Pages

Sunday, February 13, 2011

ပထမဆုံး Doctor of Literature ဘြဲ႕ရ ျမန္မာ ရဟန္းေတာ္

(က) ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏုိင္ငံအား အက်ဳိးျပဳေစမည့္-

၁။ တုိင္းရင္းသား ယဥ္ေက်းမႈဆုိင္ရာ  ဘာသာရပ္တစ္ခုခုကုိေသာ္လည္းေကာင္း၊
၂။ တုိင္းရင္းသား စာေပတစ္ခုခုႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ေသာ္လည္းေကာင္း၊
၃။ သိပၸံပညာရပ္ တစ္ခုခုႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ေသာ္လည္းေကာင္း၊
၄။ သင့္ေလ်ာ္ေသာ ဘာသာရပ္ တစ္ခုခုႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ေသာ္လည္းေကာင္း ေနာင္လာ ေနာက္သား မ်ားအတြက္ မီးရွဴးတန္ေဆာင္သဖြယ္ျဖစ္ေစေသာ က်မ္းမ်ား သုိ႕မဟုတ္ သူေတသနမ်ားျပဳစုခဲ႕သည့္ ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏုိင္ငံသားျဖစ္ရမည္။

(ခ) အစုိးရက ဂုဏ္ထူးေဆာင္အပ္ႏွင္းရန္ သင့္ေလ်ာ္သည္ဟု ဆုံးျဖတ္ ခ်ီးျမွင့္ျခင္းခံရမည့္ ႏို္င္ငံျခားသား ျဖစ္ရမည္။

ျဗိတိသွ် အစုိးရလက္ထက္ ပထမဆုံး ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္ အခမ္းအနားကုိ ၁၉၂၁ ခုႏွွစ္ ႏုိ၀င္ဘာလ ၂၈ ရက္ တြင္ ဂ်ဴဗလီေဟာ၌ က်င္းပခဲ႕သည္။ ထုိအခ်ိန္တြင္ ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္  အေဆာက္အအုံၾကီး မေဆာက္ လုပ္ ရ ေသးပါ။

ပထမဆုံး Doctor of Literature ဂုဏ္ထူးေဆာင္ဘြဲ႕တံဆိပ္အပ္ႏွင္းျခင္းခံရေသာ ပုဂၢဳိလ္မွာ လယ္တီဆရာ ေတာ္ၾကီး ျဖစ္ပါသည္။ ၂၈၊ ႏုိ၀င္ဘာလ၊ ၁၉၂၁၊ ေန႕တြင္အပ္ႏွင္းသည္။

ေနာက္တစ္ဦးမွာလည္း ရဟန္း ေတာ္တစ္ပါးပင္ျဖစ္သည္။ ဘြဲ႕ေတာ္မွာ ဦး၀ိသုဒၶ ျဖစ္သည္။ ဆရာေတာ္ကုိ ၂၉၊ ဇူလုိင္လ၊ ၁၉၃၇၊ ေန႕ တြင္ အပ္ႏွင္းသည္။

အဂၤလိပ္လက္ထက္တြင္ ျမန္မာရဟန္းေတာ္ၾကီးႏွစ္ပါး Doctor of Literature ဘြဲ႕လက္ခံရရွိ ေတာ္မူ ခဲ႕ပါ သည္။

Friday, February 11, 2011

တစ္ဦးကေမတၱာ တစ္ဦးကေစတနာ

မိတ္ေဆြတစ္ဦးရဲ႕ အကူအညီနဲ႕သူတုိ႕ေနတဲ႕ေက်ာင္းကုိ ေရာက္ခဲ႕ရပါသည္။ ေျမျပင္ျပန္႕ျပန္႕တြင္ အကန္႕ လုိက္ျဖစ္ေအာင္ တံျမက္စည္း လွည္းက်င္းထားသည္ကုိ ၾကည္ႏူးဖြယ္ေတြ႕ရသည္။ 

