Pages

Monday, September 26, 2011

ကမ္းေျခသူ

အိႏၵိယႏုိင္ငံေတာင္ပုိင္း ခ်င္ႏုိင္းျမိဳ႕ေလးသုိ႕ေရာက္ခ့ဲသည္၊ 
နယ္ခ်ဲ႕ အဂၤလိပ္ေပးခ့ဲေသာ နာမည္မွာ မဒရပ္ျဖစ္သည္၊ 
ပင္လယ္ကမ္းေျခက ျမိဳ႕တစ္ျမိဳ႕ျဖစ္သည္၊

သီရိလကၤာႏုိင္ငံႏွင့္နီးကပ္ေသာ ျမိဳ႕ေလးျဖစ္သည္၊ ျမိဳ႕ေလး၏အထင္ကရျဖစ္ေသာ မဒရပ္တကၠသုိလ္၀င္း အတြင္းမွကမ္းေျခဘက္သုိ႕လွမ္းၾကည့္လုိက္လွ်င္ ပင္လယ္ျပာျပာၾကီးသည္ က်ယ္ေျပာလွသည္၊ ျပာလ့ဲလ့ဲျဖင့္ မ်က္စိတစ္ဆုံး ႐ႈေမ်ာ္မဆုံးႏုိင္ေတာ့၊ ျမိဳ႕ႏွင့္ ပင္လယ္ျပင္ကုိ အနားသတ္ထားေသာကမ္းေျခသည္ကမၻာတြင္ 
တတိယအၾကီးဆုံးျဖစ္ပါသတ့ဲ၊

လွပါဘိသည္၊ 

ပင္လယ္ကူသေဘၤာမ်ား ကူလူးသြားလာေနၾကသည္၊ ပင္လယ္ျပာျပာ ေရျပင္ခုံးမုိ႕မို႕တြင္ ေလွနာ၀ါ ၾကီးငယ္သေဘၤာမ်ားသည္ လူးလြန္႕လွ်က္ လွိဳင္းၾကက္ခြတ္မ်ားေပၚတြင္ လွခ်င္တုိင္း လွေနေတာ့သည္၊ ၾကည့္ေနရင္း ရင္တလွ်ပ္လွ်ပ္ျဖင့္ အမည္ေဖာ္မျပတတ္ေသာ ေ၀ဒနာမ်ား ခံစားေနမိျပန္သည္၊

တစ္ခ်ိန္က ကမ္းေျခကုိတက္လာခ့ဲေသာ နယ္ခ်ဲ႕ေတြကုိလား၊ သုိ႕တည္းမဟုတ္ အေသာကမင္းတရားၾကီး ဓမၼာ၀ုဓ- တရားလက္ႏွက္ျဖင့္ ေအာင္ႏုိင္ခ့ဲေသာ သီရိလကၤာႏုိင္ေလးကုိလား၊ 
ညီညြတ္မႈ အင္အားျဖင့္ တုိက္ထုတ္ျခင္းခံရလုိက္ေသာ နယ္ခ်ဲ႕စစ္ဘီလူးတုိ႕ ပင္လယ္ျပင္ အတြင္း တပ္ဆုတ္သြားေသာ ေန၀င္ခ်ိန္ေတြကုိလား၊ 

မေန႕တစ္ေန႕ အလား ထင္ရေသာ ပင္လယ္ျပင္၏ မာယာျပကြက္ ဆူနာမီလွိဳင္းလုံးေတြကုိလား၊
ေျပာမျပတတ္ေတာ့ဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ရင္တြင္းမွာေတာ့ လွိဳင္းခတ္သံေတြရွိေနသည္၊ တကယ္ပါ၊

ပင္လယ္ျပင္ေလညွင္းတုိ႕က အတင္း၀င္တုိးသည္၊ 
ကမ္းေျခတြင္ လမ္းသလားေနေသာ မဒရပ္လွပ်ိဳျဖဴတုိ႕ကုိ ေဆာ့ျမွဴသည္၊ 
ကမ္းေျခတြင္ပင္လယ္ျပင္က ေငြဇင္ေယာ္တုိ႕ႏွင့္ အတူမဒရပ္သူတုိ႕လဲအေတာင္ခတ္ပ်ံေတာ့ေလမလား
ထင္မိသည္၊ ပ်ံခ်င္လဲပ်ံပါေလ၊ 

ကုိယ္တိုင္လဲလွိဳင္းေလႏွင့္ ေငြေရာင္ကမ္းတြင္အေတာင္တတ္ျပီးပ်ံခ်င္စိတ္မ်ားျဖစ္ေပၚေနမိသည္၊
အတူယွဥ္တြဲ ပ်ံ၀ဲလုိက္ခ်င္ပါဘိ၊

ရင္တြင္းခံစားခ်က္ကုိ ျမိဳသိပ္တိတ္တိတ္ေလးေနခ့ဲရသည္၊ ကမ္းေျခကုိေက်ာေပးျပီး၊  မဒရပ္တကၠသုိလ္၀င္း အတြင္းသုိ႕ေရာက္ခ့ဲျပီ၊ မူဆလင္လက္ရာမ်ားဟုဆုိႏုိင္ေသာ အေဆာက္အဦးမ်ားကုိေတြ႕ရသည္၊   

စိမ္းစိမ္းစုိစုိျဖင့္လွသည္၊ ကမ္းေျခတြင္ေပါက္ေရာက္ေလ့ရွိေသာ အပင္မ်ားကုိ ေတြ႕ရသည္၊ တကၠသုိလ္ ပရ၀ဏ္ အတြင္းတြင္လဲမဒရပ္သူလွပ်ိဳျဖဴတုိ႕ကုိ ‘ျပဳံးေတာ့မလုိ႕...လုိျဖင’့္ အိေျႏၵၾကီးလွသည္ကုိ
ျမင္ေတြ႕ျပန္ရသည္၊

တကၠသုိလ္၀င္း အတြင္းက်ဴးေက်ာ္ ခ်ဥ္းနင္း၀င္ေရာက္လာေသာ ပင္လယ္ေလေအးတုိ႕ကလဲ အိေျႏၵရွင္လွပ်ိဳျဖဴေက်ာင္းသူ ေခ်ာေခ်ာတုိ႕ကုိ မူအားရက္ႏုိင္လြန္းဟုဆုိကာ တုိးေ၀ွ႕ဖက္ရမ္းသည္၊ 

သူေလတုိ႕၏ ဆံစမ်ား ေလတြင္လြန္႕လူးသည္၊ ေလအေ၀ွ႕ေၾကာင့္ သူေလးတုိ႕၏ ကုိယ္႐ုံလႊာဆာရီသည္ သခင့္အား စြန္႕ခြာေတာ့မေယာင္ထင္ရသည္၊

