
တင္ပ၊ ဘုန္းဘုန္း၊

လြယ္အိပ္ကုိလြယ္၊ ထီးကုိ ထမ္းျပီး ေက်ာင္းေရွ႕ ခေရာင္းၾကမ္း မဆုိသာေသာ ေျမ၀ါလမ္းေလး အတုိင္း ခ်င္းတြင္းဆီသုိ႕ လွမ္းလာခ့ဲသည္။
ျမစ္ဆိပ္တြင္ ခႏၱီးသုိ႕ စုန္ဆင္းၾကမည့္ ရြာသူ ရြာသားမ်ား ေမာ္ေတာ္ေစာင့္ေနၾကသည္။


ဘုန္းဘုန္း၊ ဘယ္သြား မလုိ႕လဲဘုရား။
ေအာ္..၊ ေနမေကာင္းလုိ႕ ခႏၱီးဆင္းျပီး ေဆးထုိးမလုိ႕ကြ။
ေမးလာေသာ နာဂကေလးငယ္မ်ားကုိ ျပန္ေျဖလုိက္သည္။

ဘုန္းဘုန္းကလဲ၊ ဘာမီတြန္နဲ႕ ပါရာစီတေမာ မေသာက္ဘူးလား။
ဘုန္းဘုန္းဖ်ားတာ ေပ်ာက္တယ္ေလ။
ျပဳံးမိပါသည္။ ရုိးသားေသာ သူတုိ႕ အမူအယာမ်ားသည္ အျပစ္ကင္းသည္။

“ဘုန္းဘုန္း၊ အခုဖ်ားတာက နာဂ  အဖ်ားမဟုတ္ဘူး။ က်ီးကမ္းရဲ႕.”

သူတုိ႕နားမလည္သလုိ မိမိကုိ ၾကည့္ၾကသည္။ 
ေမာ္ေတာ္စုန္ဆင္းလာျပီ။
ျမစ္အတြင္းက ေဆာင္းေလေအးေအးသည္ တစ္စိမ္းဆန္ဆန္ရင္ကုိ တုိးေ၀ွ႕သည္။
ေအးလြန္း၍ တုန္ေနသည္။ 
ခရီးသည္ စုံ၍ စုန္ဆင္းရန္ အသင့္ျဖစ္ျပီမုိ႕ ေမာ္ေတာ္ ကမ္းကခြာေလျပီ။ 
 ....................................................

တစ္ခါက တစ္ဘ၀ရဲ႕ အမွတ္တရပါ။ 

Wednesday, May 15, 2013

ခ်င္းတြင္းသိပါသည္ အပုိင္း( ၂)


ခ်င္းတြင္းျမစ္ကမ္းတြင္းႏွင္းတုိ႕ေဖြးေဖြးလႈပ္ေနသည္။ ကသုတ္ကရက္တုိက္ခတ္လာေသာ ေျမာက္ေလသည္ စိမ့္ကနဲ႕ေအးေစသည္။
ျမစ္ျပင္ကလႈိင္းတုိ႕၏ တီးတုိးဆုိသံသည္ညင္းညင္းသာသာရွိသည္။
ႏွင္းဖုံးေနေသာ ျမစ္ျပင္ၾကီးလည္း ေအးခ်မ္းေနေရာ့မည္ထင္မိသည္။ 


 ေတာင္တန္းေျမမွ ေတာေက်ာင္းေလး
ျမစ္ျပင္ႏွင့္ ရြာဆီသုိ႕ ဦးတည္ေသာ လမ္းေလး အၾကားတြင္ ေသာင္ျပင္ျပန္႕ျပန္႕က နိမ့္ခ်ည္ ျမင့္ခ်ည္ရွိလွ သည္။ ဘုန္းၾကီး..၊ ဒီေစတီေတာ္ေလးကုိ အရင္ဘုန္းၾကီးက တည္ထားခ့ဲတာဘုရား။ နာဂလူမ်ိဳးၾကီးလက္ညွိဳး ထုိးျပရာ ၾကည့္မိေတာ့ ႏွင္း အထြတ္တပ္ထားေသာ ေတာင္ကုန္းေပၚတြင္ ေရႊေရာင္တ၀င္း၀င္းျဖင့္ ၾကည္ႏူး ဖြယ္ ေစတီေတာ္ကုိ ဖူးေတြ႕ရသည္။

တိမ္ပင္လယ္ႏွင့္ ႏွင္းထုတုိ႕အၾကား စ်ာန္ယ်ာဥ္ စီးေနသလုိရွိေနေသာ ေစတီေတာ္ကုိ ဦးခုိက္ပူေဇာ္လုိက္ သည္။ အေအးဓာတ္တုိ႕သက္သာသလုိလုိခံစားမိသည္။ ေစတီေတာ္လြန္ ေတာ့ ရြာအ၀င္ျဖစ္သည္။ ရြာေလး၏ အဦးပုိင္းတြင္ သာသနာျပဳဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းသည္ အထီးထည္း ဆန္လွသည္။

ဒီရြာကုိ သာသနာျပဳၾကြတ့ဲ ဘုန္းၾကီးေတြက ဦးေဆာင္ေဆာက္လုပ္ခ့ဲၾကတ့ဲ ေက်ာင္းေပါ့ဘုရား။
နာဂလူမ်ိဳးၾကီးကား ေက်ာင္းဘက္သို႕ဦးတည္ေသာ လမ္းကုိ မိမိႏွင့္ အတူလုိက္ပါသည္။