သဲ၀ါ၀ါ ႏုႏုေလးေတြ ခင္း ထားသည္။ ေဗာဓိေညာင္ပင္ေအာင္ေျခတြင္ ေလးမ်က္ႏွာလွေအာင္ သဲျပင္ကုိခင္း ထားသည္။ သဲျပင္ ေပၚ သုိ႕ေၾကြက်ေနေသာ ေညာင္ရြက္တုိ႕သည္ပင္ စိတ္ကုိ ညြတ္ႏူးဖြယ္ျဖစ္ေစပါသည္။ ေဗာဓိ ေညာင္ပင္ကုိ ၀န္း ပတ္ ကာရံထားေသာ အုတ္ရုိးတံတုိင္း၏ ေလးမ်က္ႏွာတြင္ အရပ္ေလးမ်က္ႏွာ သုိ႕ မ်က္ႏွာမူလွ်က္ စံေန ေတာ္မူ ေသာ ဗုဒၶရုပ္ပြားေတာ္တုိ႕ကုိ ၾကည္ႏူးဖြယ္ဖူးေတြ႕ရျပန္သည္။ 

ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္ေနေသာ ေက်း ငွက္ တုိ႕၏ သာ ယာျငိမ့္ေျငာင္းေသာ သီဆုိေနဟန္တုိ႕ကုိလဲ ၾကားရ၊ ျမင္ရျပန္သည္။ တခါတရံ ေတာေမ်ာက္မ်ား အုပ္ လုိက္၊ အစုလုိက္ လာတတ္သည္ ကုိေတြ႕ရသည္။ သတၱ၀ါမ်ားကုိ ၾကင္နာ စြာျပဳမူဆက္ဆံသည္ကုိ ေတြ႕ ရ သည္။ ၾကက္တူေရြးငွက္မ်ားကုိ လက္တစ္ကမ္းသုိ႕ ေရာက္ေအာင္ ပ်ံသန္း ေနၾကသည္ကုိ ေတြ႕ရျပန္သည္။ ထုိေက်ာင္းေလးသည္ ဥယ်ာဥ္တစ္ခုလုိိျဖစ္ေနပါသည္။

လိပ္မ်ားလဲ ရွိသည္။ သူတုိ႕အေခၚ နဂါး မ်ား ျဖစ္ ေသာ ဖြတ္သတၱ၀ါၾကီးမ်ားကုိလဲ ေတြ႕ရပါသည္။ ေရာက္ခါစက ဘယ္က ေနဘယ္လုိ မ်က္စိလည္လာ သည္ မသိ အိပ္ခန္းထဲ ၀င္လာသည္ကို ေတြ႕ရသျဖင့္ အလန္႕တၾကားျဖစ္ မိသည္။ ေက်ာင္းထုိင္ ဆရာေတာ္မွာ သက္ေတာ္ ငါးဆယ္ေက်ာ္ျပီျဖစ္၏။ သုိ႕ေသာ္ ဗုဒၶေ၀ယ်ာ၀စၥ ေဆာင္ ရြက္ရာတြင္ အတုုယူဖြယ္ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ေတြ႕ရသည္။ ဘုရားရွိခုိး အျမဲတမ္း ဦးေဆာင္မႈျပဳသည္။ ၿမိဳ႕တြင္း ကလာေရာက္ျပီး ဘုရား၀တ္တက္ၾကေသာ ဒကာ ဒကာမမ်ားကုိ သီလေပး၊ တရားေဟာ ၀တ္ျမဲ သည္။ 