ေလးသရမ္း၏ ေဆာ့ကစားျခင္းခံေနရေသာ သူေလးတုိ႕၏ ရွက္ေသြးျဖန္းေသာ မ်က္၀န္း၊ မ်က္လုံး၊ ပါးျပင္၊ ေဘဘီ၀ဲယာၾကည့္လုိက္ ျခင္းတုိ႕သည္ မဒရပ္တကၠသုိလ္ၾကီး၏ အလွတစ္ပါးျဖစ္ေပလိမ့္မည္၊

Sunday, September 4, 2011

ေက်ာင္းလႊတ္ ပူဇာ


တစ္ေယာက္တစ္အား၊ ၀ုိင္းကာကူညီ၊
ထုိဤကိစၥ၊ ျပီးစီးရသည္၊
ျမင္သာထင္ရွား၊ ပမာထားမည္၊
ၾကည့္ၾကပါေလာ့၊ ပ်ားႏွင့္ ပ်ားရည္၊
ႏႈတ္သီးဖ်ားျဖင့္၊ အမ်ားစုတည္၊
ပ်ားအုံၾကီး၊ ခန္႕ထည္း အ့ံဖြယ္ခ်ီ။

ခ်င္းတြင္းအထက္ဖ်ား မုိးရိပ္တိမ္ေတာင္တုိ႕ တစ္အုပ္ တစ္ဖြဲ႕ျဖတ္သန္းသြားသည္မ်ားျမင္ရဖန္မ်ားလာျပီ၊ ဂ်ိဳးဂ်ိဳး ဂ်ိန္းဂ်ိန္းျဖင့္လဲ ပတ္၀န္းက်င္ကုိ ျခိမ္းေျခာက္တတ္သည္၊ စာက်က္ျပန္ ႏြားမပ်ိဳတုိ႕ လန္႕ခုန္သည္၊
ႏွင္းတုိ႕ ကလဲ ကသုတ္ ကယက္ႏွင့္ ဆုတ္ထြက္ေျပးသေယာင္ျပဳေနသည္၊ ေတာင္ေလတုိက္ခတ္လွ်င္ ဥၾသသံသ့ဲသ့ဲ ပါလာတတ္သည္၊ ေျမာက္ျပန္ေလေလာင္လွ်င္လဲ အသဲထဲ စိမ့္ကနဲ႕ေနေတာ့သည္၊

တေပါင္း၏ ေန၊ တေပါင္း၏ ေလ၊ တေပါင္း၏ ႏွင္းက်န္၊ ေႏြေတးရွင္ ငွက္ဥၾသတုိ႕သည္ စိတ္ကုိ ကေယာက္ ကယက္ျဖင့္ ခ်င္းတြင္းေသာင္ျပင္က သဲမႈံလုိ ေလတုိက္တုိင္း ယိမ္းထုိးလႈပ္ခါႏုိင္စြမ္းေတာ့သည္၊

‘တပည့္ေတာ္တုိ႕ရြာက ခ်င္းတြင္းျမစ္ရုိးတစ္ေလွ်ာက္ ျမသိန္းတန္ဘုရားပြဲ ေရစက္ခ်ရင္ ခ်န္ထားတာ အျမဲခံရပါတယ္၊ တပည့္ေတာ္တုိ႕ရြာမွာလဲ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြရွိပါတယ္၊ 
အဲလုိ စုေပါင္းျပဳတ့ဲကုသုိလ္ပြဲမွာ ေရစက္ခ်ခြင့္မရတာ ဗုဒၶဘာသာတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ ၀မ္းနည္းမိပါတယ္၊
ဒါေၾကာင့္တပည့္ေတာ္က ဒီရြာကုိၾကြေရာက္ျပီးသာသနာျပဳေပးႏုိင္မယ္ဆုိင္ 

တပည့္ေတာ္တုိ႕ေနတ့ဲ အိမ္ကုိ ေက်ာင္း အျဖစ္လွဴမယ္လုိ႕ ဆုံးျဖတ္ခ့ဲပါတယ္၊ ေနာက္ေတာ့ ဆရာေတာ္တစ္ပါး ၾကြလာပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ တပည့္ေတာ္တုိ႕က ဘုန္းၾကီးကုိ အပို္င္ရတာ မဟုတ္ပါဘူး၊ အငွားခ်ေပးတာပါ၊ တာ၀န္ကုန္ေတာ့ ျပန္ၾကြသြားတာေပါ့၊ 
တပည့္ေတာ္တုိ႕မွာသာ အမိမ့ဲသား ေရနည္းငါးလုိ ေနခ့ဲၾကရတာပါဘုရား’

ဒီကေန႕ေတာ့ဘုန္းၾကီး အပုိင္ရျပီဆုိျပီး၀မ္းသာမိပါတယ္၊ ေက်ာင္းေဆာက္ျဖစ္ေအာင္လဲ တပည့္ေတာ္မ်ား တိုက္တုိက္ တြန္းတြန္းေဆာင္ရြက္သြားမွာပါဘုရား၊

လက္ပန္သာဆုိေသာ ရြာေလးခ်င္းတြင္းျမစ္ေဘးတြင္ တည္ရွိသည္၊ 
အိမ္ေထာင္စုေပါင္း ငါးဆယ္ေက်ာ္ရွိသည္၊ ခရစ္ယာန္ဘာသာကုိ အမ်ားစုကုိးကြယ္ၾကသည္၊ 
လီဆူးလူမ်ိဳး အမ်ားစုေနထုိင္သည္၊ နာဂလူမ်ိဳးမ်ားလဲရွိသည္၊ ကခ်င္ အမ်ိဳးသားလဲေနထုိင္ၾကသည္၊ ခ်င္းလူမ်ိဳးလဲ ရွိျပန္သည္၊ ေအာက္ရပ္ေအာက္ရြာက ၀မ္းေရးအတြက္ ထြက္ခြာလာၾကေသာ 
ဗမာမ်ား၊ ရခုိင္မ်ားလဲရွိျပန္သည္၊

ခ်င္းတြင္း အတက္ပုိင္းတြင္ ခႏၱီးျမိဳ႕ႏွင့္ အျပိဳင္ သက္တမ္းရွိေသာ ရွမ္းရြာၾကီး မွန္ပင္
( ကုိင္းေတာ) ႏွင့္ ေဘးခ်င္း ကပ္လွ်က္ရွိသည္၊ ျခံစုိက္ျခင္းကုိ အဓိကထားလုပ္ကုိင္ၾကသည္၊
ေတာင္ယာလဲစုိက္ၾကသည္၊ မွန္ပင္ရွမ္းရြာၾကီးမွ အပ်ိဳေခ်ာႏွင့္ လက္ဖက္ေျခာက္ နာမည္ၾကီးသလုိ၊ လက္ပန္သာရြာေလးကလဲ အေခ်ာအလွတြင္ ရွမ္ပ်ိဳျဖဴမ်ားကုိ မမီသည့္တုိင္ ဂရိတ္ဖ႐ုသီး၊ မာလကာသီးႏွင့္ ၀ါရွင္တန္သီးမ်ား ထြက္ရာတြင္ ရွမ္းရြာၾကီး မွန္ပင္ထက္သာသည္၊