နာဂပ်ိဳျဖဴတုိ႕ကား ရြာထဲလမ္းသုိ႕ ၀င္ၾကသည္။ အသြား အလာနည္းေနေသာ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းလမ္းေလး သည္ ျမက္ပင္ အၾကိဳအၾကားတြင္ ေတာင္ယိမ္း ေျမာက္ခ်ီျဖင့္ နိမ့္တစ္ခါျမင့္တစ္လွည့္ရွိသည္။
အရင္ေက်ာင္းေဟာင္းကေတာ့ ရြာေဟာင္းဘက္မွာ က်န္ခ့ဲပါတယ္ဘုရား။

ေျပာရင္းဆုိရင္းေက်ာင္း အတြင္းသုိ႕ ေရာက္လာခ့ဲျပီ။ ေက်ာင္း၀င္းသည္ ေစာင့္ေရွာက္သူကင္းေနသျဖင့္
 ျမက္ရုိင္းပင္တုိ႕ ထုိးထုိးေထာင္ေထာင္၊ စည္းရုိးတုိင္တုိ႕ ရုိးရုိးယုိင္ယုိင္။

ေက်ာင္းထဲေရာက္ေသာ ရြာထဲသုိ႕ လွမ္းၾကည့္မိသည္။ ရြာဟုဆုိေသာ္လည္း ေတာတစ္၀က္အုပ္ေနသည္။ မီးခုိးလူလူတုိ႕သည္ ႏွင္းတုိ႕ေရာေထြးလ်က္ ရြာကုိ အလွဆင္သည္။
နာဂရုိးရာ ေအာ္ဟစ္သီက်ဴးေသာ ေတးသံသည္ ေတာင္ယံမ်ားကုိ ပ့ဲတင္းထပ္ေစလက္ရွိသည္။

ဒီရြာတည္ခ့ဲတာၾကာပလားဗ်။ ဒကာၾကီး...၊
မွန္ပါ၊ တပည့္ေတာ္တုိ႕ အဘုိးအဘြားတုိ႕ ဟုိေတာင္ေပၚကေန ေအာက္ကုိဆင္းလာျပီး ရြာတည္ခ့ဲၾကတာပါ ဘုရား။ ေတာင္ေပၚ ရိတူရြာကေန ေအာက္ဆင္းလာၾကတာပါ။ ပိန္းကူးနာဂမ်ိဳးေတြေပါ့ဘုရား။
ျမစ္ေအာက္ဘက္မွာ နန္ဖာလုိ႕နာဂရြာရွိေသးတယ္။ လူမ်ိဳး အတူတူပါပဲဘုရား။
ဘုန္းဘုန္းေနာက္ေတာ့ အဲဒီရြာကုိ ေရာက္ဦးမွာပါ။

ဘုရားရင္ျပင္ေရာက္ နာဂေတာင္သူ ေတာင္တန္းသားမ်ား

ေတာင္ျပာျပာတုိ႕သည္ ၀န္းရံထားသည္။ ႏွင္းျဖဴျဖဴတုိ႕ အုပ္မုိးလ်က္ရွိသည္။
ေတာင္တန္းျပာျပာႏွင့္ ႏွင္းေဖြးေဖြးတုိ႕ အလြန္ကုိ စိတ္ေရာက္ျပီး ေတြးၾကည့္မိသည္။
ရင္ထဲစိမ့္ကနဲ႕ေအးသည္။ ေျမာက္ျပန္ေလေၾကာင့္ တရႊီးရႊီးေတာတုိးသံတုိ႕ကုိ ၾကားေယာင္လာမိသည္။

ဘုန္းဘုန္း၊ တပည့္ေတာ္ရြာထဲကုိ သြားဦးမယ္ဘုရား။ ညေနပုိင္းေလာက္ျပန္လာခ့ဲပါဦးမယ္။
ေျပာေျပာဆုိဆုိနာဂလူမ်ိဳးၾကီး ဦးက်ီးမုိးသည္  ဘုရားရွင္ကုိ ဦးခ်ကာ ျပန္သြားေလျပီ။

ေက်ာင္းေလးေပၚတြင္ မိမိတစ္ေယာက္တည္း။ မန္း တကၠသုိလ္မွ ေတာင္တန္းေဒသ အသီးသီးသုိ႕ ေစလႊတ္ လုိက္ၾကေသာသူငယ္ခ်င္းမ်ားေရာမိမိတုိ႕ ေဒသ အသီးသီးသုိ႕ ေခ်ာေမာေအာင္ျမင္စြာ ေရာက္ၾကပါ ၏ ေလာေတြးရင္းျဖင့္ ေတာင္တန္း သာသနာျပဳဘ၀ကုိ စတင္ရေတာ့သည္။

ေက်ာင္း အျပင္တြင္ ႏွင္းတုိ႕ၾကဲပါးစျပဳေနျပီ။ အေရွ႕ဆီက ေတာင္တန္းၾကီးကုိ ေမးတင္လ်က္ ေန၀န္း လည္း ေပၚထြက္လာျပီ။

ခ်င္းတြင္းျမစ္ထက္ဖ်ားက နာဂရြာေလး ပဒူးမုန္းသည္ ေရာင္ျခည္ တစ္ခ်ိဳ႕သန္းလ်က္ျဖင့္ သက္၀င္လႈပ္ ရွား ေနေလသည္။