သူ႕ေက်ာင္းတြင္ တစ္ႏွစ္ တာ ေနခြင့္ေပးထားသာ မိမိတုိ႕ႏွစ္ပါးကုိလဲ ဘုရာ၀တ္တက္ျမဲဖုိ႕ အျမဲ ေျပာ ပါ သည္။ ဘုရား၀တ္မတက္မီ ဘုရား ပန္းကပ္ျခင္းကုိ ဒကာ ဒကာမမ်ားႏွင့္အတူ ေဆာင္ရြက္ ဆက္ ကပ္ရ သည္။ ျမန္မာမႈႏွင့္ မတူထူး ျခားေသာ ၾကည္ညိဳဖြယ္ရာျဖစ္သည္။ ဒကာ ဒကာမတုိ႕သည္ ညေနတုိင္း ဘုရား၀တ္မတက္မီ ေက်ာင္းသုိ႕ ေရာက္ေအာင္လာၾကျပီး သူတုိ႕ယူခဲ႕ၾကေသာ ပန္းတုိ႕ကုိ ၾကည္ႏူးဖြယ္ ျဖစ္ေအာင္စီမံၾကသည္။ ပန္းတုိ႕စုံသည္။ ရနံ႕တုိ႕လဲ ထုံၾကိဳင္သည္။ ပုိ၍ထူးျခားသည္မွာ ကေလးမ်ားကုိ လူ ၾကီးမ်ားႏွင့္ အတူတူ ပန္းကမ္း ပန္းကပ္ ၾကျခင္း သည္ တစ္မ်ဳိးထူးျခားပါသည္။ ျမန္မာမႈတြင္ မေတြ႕ရသ ေလာက္ ရွိသည္။ ကေလးမ်ား သည္ လဲ အေလ့အက်င့္ ျဖစ္ေနသည့္ အတုိင္း စုိးရိမ္ထိတ္လန္႕မႈမ်ား မရွိပဲ ေတြ႕ရသည္။ ဘုရားၾကည္ညိဳတတ္ေအာင္ ရင္ခြင္ပုိက္ျပီး သင္ခန္းစား ေပးသည္ကုိ ဂုဏ္ယူစြာျမင္ ေန ရ သည္။ ႏွလုံးသားႏုနုကုိ တရားေတာ္မ်ား လွပ ေသာ ယဥ္ေက်းမႈတုိ႕ျဖင့့္ အလွဆင္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ 

ထုိလွပေသာျမင္ကြင္မ်ားကုိ ဆယ္လခန္႕ ေနျပီး ေန႕ စဥ္ေတြ႕ရသည္။ သူတုိ႕နဲ႕ အတူ ဘုရားေ၀ယ်ာ၀စၥ မ်ားးကုိ ျပဳလုပ္ခြင့္ရပါသည္။ ဘုရားၾကည္ညိဳပုံကုိ အနီး ကပ္ေလ့လာခြင့္ရသည္။ သူတုိ႕ႏွင့္ အတူစကားေျပာ ခြင့္ရသည္။ ျမန္မာကုိသူတုိ႕ သိၾကသည္။ ျပီးေတာ့ ေလးစားၾကသည္။ အခြင့္အခါ သင့္လွ်င္ လာခ်င္ေသး ေၾကာင္းေျပာၾကသျဖင့္ ၀မ္းသာမိေသးသည္။ ဆရာေတာ္ မရွိခုိက္ သူတုိ႕ကုိ ငါးပါးသီလေပးရသည္။ ျမန္မာဟန္ေပါက္ေနေသာ မိမိတုိ႕အသံကုိနားလည္ သျဖင့္ ၾကည္ႏူးဖြယ္ျဖစ္ရျပန္သည္။ သုိ႕ေသာ္ မိမိတုိ႕ ဘုရား၀တ္တက္ အျပီးတြင္း ေက်ာင္းက ကုိရင္ကုိေမး ၾကည့္ရာ " အရွင္ဘုရား သီလေပးတာက ေငါက္သ လုိပဲ" ဟုေျပာသျဖင့္ ရယ္မိၾကေသးသည္။ 

ဟုတ္ပါသည္။ သီရိလကၤာဘုန္းၾကီးမ်ား သီလေပးရင္ အသံရွည္ ဆြဲျပီး သူတုိ႕အသံအတုိင္း ဆုိၾကသည္။ မိမိမွာမူ ထုိသုိ႕ မဟုတ္ပါ။ ဂရု၊ လဟုပီပီ ဆုိလုိက္သျဖင့္ ျမန္မာဟန္ ေငါက္သံေပါက္သြားျခင္း ျဖစ္ေပမည္။ ေလ့လာ ရေပဦး မည္။ သီဟုိဠ္ေရာက္ေတာ့လဲ  ဆင္ဟာလီ လုိ ေျပာတတ္၊ ဆုိတတ္၊ ရြတ္တတ္ေအာင္ ၾကိဳးစားရေပ ဦးေတာ့ မည္။ တစ္ဦးက ေမတၱာ တစ္ဦးက ေစတနာ လုိ ေပါ့ေလ၊ သတိရေနပါသည္။