ထုိရြာေလးတြင္ ဗုဒၶဘာသာေက်ာင္း ပီပီျပင္ျပင္မရွိေသးပါ၊ အိမ္ကုိ ေက်ာင္း အျဖစ္လွဴထားေသာ ၾကိဳးတုိးၾကဲတဲ ခပ္ႏြဲ႕ႏြဲ႕ ႏွစ္ခန္းအိမ္ေလးသာရွိသည္၊ 
အခုတစ္ဆင့္တုိးျပီး ေက်ာင္းေဆာက္ၾကေတာ့မည္၊  ထုိ႕အတြက္ ဦးေဆာင္ခုိင္းေလျပီ၊
ေက်ာင္းျပီးလွ်င္ ေက်ာင္းထုိင္ရန္ဘုန္းၾကီးပါးပါ ေပးရဦးမည္၊ 
ထုိအေျခ အေနမ်ိဳး အတြက္ အသင့္ေလွ်ာ္ဆုံးဟု ဆုံးျဖတ္ကာ တာ၀န္ေပးေလျပီး၊

စာေရးသူနဲ႕ အတူ ခ်မ္းသာၾကီးေျမာက္တုိက္မွ ညီငယ္ တစ္ပါးက့ဲသုိ႕ခ်စ္ခင္ရေသာ ဦးဇင္းတစ္ပါး ေတာင္တန္းသုိ႕ လုိက္ခ့ဲသည္၊ တာ၀န္ျဖင့္ ေရာက္လာခ့ဲသူ မဟုတ္ေသာ္ျငား တာ၀န္ေက်သည္၊ 
ပဒူးမုန္းရြာေလးက ဇိနမာန္ေအာင္ဇရပ္ ေဆာင္လုပ္ရာတြင္ အဘက္ဘက္က အားကုန္ သြန္ေမွာက္ ကူညီခ့ဲသည္၊ တစ္ႏွစ္နီးပါလက္တြဲလာခ့ဲေသာ ဦးဇင္းကုိ လက္ပန္သာရြာေလး အတြက္ ေပးရေတာ့မည္၊

‘ဦးဇင္းကလဲ အခုဒကာၾကီးတုိ႕ဆီေက်ာင္းထုိင္မယ့္ ဦးဇင္းကုိ ဦးဇင္းဆီမွာလဲ အင္မတန္မွလုိအပ္ပါတယ္၊ သုိ႕ေသာ္ ဒကာၾကီးမ်ာက ဦးဇင္းတုိ႕ လုိအပ္တာထပ္ ပုိေနေတာ့ အခုလုိေက်ာင္းထုိင္ဖုိ႕ ခြင့္ျပဳရတာပါ၊ ေျပာခ်င္တာကေတာ့ အစစ အရာအရာ စိတ္ခ်ပါရေစ၊ ျပီးေတာ့ သူက တာ၀န္နဲ႕ၾကြလာတ့ဲ သာသနာျပဳ ရဟန္းေတာ္တစ္ပါး မဟုတ္ပါဘူး၊ ကုိယ္က်ိဳးမဖက္ သက္သက္ သာသနာေတာ္ေရး အတြက္သက္သက္ ေရာက္လာတာပါ’

အဲဒီလုိနဲ႕ လက္ပန္သာရြာေလးတြင္ ဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္း ျဖစ္ေပၚဖုိ႕အေရး စတင္ၾကိဳးပမ္းၾကေတာ့သည္၊

စာေရးသူသည္၊ လက္ပန္သာေက်ာင္းမျပီးခင္ တာ၀န္ျပီး၍ ေအာက္ရပ္ေအာက္ရြာျပန္ခ့ဲသည္၊
ထုိ႕ေနာက္ သီရီလကၤာႏုိင္ငံတြင္ ဆက္လက္ ပညာသင္ယူသည္၊

ထုိ႕ေနာက္ အိႏၵိယႏုိင္ငံသုိ႕ ဆက္လက္ထြက္ခြာလာခ့ဲသည္၊ ေတာင္တန္းေဒသႏွင့္ တစ္ႏွစ္ၾကာကြဲကြာခ့ဲသည္၊ အိႏၵိယႏုိင္ငံတြင္ တစ္လတာ ေနျပီးျမန္မာႏုိင္ငံ ခဏျပန္ေရာက္သည္၊

‘ဦးဇင္းစာ အပုိ႕ခုိင္းလုိက္လုိ႕ပါဘုရား၊ ဦးေဉယ်ဓမၼလုိ႕ေျပာပါတယ္၊
ကုိရင္တစ္ပါးေရာက္လာသည္၊ လက္ထဲတြင္ စာအိပ္တစ္အိပ္ကုိင္ထားသည္၊
‘တင္ပ ေပးကုိရင္ ဒီကုိ’

စာေဖာက္လုိက္ေသာအခါ အ့ံၾသရသည္၊ လြန္ခ့ဲေသာ ႏွစ္ႏွစ္နီးပါးက စတင္ေဆာင္ရြက္ခ့ဲေသာ လက္ပန္သာရြာက ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းေရစက္ခ်ပြဲ အတြက္ ခႏၱီးျမိဳ႕၊ ဗဟုိေက်ာင္းမွ ပင့္ျခင္းျဖစ္သည္၊ ၀မ္းသာလုိက္သည့္ ျဖစ္ျခင္း…………..


ထုိေက်ာင္းေရစက္ခ်တြင္ တရားေဟာရသည္၊ မိတ္ေဆြမ်ားႏွင့္ျပန္လည္ ဆုံေတြ႕ရသည္၊
တေပါင္းမုိးရိပ္တုိ႕ အလိပ္လိပ္ျဖင့္ ေကာင္းကင္ျပင္တြင္ မင္းမူေနသည္၊

ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္က လူမ်ိဳးစုံလာၾကသည္၊ 
မွန္ပင္ရြာက ရွမ္းပ်ိဳျဖဴမ်ား၊ ေငြေရာင္တ၀င္း၀င္းျဖင့္ ကခ်င္တုိင္းရင္သူမ်ား၊
ေပ်ာ္တစ္ျပဳံးျပဳံးျဖင့္ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ၾကေသာ ခ်င္းတြင္း ေရာက္ဗမာမ်ားသည္ ေက်ာင္းေရစက္ခ်ပြဲေလးကုိ အသေရတုိးလွပေစေတာ့သည္၊

လက္ပန္သာထြက္ ဂရိတ္ဖရုသီးမ်ား၊ မာလကာသီးမ်ား၊ ၀ါရွင္တန္သီးမ်ား၊ ေတာင္ယာဆန္ မာမာဆတ္ဆတ္ေလးမ်ား၊ ရွမ္းရြာၾကီး မွန္ပင္မွ လက္ဖက္ခ်ိဳေမႊးတုိ႕သည္ လာေရာက္ၾကေသာ ဧည့္သည္မ်ား အတြက္ မ်က္ႏွာပန္း လွေစသလုိ၊ 
ဘုန္းေတာ္ၾကီးဆြမ္း၀ုိင္းတြင္လဲ ရနံ႕ၾကိဳင္ၾကိဳင္ျဖင့္ ေမႊးလွဳိင္ေနေတာ့သည္၊

ေက်ာင္းေရစက္ခ် အာင္ပြဲေလးလဲ လွလုိက္သည့္ အျဖစ္…..။

Thursday, September 1, 2011

ဖာဟီယန္


အေသာကမင္း ျပီးေနာက္ တ႐ုတ္ႏုိင္ငံမွ ပထမဆုံးေရာက္ရွိလာေသာ ဘုရားဖူးမွာ ဖာဟီယန္ျဖစ္သည္၊ ဖာဟီယန္သည္ ျမတ္ဗုဒၶပိဋကတ္ေတာ္မ်ားကုိ ေရးကူးရန္ႏွင့္ ဗုဒၶ၀င္ဆုိင္ရာေနရာျမတ္တုိ႕ကုိ ဖူးေျမာ္ရန္ သမုိင္းေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္ စစ္မွန္ၾကီးက်ယ္ေသာ ခရီးကုိ ခရစ္ႏွစ္ ၃၉၉ တြင္ ေနာက္လုိက္အေဖာ္ သုံးပါးႏွင့္အတူ စတင္ထြက္ခြာခ့ဲသည္၊ 

မိမိတုိ႕တ႐ုတ္ဘာသာမွျခား ဆက္သြယ္ေျပာဆုိရန္ဘာသာစကား သူတုိ႕တြင္မရွိ၊ အိႏၵိယႏုိင္ငံသည္ အေနာက္အရပ္တစ္ေနရာတြင္ရွိသည္ဟူေသာ အေထာက္အထား မဆုိစဖြယ္ႏွင့္ အျခားေသာ လမ္းညႊန္မ်ားမပါပဲ မိမိတုိ႕ သဒၶါတရားကုိသာလွ်င္ အေဖာ္ျပဳလွ်က္ ထြက္ခြာခ့ဲၾကသည္၊ သူတုိ႕သည္ တက္လမကန္( taklamakan) လြင္ျပင္ကုိ ျဖတ္သန္းၾကရသည္၊

ဤလြင္ျပင္၏ သတိထားဖြယ္ရာမွာ အင္မတန္ ပူျပင္းေျခာက္ေသြ႕ျပီး ခရီးသြားမ်ား အတြက္ ကံမေကာင္းေစႏုိင္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္၊

ဘုရားဖူးမ်ားသည္ လြင္္ျပင္ေဒသၾကီး၏ ေအးခ်မ္းေသာ ေနရာဟုဆုိႏုိင္ေသာ ခုိတန္ျပည္ ( Khotan) ကုိ ျဖတ္ေက်ာ္ျပီး ကုရွ္( Kush) အိႏၵဳေတာင္တန္းမ်ားကုိ ျဖတ္သန္းျပီးေနာက္ ပက္ရွ၀ါ( Peshawar) တြင္ ေရွးေခတ္အခါက အျမင့္ဆုံးဟု ယူဆရေသာ ကနိရွကမင္း (Kanishaka) တည္ထားသည့္ ေစတီေတာ္ကုိ တအ့ံတၾသေတြ႕ခ့ဲၾကသည္၊ 
ထုိအခ်ိန္တြင္ သူတုိ႕ သည္ မဇၥ်ိမေဒသသုိ႕ ေရာက္ခ့ဲၾကျပီ၊ ထုိစဥ္ သူတုိ႕ အထဲမွ ဘုရားဖူး မိတ္ေဆြႏွစ္ေယာက္ ကြယ္လြန္ခ့ဲျပီျဖစ္သည္၊

က်န္ရစ္ေသာ ဖာဟီယန္ႏွင့္ သူ၏မိတ္ေဆြ ေတာက္ခ်င္( Tao Ching) တုိ႕သာ က်န္ရွိေနေသးေသာ ခရီးကုိ အတူဆက္ခ့ဲၾကသည္၊ မဇ်ၥိမေဒသတစ္ခြင္ရွိ ျမတ္ဗုဒၶႏွင့္ သက္ဆုိင္ေသာ ေက်ာင္၊ ကန္၊ ဘုရားမ်ားသုိ႕ လွည့္လည္ သြားခ့ဲၾကသည္၊ သကၠတဘာသာႏွင့္ သကၠတစာအုပ္မ်ားကုိေလ့လာလွ်က္ ၀ိနယပိဋကတ္ကုိ ေရးကူရင္း ပတၱနားတြင္ သုံးႏွစ္ၾကာေနထုိင္ခ့ဲၾကသည္၊

ခရီးဆက္ရန္ အခ်ိန္က်ေသာ အခါ ျမတ္ဗုဒၶတရားေတာ္မ်ားကုိ လြယ္ကူစြာ နားလည္ႏုိင္ျပီး ေကာင္းစြာ က်င့္ႏုိင္ေသာ ေနရာျဖစ္သည့္ မဇၥ်ိမေဒသတြင္ ဆက္လက္ျပီးေနခ့ဲျခင္းေၾကာင္း ေတာက္ခ်င္က ဖယဟီယန္ကုိ ေျပာေလသည္၊ 
ဤသုိ႕ျဖင့္ ဖာဟီယန္သည္ စိတ္မေကာင္းျခင္းၾကီးစြာျဖင့္ က်န္ရွိေနေသးေသာခရီးကုိ တစ္ေယာက္တည္း ဆက္လက္ထြက္ခြာခ့ဲသည္၊

ဖာဟီယန္သည္ တာမရလိပတိ (Tamralipati) ေနာက္ထပ္ ပိဋကတ္ေတာ္မ်ား ေရးကူးရင္း ႏွစ္ ႏွစ္ ေနထုိင္ခ့ဲျပီး ကုန္သည္မ်ား၏ သေဘၤာျဖင့္ အေရွ႕ဘက္ ကမ္း႐ုိးတမ္းမွသည္ သီရိလကၤာႏုိင္ငံသုိ႕ ခရီးဆက္ခ့ဲသည္၊