အလွည့္က် ကုိယ္ေတာ္ေလး


"အဘိဓမၼာတရားေတာ္ကုိ နတ္ျပည္မွာေဟာတယ္ဆုိတာ ဟုတ္တယ္ဘုရား၊ ဘာလုိ႕ဆုိေတာ့ တပည့္ ေတာ္ တုိ႕ အဘိဓမၼာဌာနမွဴး ဆရာေတာ္ကုိ ၾကည့္ပါလားဘုရား၊ အေပၚေမာ့ၾကည့္ျပီး စာခ်ေနတာ မဟုတ္ လား လုိ႕'၊ မွန္ပါသည္။ ဌာနမွဴးဆရာေတာ္သည္ စာသင္ခန္း မ်က္ႏွာက်က္က ပန္ကာကုိၾကည့္ျပီး စာခ်ေလ့ရွိသည္။

တပည့္ေတြအၾကား ေျပာစရာျဖစ္ေအာင္ပင္ အဘိဓမၼဌာနက ထူးျခားပါသည္။ မႏၱေလးၿမိဳ႕၊နန္းေရွ႕ရပ္ရွိ ပရိယတၱိသာသနာ့တကၠသုိလ္၏ မဟာဌာနၾကီးသုံးခုတြင္ ေနာက္ဆုံးျဖစ္၏။ စာခ်ဆရာေတာ္မ်ား ေစ့ေစ့ စပ္စပ္ ေသေသခ်ာခ်ာ ပုိ႕ခ်ေပးေလ့ရွိသည္။ ဌာနမွဴးဆရာေတာ္နွင့္ ေတြ႕လွ်င္ မွတ္သားရသည္က မ်ားလွ သည္။ ဟုိဟာေလးလဲ သိစရာပင္ မွတ္လုိက္၊ ဒီဟာေလးလဲ သိစရာမုိ႕မွတ္လုိက္ျဖင့္ ေငးခ်ိန္၊ ေတြးခ်ိန္ မရွိ လွ၊ ေရးျပီးျပန္လွ်င္လဲ တစ္ဦးခ်င္းစီျပန္ဆုိျပရသည္။ ေန႕စဥ္၊ နံစဥ္ အတုိင္းစဥ္ထားေသာ စာသင္ သားမ်ား မွာ တစ္လွည့္စီ စာဆုိ ၾကရသည္။ ေနာက္ေန႕မည့္သည့္ အတန္းစာဆုိရမည္ကုိ သိသည္။ ၾကိဳတင္ျပီး ေလ့လာလုိ႕ရသည္။ 

ဌာနမွဴးဆရာေတာ္မွာလဲ အျမဲတမ္းေျပာေလ့၇ွိသည္။ "အလွည့္က် ကုိယ္ ေတာ္ေလး ဆုိလုိက္ပါဦးဘုရား"၊ ဆရာေတာ္၏ ဆုိပါ စကားစုေလးသည္ တပည့္မ်ားတြင္ ေရပန္းစား လာသည္အထိ ျဖစ္လာသည္။ "အလွည့္က် ကုိယ္ေတာ္ေလး၊ အလွည့္က် ကုိယ္ေတာ္ေလး" ဟု အခ်င္းခ်င္း ေနာက္စရာျဖစ္လာသည္။ သုိ႕ေသာ္ဆရာေတာ္ေရွ႕တြင္ေတာ့ ထုိသုိ႕မေျပာရဲၾကပါ။ အခ်ိန္ကုိလဲ အတိအက်ပုိ႕ခ်သည္။ ေရာက္လာလွ်င္လဲ အတိအက်ပင္ျဖစ္၏။ စာ၀ါသိမ္း ျပီးဆုံးခ်ိန္သည္လဲ အခ်က္ေပး ေမာင္းသံႏွင့္ အညီ ျဖစ္၏။ ေရးလက္စ စာသားကုိပင္ ကုန္ေအာင္ေရးပါ။ 