အိႏၵိယႏုိင္ငံက့ဲသုိ႔ပင္ ဗုဒၶဘာသာ ထြန္းကားေနေသာ ကၽြန္းကုိ ဖာဟီယန္ေတြ႕ခ့ဲျပီး ထုိစဥ္က တ႐ုတ္ႏုိင္ငံတြင္ မၾကားဖူးေသးေသာ ဒီဃနိကာယ္၊ သံယုတၱနိကာယ္ႏွင့္ အျခားေသာ ပိဋကတ္ေတာ္မ်ားေရးကူရန္ အခြင့္သာခ့ဲျပန္သည္၊

သီရိလကၤာႏုိင္ငံတြင္ရွိေနစဥ္ တစ္ေန႕တြင္ ေစတီပုထုိးမ်ား လွည့္လည္ ဖူးေျမာ္ရင္း ဘုရား၀တ္ျပဳ ပူေဇာ္ေနသူတစ္ေယာက္သည္ တ႐ုတ္ႏုိင္ငံလုပ္ ယပ္ေတာင္ကုိ ေစတီေတာ္တစ္အား ပူေဇာ္ေနသည္ကုိ ေတြ႕ရေလသည္၊

အမိေျမတ႐ုတ္ႏုိင္ငံႏွင့္ ေ၀းခ့ဲသည္မွာလဲၾကာခ့ဲျပီး ႐ုတ္တရက္ အမိေျမကုိ အမွတ္ရျခင္းမ်ား ျဖစ္ေပၚလာျပီး ဖာဟီယန္မ်က္၀န္းတြင္ မ်က္ရည္တုိ႕ ျပည့္လွ်မ္း ေ၀့သီေနခ့ဲသည္။

Wednesday, August 31, 2011

အုိးေစ်းနားက လူေတြ

Example is better than precepts

ကုိယ္တုိင္က်င့္သုံးျပလုိက္ျခင္းသည္ စည္းကမ္း၊ ဥပေဒမ်ားျပျပီး သတ္မွတ္ရသည္ ထက္သာလြန္သည္

လူတစ္ခ်ိဳ႕ရွိသည္၊ အေျပာ အဆုိေကာင္းသည္၊ အသြင္အျပင္ေကာင္းသည္၊ ဟန္ေကာင္းသည္၊ ၾကည္ညိဳဖြယ္ေဆာင္တတ္သည္၊ ထုိအရာအားလုံးသည္ လူကုိတင့္တယ္ေစသည္၊ အေပၚယံလွသည္၊ အဖုံးလွသည္ ဆုိႏုိင္သည္၊

သုိ႕ေသာ္ စိတ္သည္ ေယာက္ယက္ခတ္ေနသည္၊ အမွားမွန္ကုိ မသိ၊ အရွိဓမၼကုိ အသိျဖင့္ မညိွႏုိင္၊
႐ုပ္၊ နာမ္ျဖင့္ဖြဲ႕စည္းထားေသာ လူမုိ႕ ႐ုပ္လွသည္၊ နာမ္အလွလုိေသးသည္၊ သူလုိလူအတြက္ ဥပမာရွိသည္၊ ဘာမွမရွိပဲ၊ ဘာမွ ထည့္မထားပဲ ပိတ္ထားေသာ အုိးႏွင့္တူသည္၊ အနီးကပ္ၾကည့္လွ်င္သိႏုိင္သည္၊

ေနာက္တစ္ေယာက္ ရွိေသးသည္၊ အေျပာအဆုိအေနအထုိင္ အဆင္မေျပလွ၊ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႕မႈမရွိ၊ ၾကညိဳဖြယ္မေဆာင္တတ္၊ အေျပာအဆုိ အျပဳအမူတုိ႕၌ အိေျႏၵမရွိ၊ သုိ႕ေသာ္ အမွားအမွန္ကုိ သိသည္၊ အေၾကာင္း အက်ိဳး အေကာင္း အဆုိးကုိ သိသည္၊ အရွိဓမၼႏွင့္ အသိတရားတုိ႕ မွ်ေနသည္၊ စိတ္၌ေစာင့္စည္းမႈ အိေျႏၵရွိသည္၊ စိတ္အလွျဖင့္ ေမြ႕ေလ်ာ္သူျဖစ္သည္၊ 

သူ႕အတြက္ ဥပမာေပးထားသည္၊ အျပည့္ရွိလွ်က္ ဟင္းလင္းဖြင့္ထားေသာ အုိးႏွင့္တူသည္၊ ထုိလူမ်ိဳးႏွင့္ စိတ္ခ်င္းေပါင္းမိေသာ္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းသည္၊

ရွိပါေသးသည္၊ ေနာက္တစ္ေယာက္၊ အေျပာအဆုိအေနအထုိင္လဲ မေကာင္း၊ ႐ုပ္တရား သမၸတၱိမရွိေပ၊ ၾကည္ညိဳဖြယ္မေဆာင္တတ္၊ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႕မႈမရွိ၊ အရွိဓမၼကုိ နားမလည္သလုိ အသိလဲ ကင္းဆိတ္ေနေသာသူ၊ စိတ္လဲေယာက္ယက္ခတ္ေနသည္၊ အဆင္းမလွသလုိ၊ အခ်င္းလဲ မလွသူ၊ ဘာမွလဲ မရွိ၊ ဘာမွ မရွိလုိ႕ ဟန္ေဆာင္ျပီးလဲ ပိတ္မထားတတ္၊ သူ႕အတြက္ ဥပမာရွိသည္၊ ဘာမွ မရွိေသာအုိး ပိတ္မထားသည္ႏွင့္ တူသည္တ့ဲ၊

က်ဳပ္ကေတာ့ သူ႕ကုိ ပ်ံက်ရပ္ကြက္ေတြမွာ ေတြ႕ရေလ့ရွိတယ္၊

သူလုိလူလဲရွိေသးသည္၊ အေျပာအဆုိေကာင္းသည္၊ အေကာင္းေျပာတတ္႐ုံသာမဟုတ္၊ အရွိဓမၼႏွင့္ ညိွျပီးေျပာတတ္သည္၊ သူ႕စကားတြင္ အသိတရားေတြပါသည္၊ ၾကည္ညိဳဖြယ္ေဆာင္သည္၊ အိေျႏၵရွိသည္၊ ႐ုပ္တရားကုိ အလွဆင္ထားသလုိ၊ စိတ္ကုိ တင့္တယ္ေစသူလဲ ျဖစ္သည္၊
'ေရွ႕ကၾကည့္လဲယဥ္တယ္၊ ေနာက္ကၾကည့္လဲ ယဥ္တယ္၊ အတြင္းက်က်သိလဲ လွတယ္'

သူ႕အတြက္ ဥပမာရွိပါသည္၊ အႏွစ္တရား၊ အဆံမ်ား အျပည့္ထည့္ထားျပီး ပိတ္ထားေသာ အုိးႏွင့္ တူသည္၊
ေတြ႕ရခဲပါသည္၊ အဆံရွိျပီး အသံမထြက္တတ္လုိ႕ပါ၊

ေလာကလူသား အားလုံးအတြက္ မိတ္ေဆြေကာင္းၾကီးတစ္ေယာက္ပါ၊ 
က်ဳပ္လဲ အဲလုိလူ ရွာေနတာပဲ။

Tuesday, August 30, 2011

ေအာင္ပြဲ

တေပါင္းလေနသည္ပူသည္၊
တျပိဳက္တျပိဳက္တုိက္ခတ္လုိက္ေသာေလႏုေအးသည္ ရင္တြင္းစိမ့္ျပီး ေအးသည္၊
တုိက္ခတ္ေသာေလသည္ မုိးနံ႕သင္းသည္၊
မုိးရိပ္တိမ္ေတာင္တုိ႕လဲ အကြက္စုံဆင္လွ်က္ ေကာင္းကင္တြင္ ျဖန္႕က်က္ထားသည္၊
ေအးခ်မ္းသာယာေတာ့မည့္ အရိပ္အေယာင္တုိ႕သည္ အထင္းသားေပၚလြင္လွ်က္၊

လူစုံလဲစုံျပီ၊ေတာင္တန္းဗဟုိဆရာေတာ္ၾကြေရာက္သည္၊ ေအးခ်မ္းသာယာေရးအၾကီးအကဲမ်ားပါသည္၊
ရြာသူရြာသားမ်ား ေက်ာင္းတြင္းေက်ာင္းျပင္ျမိဳင္ေနျပီ၊ အားထုတ္ၾကိဳးပမ္းခ့ဲရသမွ်တုိ႕အေကာင္အထည္
ေပၚေလျပီ၊

‘တပည့္ေတာ္တုိ႕ရြာမွာ ဘာသာတရား စုံပါတယ္၊ ႐ုိးရားေတာင္ယာ နတ္ကုိးကြယ္တ့ဲ သူေတြလဲ ရွိပါေသးတယ္၊ဘာသာတရားနဲ႕မရင္းႏွီးေသးတ့ဲသူေတြလဲရွိပါတယ္၊ ခရစ္ယာန္ဘာသာဆုိ ႏွစ္မ်ိဳးေတာင္
ရွိပါတယ္၊ ကက္သလစ္ေတြလဲ ရွိသလုိ၊ ႏွစ္ခ်င္းေတြလဲရွိပါတယ္၊ 

ဒါေပမယ့္ ဗုဒၶဘာသာဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းအေနနဲ႕က အခုမွ စတင္ၾကရမွာပါ၊ တပည့္ေတာ္က ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းထြက္ပါ၊ ခႏၱီးျမိဳ႕၊ ေပါမုိင္းေက်ာင္းထြက္ပါ၊ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေတြနဲ႕ သက္ပတ္လုိ႕ တပည့္ေတာ္မ်ား နားလည္တာက ဘယ္လုိလူပဲျဖစ္ျဖစ္ ခြဲျခားမႈမရွိပဲ ေရာက္လာတ့ဲသူေတြကုိ ယဥ္ေက်းလာေအာင္သင္ျပေပးျခင္းပါပဲဘုရား၊

တပည့္ေတာ္တုိ႕ ဘုန္းေတာ္ေက်ာင္းမွာ ေနရစဥ္က မနက္တုိင္း ဘုရား၀တ္တက္ရပါတယ္၊ ေက်ာင္း သန္႕ရွင္းရပါတယ္၊ အခ်င္းခ်င္းလဲ တ့ဲေအာင္ေနရပါတယ္၊ ညီညြတ္ျခင္းဆုိတာ အဲဒီကတည္းက တပည့္ေတာ္သိပါတယ္၊ 
ဒီ္ေန႕ေက်ာင္းတင္ပြဲျဖစ္ေတာ့ကား ရြာသူရြာသားမ်ားကုိ သြန္သင္ေပမယ့္ ေခါင္းေဆာင္ တစ္ဦးေတာ့ရျပီလုိ႕ ၀မ္းသာမိပါတယ္ဘုရား’

အထက္ပါစကားမ်ားကုိ ေလွ်ာက္ထားသြားသူမွာ ပဒူးမုန္းရြာသစ္ရြာမွ ေက်းရြာဥကၠဌျဖစ္သည္၊ ဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းေတာ္ၾကီးသင္ပညာေရးေက်ာင္းထြက္ ခရစ္ယာန္ျဖစ္သည္၊
ေက်ာင္းတင္ ပူေဇာ္ပြဲေန႕က ေလွ်ာက္ထားသြားျခင္း ျဖစ္သည္၊

အခက္အခဲအမ်ိဳးမ်ိဳးၾကားထဲမွ ၀ုိင္း၀န္းလုပ္အားမ်ားေၾကာင့္ အိမ္ေျခတစ္ရာ့ရွစ္ဆယ္နီးပါးရွိေသာ
ေက်းရြာၾကီးတြင္ ေတာင္တန္းသာသနာျပဳ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းေပၚထြန္းခ့ဲျပီ၊ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား 

အတြက္အားတက္စရာျဖစ္ခ့ဲျပီ၊ ေတာင္တန္းေက်ာင္းသည္ ေရႊတူးေဖာ္ေရး ကုမၸဏီတစ္ခုမွ အသုံးမျပဳေတာ့ေသာ ဂုိေထာင္ကုိ ေက်ာင္း အျဖစ္လွဴထားျခင္းျဖစ္သည္၊

ေျခတုိင္ရွည္ ခပ္ျမင္ျမင့္ အေဆာက္အဦးျဖစ္သည္၊ လူမေနတာၾကာျပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေရာက္ခါစဘုန္းၾကီး အဆင္ေျပေစရန္ ေက်ာင္းကုိ က်ားကန္ ထားရသည္၊

ေက်ာင္းတင္ပြဲေန႕က လူစုံသျဖင့္ ေက်ာင္းသည္ ယိမ္းထုိး လွဳပ္ယမ္းေနသည္၊ ဘုရားတရသည္၊ ဗုဒၶဘာသာဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းႏွင့္ ကပ္လွ်က္ ခရစ္ယာန္ေက်ာင္းရွိသည္၊
ဤပဒူးမုန္းရြာသစ္သည္ တစ္ခ်ိန္က ကခ်င္လူမ်ိဳးမ်ားေနထုိင္ေသာ ရြာျဖစ္သည္၊ နတ္ေမွာ္ရြာဟု ထင္ရွားသည္၊

၁၉၇၀ ေက်ာ္ကာလမ်ားဆီက နတ္ေမွာ္ရြာေလးတြင္ ေသနတ္သံေတြညံခ့ဲဖူးသည္၊ ခ်င္းတြင္းကမ္းပါယံတြင္ ယမ္းခုိးေငြ႕တုိ႕ တလူလူ လြင့္ပ်ံ႕အုံ႕ဆုိင္းခ့ဲဖူးသည္၊ စစ္သားႏွစ္ေယာက္ က်ဆုံးသည္၊ ထုိ႕ေနာက္ စစ္တပ္ေရာက္လာျပီးေနာက္ ရြာလုံးကၽြတ္ေျပာင္းေရႊ႕လုိက္သည္၊