ဥပမာ ေျပာရလွ်င္-
က်မ္းတက္တြင္ ျဖစ္သည္။ အစမွ က်မ္းတက္လာရာ ဤသုိ႕ေမးဖြယ္ရွိေသာေၾကာင့္ ခ ၀ါက်ကုိမိန္႕၊ အဓိပၸာယ္ကား ေနာက္ေန႕မွဆက္ၾကတာေပါ့ဘုရား၊ ဟုေျပာျပီး ထားရစ္တတ္သည္။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ျဖင့္ လြမ္းေအာင္ ဖန္တတ္သည္။



ေပးတဲ႕ ဆုနဲ႕ျပည့္ပါေစ

က်မၼာပါေစ၊ ခ်မ္းသာပါေစ၊ လုိရာဆႏၵျပည့္ပါေစ လုိ႕ မိဘဆရာ၊ မိတ္ေဆြ၊ တစ္ဦးတစ္ ေယာက္က ေျပာလုိ႕ ရွိရင္ တစ္ဘက္က ျပန္ေျပာေလ့ရွိတယ္။ ေပးတဲ႕ဆုနဲ႕ျပည့္ပါေစတဲ႕။  အတုိင္အေဖာက္ညီတဲ႕ ျမန္မာ conversation ေလးတစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။ အင္မတန္လဲေကာင္းပါတယ္။ ျမန္မာ ့မူဟန္လဲ ေပါက္ပါတယ္။
 
က်ေနာ္ကုိ ေျပာလာ ရင္ လဲ သူတုိ႕လုိပဲ ေပးတဲ႕ဆုနဲ႕ျပည့္ပါေစလုိ႕ ပဲျပန္ေျပာလုိက္ပါတယ္။ အဲဒါနဲ႕ပတ္သတ္ျပီး က်ေနာ္ဖတ္ဖူး တာေလးကုိ ေျပာျပခ်င္လုိ႕ပါ။ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ၾကာျပီထင္တယ္။ အကုန္လုံးေတာ့ မမွတ္မိဘူးေပါ့။ အဓိက အပုိင္းကုိေတာ့ မွတ္မိေနတယ္။ တစ္ခါတုန္းက ဟိမ၀ႏၱာမွာ တရား အားထုတ္ေနတဲ႕ ေယာဂီၾကီးတစ္ဦး ေျမျပန္႕ကုိ ဆင္းလာတယ္။ ေတြ႕တဲ႕ရြာေလးမွာ အလွဴခံတယ္။ အိမ္တစ္အိမ္ေရွ႕ရပ္ျပီး အလွဴခံေတာ့ အိမ္ၾကမ္းျပင္မွာထင္တယ္။ အေဖျဖစ္သူနဲ႕သူ႕ရဲ႕သားတုိ႕ ထမင္းစား ေတာ့မလို႕ ျဖစ္ေနတဲ႕ အေျခအေန ေလးပါ။ အလွဴခံေရာက္လာေတာ့ ကေလးက မလွဴခ်င္ ဘူး ျဖစ္ေန တယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူ႕အေဖကတုိက္တြန္းတာနဲ႕ သူ႕ထမင္းကုိ လွဴလုိက္တယ္။ အဲမွာတင္ အခုန အလွဴခံ ေယာဂီၾကီးက ဆုေပးပါတယ္။

'လူကေလး၊ အခုလုိ လွဴရတဲ႕ အက်ဳိးအားေၾကာင့္ စားေကာင္း ေသာက္ဖြယ္မ်ား လူကေလး ေရွ႕သုိ႕ ေရာက္ မလာေသးသမွ် ကာလပတ္လုံး ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ျခင္း ေဘးမွ ကင္းလြတ္ပါေစတဲ႕၊' က်ေနာ္မွတ္မိေနတဲ႕ ဆုေပးေလပါ၊

ေဘးရန္ကင္းၾကပါေစ


သူတုိ႕ရြာဓေလ့ထူးပါသည္။ ေယာက်ၤားသားရွိေသာ အိမ္တုိင္း ေသနတ္ရွိသည္။  ေယာကၤ်ားသား ၅ဦးရွိလွ်င္ ေသနတ္ ၅လက္ရွိသည္။ ေတာလုိက္ရာတြင္ အသုံးျပဳသည္။ မနက္ေစာေစာတြင္ ေသနတ္ထမ္းျပီး ေတာသုိ႕ ၀င္သည္။ ညေနေစာင္းတြင္ ေသနတ္ထမ္း သားေကာင္ဆြဲျပီး ရြာျပန္၀င္ေလ့ရွိသည္။ ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္တြင္ ေသ နတ္သံၾကားေလ့ရွိသည္။ နာဂတစ္ေယာက္ အေနႏွင့္  ဘုန္းၾကီးတစ္ပါးကုိလမ္း တြင္ေတြ႕ပါကေတာထြက္ လာသူမိမိ အတြက္ ကံမေကာင္း ဟုေျပာေလ့ရွိသည္။ က်မၼာရဲ႕လား ေနေကာင္းလား ပင္ မေမးရဟု ေျပာ ၾကသည္။ အျခားရြာမ်ားတြင္ ဘယ္ သုိ႕ ရွိမည္မသိရေသာ္လဲ ပဒူးမုန္းရြာေလးတြင္ေတာ့ ဤသုိ႕ရွိသည္။ 

တစ္ခါကေမးဖူးရာ မေမးပါနဲ႕ ဘုန္းၾကီး အဲလုိေျပာရင္ အဆင္မေျပတတ္ဘူးလုိ႕ ျပန္ေျပာပါသည္။ ေနာက္တာ့ လမ္းတြင္ ေတြ႕ပါက မ်က္ႏွာ ေျပာင္ ပဲတုိက္လုိက္ရေတာ့သည္။ ႏႈတ္မဆက္ရဲပါ။

ခပ္လွမ္းလွမ္း ေတာင္တန္းမ်ားဆီမွ ေသနတ္သံၾကားရလွ်င္ ရင္တြင္ တထိတ္ထိတ္ ရွိေနတတ္ပါသည္။ သားေကာင္ရလွ်င္ ဘုန္းၾကီးအတြက္ ခြဲတမ္းျဖင့္ပုိ႕ေပးတတ္သည္။ ေသြးသံရႊဲရႊဲ အသားတြဲကုိ မၾကည့္လုိ၊ မျမင္လုိေသာေၾကာင့္ အေျခာက္လွမ္းျပီးမွ ပုိ႕ရန္ရြာသားမ်ား ကုိေျပာထားရသည္။ ရယ္ခ်င္စရာေတာ့လဲ အေကာင္းသားပင္၊  ေတာလုံးညံေသာ ေသနတ္သံၾကားလွ်င္ ေတာ၀က္ ေလလား၊ ေခ်ေလလား လုိ႕ပင္ အလုိလုိေတြး ေနမိတတ္ျပန္သည္။ ခြင့္လႊတ္ၾကေပေရာ့။ 
တစ္ခါက တစ္ဘ၀သည္ အဲလုိရွိခဲ႕ဖူးသည္။

၀၀စားျပီး

ဦဇင္းၾကီးက သက္ေတာ္ၾကီးပါျပီ၊ ဗဟုသုတစုံတယ္။ ေတြ႕တဲ႕လူလဲ ၾကိဳက္သည္ ျဖစ္ေစ၊ မၾကိဳက္သည္ျဖစ္ေစ သူသိတာကုိေတာ့ မွ်ေ၀ေလ့ရွိတယ္။ တစ္ေန႕ေက်ာင္းေအာက္ ဦးဇင္းၾကီးနဲ႕ေတြ႕ရာ

'ဟဲ႕ေကာင္လာစမ္း၊ မင္းၾကည့္ရတာ က်မၼာေရး မေကာင္းသလုိပဲ၊ ဘာျဖစ္ေနလဲ ေျပာစမ္း'၊

'တပည့္ေတာ္ ၀မ္းေတြခ်ဳပ္ေနလုိ႕ပါ ဘုန္းၾကီး' လုိ႕ေလွ်ာက္လုိက္ေတာ့၊

'မင္းတုိ႕က က်မၼာေရး ဂရုစုိက္မွေပါ့ကြ၊ အသက္ငယ္တယ္ဆုိျပီး ျဖစ္သလုိေနလုိ႕ မရဘူးေနာ္။
မွတ္ထား၊ ဆရာေတာ္ၾကီးတစ္ပါးေရးဖူးတယ္။