ကခ်င္လူမ်ိဳးမ်ားအမ်ားစုျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ထုိေျပာင္းေရႊ႕သြာေသာရြာေလးကုိ ကခ်င္ရြာဟုေခၚသည္၊ ယေန႕ ခႏၱီးျမိဳ႕တဘက္ကမ္း တြင္ရွိသည္၊ ေတာင္တန္းသာသနာျပဳရဟန္းေတာ္မ်ား ေက်းဇူးေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာကုိ အမ်ားစုကုိးကြယ္ၾကသည္၊

ယခင္က နတ္ေမွာ္ရြာေလးသည္၊ ႏွစ္အတန္ၾကာ လူသူကင္းမ့ဲျပီး အထီးက်န္ေနခ့ဲသည္၊ ခ်င္းတြင္းႏွင့္ ပဏာရေသာ ထုိရြာေလးကုိ ေတာင္ေပၚေဒသမွ နာဂလူမ်ိဳးမ်ားဆင္းလာၾကသည္၊ တစ္စုေရာက္၊ တစ္စုေရာက္လာႏွင့္ ရြာျပန္ျဖစ္ေတာ့သည္၊

‘ငါ့ကုိ ဒီနတ္ေမွာ္ရြာမွာေမြးတာေပါ့၊ဟုိဘက္ကမ္းက သဲလုံေလ၊ အဲဒီေနာက္ဘက္မွာ ပဒူးမုန္းရြာရွိတယ္၊
နဂုိက တုိ႕ရြာကုိ ပဒူးမုန္းလုိ႕ မေခၚဘူး၊ နတ္ေမွာ္ရြာလုိ႕ေခၚတယ္ေလ၊
ျပည္သူ႕စစ္ေတြနဲ႕ တုိက္ပြဲျဖစ္လုိ႕ တုိ႕ေျပာင္းၾကရတာေပါ့’

တစ္ခါတစ္ရံ ရြာသားေဟာင္းမ်ားၾကီးမ်ားက ျပန္ေျပာတတ္ၾကသည္၊ သူ႕ အေျပာျဖင့္ ကုိယ္တုိင္ပင္ လြမ္းလုိက္မိေသးရဲ႕၊

ယေန႕ကာလမ်ားတြင္ ခ်င္းတြင္းျမစ္ေရၾကည္လင္သည္၊ ေက်းငွက္ျမည္သံ သာယာသည္၊
ေတာင္ကမ္းပါးယံက ေတာင္ယာခင္းတုိ႕ စိမ္းစိုသည္၊ ရြာသူရြာသားမ်ား ညီညီညြတ္ညြတ္ရွိၾကသည္၊ ခရစ္ယာန္ေက်ာင္းေခါင္းေလာင္းသံ ၾကားရသည္၊ ဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းက အမွ်ေ၀သံ ၾကားရသည္၊

တစ္ခ်ိန္က ယမ္းခုိးေငြ႕တုိ႕ အၾကား ဓမၼေတးသံတုိ႕ျမိဳင္ျမိဳင္ျဖင့္ သာယာေ၀စည္ေနျပီျဖစ္သည္၊

Saturday, August 27, 2011

ေအးရိပ္တြင္ ကြန္းခုိ

'ဘုန္းၾကီးတုိ႕ ဦးေဆာင္ရင္ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္၊ တပည့္ေတာ္တုိ႕ရြာ ဒီေလာက္ၾကီးလဲ မဆုိးၾကပါဘူး၊ အရင္တစ္တုန္းကျဖစ္တယ္ဆုိတာလဲ စိတ္ပါလုိ႕ၾကရယ္ မဟုတ္ပါဘူး၊ ကေလးေတြဆုိေတာ့ မုိက္ရူးရဲဆန္ၾကတာပါဘုန္းၾကီး၊

ခ်င္းတြင္းျမစ္ဖ်ားတြင္ တုိင္းရင္းသား မ်ိဳးစုံေနထုိင္ၾကသည္၊ ရွမ္းအမ်ိဳးသားမ်ားလဲ ရွိသည္၊ ကခ်င္အမ်ိဳးသားမ်ားလဲေနထုိင္ၾကသည္၊ လီဆူလူမ်ိဳး၊ နာဂလူမ်ိဳး၊ ခ်င္းလူမ်ိဳး၊ ေအာက္ရပ္ေအာက္ရြာက
ျမန္မာအမ်ိဳးသားမ်ားလဲ ေပါမ်ားသည္၊ 

ခ်င္းတြင္းထက္ဖ်ားရွိေက်းရြာ အားလုံးသည္ လြန္ခ့ဲေသာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကတည္းကပင္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားျဖစ္ခ့ဲၾကသည္၊

ေတာင္တန္းဆရာေတာ္ဘုရာၾကီး၏ ဦးေဆာင္မႈျဖင့္ ရစ္တူ၊ ဟဲပုံ၊ ဆာအစ္၊ သဲလုံ၊ ငါးကၽြန္း၊ ဆံခါ၊ သုံးပန္၊ လပစ္၊ ေယာင္ေပၚရြာတုိ႕တြင္ေနထုိင္ၾကေသာ ခ်င္း၊ နာဂ၊ ကခ်င္၊ ရွမ္း၊ လီဆူးတုိ႕သည္ ဗုဒၶဘာသာကုိ ရြာလုံးကၽြတ္ခံယူခ့ဲၾကသည္၊

ထုိရြာမ်ားထဲက ေတာင္ေပၚရြာေလး ရစ္တူနာဂအမ်ိဳးသားမ်ားသည္ ေနာက္ပိုင္းေျမျပန္႕ဆင္းခ့ဲၾကသည္၊ ဘယ္ညာခြဲျပီး ဆင္းခ့ဲၾကရာ တစ္ေနရာတြင္ နန္ဖာရြာေလးျဖစ္လာသည္၊ 
နာဂလူမ်ိဳးအမ်ားစုေနထုိင္ၾကသည္၊ ေနာက္တစ္ေနရာတြင္ ပဒူးမုန္းရြာေလးျဖစ္လာသည္၊ 

နန္ဖာရြာေလးႏွင့္ပတ္သက္ျပီး ေရွးသာသနာျပဳဆရာေတာ္မ်ားက ကဗ်ာဖြဲ႕ခ့ဲၾကသည္ကုိ ေတြ႕ရသည္၊

စာဖြဲ႕မမီလုိ႕ မေျပာေတာ့ပါ၊
လာၾကည့္ပါကြဲ႕ ေဆြသဟာ၊
ျမန္ျပည္မွာ စံတစ္ႏႈံး၊
နန္ဖာရြာေလး ရႈမဆုံး၊

သူ႕အေျပာမလြန္ပါ၊ လုိ၍ပင္ေနဦးမည္ထင္မိသည္၊ ရြာဦးထိပ္တြင္ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္း ရွိသည္၊ ခ်င္းတြင္းျမစ္က တေျဖးေျဖး စီးလာခ့ဲျပီး  ရြာေလးကုိ ရုတ္တရက္ ႏႈတ္ဆက္သြားသလုိျဖစ္ေနသည္၊
ေတာင္ေျမာက္ျဖစ္ေနေသာ ခ်င္းတြင္းသည္ ဤရြာေလး အနားတြင္ အေနာက္ဘက္ဆီသုိ႕ တစ္ဆစ္ခ်ိဳး ေကြ႕ဆင္းသြားသည္၊

ထုိျမင္ကြင္းသည္ လွ၏၊
ျမင္ေနရသူ အတြက္ အရင္တြင္း တစ္ခုခုခ်န္ထားခ့ဲသလုိခံစားရသည္၊

နန္ဖာရြာေလးအထက္နားတြင္ ပဒူးမုန္းရြာရွိသည္၊ ေဆြရင္းမ်ိဳးျခာမ်ားေနၾကသည္၊ ဤႏွစ္ရြာသည္ လူမ်ိဳးတူသည္၊ သာေရးနာေရး အတူတူေဆာင္ရြက္ၾကသည္၊ တစ္ရြာလုံးဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားျဖစ္ၾကသည္၊
စာဖြဲ႕ဖူးပါသည္၊

ဗုဒၶဆုံးမ၊ ႏွလုံးသားတည္ကာ၊
ရြာသူရြာသား ယဥ္ကေက်းလွတာ၊
နတ္မ်ား ဖန္ထား အလားတူစြာ၊
ရွာမွ ရွား စံထားသူတုိ႕ရြာ။

ခ်င္းတြင္း တစ္ဘက္ကမ္းက ရြာေလးသည္ ေတာင္ေပၚေဒသမွ ေလာေလာဆယ္ ဆင္းလာၾကေသာ ေတာင္ေပၚသား နာဂအမ်ားစုေနထုိင္ေသာ ရြာၾကီးျဖစ္သည္၊ 
ထူးသည္၊ တစ္ရြာထည္းပင္ျဖစ္ေသာ္ျငား စကားမတူပါ၊ 
ဓေလ့မတူပါ၊ ကုိးကြယ္မႈအေနအားျဖင့္ နတ္ကုိးကြယ္မႈမ်ားသည္၊ ဘာသာမ့ဲလဲပါသည္၊

ထုိရြာေလးသုိ႕ တစ္ခါက ခရစ္ယာန္သာသနာျပဳမ်ားေရာက္လာၾကသည္၊
ျပီးေတာ့ သူတုိ႕ ဘာသာသာလြန္ေၾကာင္း ေျပာဆုိၾကသည္၊

‘ဗုဒၶဘာသာရဲ႕ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္တ့ဲ သိဒၶတၳေဂါတမဆုိတာ အိႏၵိယမွာေမြးတာပါ၊ ေ၀းပါတယ္၊ ဒါေၾကာင့္မုိ႕ က်ေနာ္တုိ႕ ဘာသာကုိ၀င္ပါ’စသည္ ေျပာဆုိစည္းရုံးသည္၊
ဤတြင္ ေက်းရြာ၏ လူပုဂၢိဳလ္ဆုိင္ရာ ဗုဒၶဘာသာ သာသနာျပဳေခါင္းေဆာင္က-

‘က်ေနာ္ေျပာပါရေစ ခင္ဗ်ား၊ က်ေနာ္တုိ႕က ဗုဒၶဘာသာကုိ ကုိးကြယ္ၾကပါတယ္၊ အခုဆရာၾကီးမ်ားက က်ေနာ္တုိ႕ ကုိးကြယ္တ့ဲ ဘုရားကုိ က်ေနာ္တုိ႕ေနတ့ဲေနရာနဲ႕ အေ၀းၾကီးလုိ႕ ေျပာပါတယ္၊ က်ေနာ္တုိ႕ ဘုရားက အိႏၵိယႏုိင္ငံမွာေမြးတာပါ၊ မေ၀းပါဘူး၊ က်ေနာ္တုိ႕နဲ႕ ေရ ေျမခ်င္းစပ္ေနပါတယ္၊ ဆရာၾကီးတုိ႕ရဲ႕ ဘာသာေရးဆုိတာ ပုိျပီးေ၀းပါတယ္၊ က်ေနာ္ၾကားဖူးတာက ဆရာၾကီးမ်ားရဲ႕ ကယ္တင္ရွင္ဆုိတာ အေရွ႕အလည္ပုိင္းမွလုိ႕ေျပာပါတယ္၊
ေရ ေျမခ်င္းလဲ မစပ္ပါဘူး၊ ဘယ္လုိမွလဲ မနီးပါဘူး၊ 
ဘယ္မွာရွိတယ္ဆုိတာေတာင္ က်ေနာ္ ေျပာမျပတတ္ပါဘူး’

ဤသုိ႕ျဖင့္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားအတြက္ အားတက္ခ့ဲၾကရသလုိ ဤရြာေလးတြင္ အျခားဘာသာ၀င္မ်ားႏွင့္ အတူ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား၏ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းလဲ လုိအပ္ေနေပျပီ၊

ယခင္က ၾကိဳးစားခ့ဲၾကဖူးသည္၊ 
သုိ႕ေသာ္ေမွ်ာ္လင့္မထားေသာ အျဖစ္အပ်က္မ်ားေၾကာင့္ရပ္ဆုိင္းထားခ့ဲရဖူးသည္၊
အခု ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းမ်ား ျပန္လည္ ရွင္သန္ခ့ဲၾကျပန္ျပီ၊

‘ခရစ္ယာန္ဘာသာဆုိတာ အေနနီးတ့ဲ တစ္စိမ္းပါ၊
ဗုဒၶဘာသာဆုိတာ အေနေ၀းတ့ဲ ေဆြမ်ိဳးပါ’တ့ဲ၊

ဆုိပါစကားစုေလးသည္ ရင္တြင္းသုိ႕ တြန္းအားတစ္ခုနဲ႕ အတူ ေရာက္လာသည္၊

မွတ္ခ်က္။ 
ကုိယ္ေတြ႕ျဖစ္ရပ္တစ္ခုပါ၊ ဘာသာေရး ပဋိပကၡကုိ တင္ျပျခင္းမ်ိဳးမဟုတ္ပါ၊ 
ရုိးသားေသာ တုိင္းရင္မ်ား၏ အေျပာမ်ားကုိျပန္လည္တင္ျပျခင္းသာျဖစ္ပါသည္၊