ေအး ခ်ဳိ စိမ့္ ဖန္၊
စားတုံျပန္၊
ေလးလံကုိယ္ခႏၶာ။
ပူ ငံ စပ္ ခါး၊
စားတုံျငား၊ 
ေပါ့ပါး ကုိယ္ခႏၶာ တဲ႕ကြ၊

ငါ့ အလုိ ကေတာ့ က်မၼာခ်င္ရင္ ၀၀စား ျပီးေတာ့  မ်ားမ်ားယုိေပးရတယ္ လုိ႕ယူဆတယ္'။


Saturday, February 5, 2011

ေဒါသကုိ ဘာသာ မျပန္ခ်င္ဘူး


မႏၱေလးၿမိဳ႕၊ နန္းေရွ႕ရပ္၊ သာသနာ့တကၠသုိလ္အတြင္း အေဆာင္သုံးက အျဖစ္ အပ်က္ ေလးတစ္ခု ျဖစ္ပါ တယ္။ အသက္ၾကီးမွ အဂၤလိပ္စာ သင္တန္း လာတက္ေသာ နန္းေရွ႕ တိပိဋက သႏၱာ၀ါသ ေက်ာင္း တုိက္မွ ဘုန္းေတာ္ ၾကီး တစ္ပါး၏ ကုိယ္ေတြ႕ေလးကုိ မွ်ေ၀ခံစားလုိက္တာပါ။

‘တပည့္ေတာ္ အျဖစ္ေလး ေျပာျပခ်င္လုိ႕ပါ။ တပည့္ေတာ္က ဆရာေတာ္နဲ႕ႏုိင္ငံျခား ခရီးေတြ ဘာေတြ လုိက္ ရေတာ့ တပည့္ေတာ္လဲ ႏုိင္ငံျခားေတြဘာေတြေရာက္တာေပါ့ဘုရား။  ခက္တာက တပည့္ေတာ္က အဂၤလိပ္စာ မတတ္ ဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ တခါေတာ့ ဆရာေတာ္နဲ႕လုိက္သြားတာ အင္ဒုိနီးရွားကုိ ေရာက္ပါ တယ္။

ၾကိဳဆုိေရးေတြက သူတုိ႕ေျပာသလုိ အခ်ိန္ က မတိက်ေတာ့ တပည့္ေတာ္တုိ႕ ဆြမ္းကိစၥ အခက္အခဲ ျဖစ္ တယ္။ ဆရာေတာ္ ေတြလဲပါေတာ့ တပည့္ေတာ္က အားနာတာေပါ့။ ဒါနဲ႕ တာ၀န္ခံလုိ႕ေျပာတဲ႕ လူကုိ တပည့္ေတာ္က စိတ္ဆုိးတယ္။ ခက္တာက တပည့္ေတာ္ စိတ္ဆုိးတာကုိ သူက ေကာင္းေကာင္း မသိ ဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ အဲမွာ တင္ တပည့္ေတာ္တုိ႕နဲ႕ပါလာတဲ႕ ဘာသာျပန္ကုိ ေျပာရတယ္။ ေဟ့ ဒကာ ငါစိတ္ တုိ ေန တယ္ လုိ႕ေျပာ လုိက္ ပါ၊ အဲလုိ ေျပာေတာ့မွပဲ တပည့္ေတာ္ စိတ္တုိတာ သူတုိ႕သိေတာ့တယ္။ 

အဲဒါေၾကာင့္ စိတ္တုိတာေတာ့ ဘာသာ မျပန္ရေအာင္ဆုိျပီး အခု အရွင္ဘုရားတုိ႕နဲ႕အတူတူ အဂၤလိပ္စာ သင္တန္းကုိ လာျပီး တက္ တာပါပဲဘုရား’၊