Pages

Wednesday, May 25, 2011

ေျပာရဦးမယ္

စာသင္တုိက္တစ္တုိက္တြင္ျဖစ္သည္၊ ျမန္မာျပည္အရပ္ရပ္မွ လာေရာက္နည္းခံ သင္ယူၾကေသာ စာသင္မ်ား ေပါမ်ားသည္၊ နယ္စုံက လာေသာေၾကာင့္ စကားလဲစုံသည္၊ အေတြ႕အၾကံဳလဲ မ်ားၾကသည္၊ တစ္ခ်ိဳ႕စာသင္ သားမ်ားက ထိထိမိမိေျပာတတ္သည္၊ တစ္ခ်ိဳ႕က ေဒသစကားမ်ား ေျပာၾကသျဖင့္ တစ္မ်ိဳးနားလည္ေပးရသည္၊ ထုိအထဲတြင္ ဦးဓမၼိကသည္ အတည္ေပါက္ျဖင့္ ေျပာတတ္၏။

တစ္ေန႕၊
ရြာမွ အတူတူေရာက္ခဲ႕ၾကေသာ ဦးဇင္းတစ္ပါးက

“ ဦးဓမၼိက ဘယ္ႏွစ္၀ါရျပီလဲ”ဟုေမးရာ
‘ ေမာင္ရင္ကလဲ သိသားနဲ႕ ကုိး၀ါေလ” ဟုျပန္ေျပာ၏၊
‘ ဟင္ ဦးဇင္းကလဲ ရြာက ထြက္လာကတည္းက ကုိး၀ါက မတက္ေသးပါဘူး’
‘ ေမာင္ရင္ ငါက စကားကုိ ဘေလာင္ဘလဲ မေျပာတတ္ဘူး၊ တစ္မ်ိဳးပဲေျပာတတ္တယ္၊ မင္းသိသားနဲ႕’၊

Monday, May 23, 2011

ျမကန္ ေရၾကည္ေခ်ာင္း မေအးၾကည္


 ၁
ျမကန္သာ၊ ေတာင္က်ေခ်ာင္းေတး၊
ေရ၀င္ေျပးလွည့္၊ ေရေအးၾကည္စြာ၊
ကန္ပုိင္မာလွ်က္၊ ၾကာေပါင္းထုံထုံ၊
ငွက္မ်ိဳးစုံသည္၊ ဘုံ၀တိ ံသာ၊
နႏၵာေပေလာ၊ တူစြဟုတၳာ။
ျမန္မာ့ စာေပေလာကတြင္ အေစာဆုံး ျမန္မာ ကဗ်ာေလးပါ၊ ေရွးယခင္ကပုဂံသည္ ယခုေလာက္ပူ လိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ၊ ေတာ ေတာင္စိမ့္စမ္း ျဖိဳင္ျဖိဳင္ ျမိဳင္ျမိဳင္ရွိေပမည္၊ ပတ္၀န္က်င္မွ စီး၀င္လာေသာ ေရကုိ ကန္ေဘာင္ လုပ္ျပီး ဆည္ဖုိ႕ထားေပမည္၊ အစေတာ့ ခပ္ေသးေသး ျဖစ္ေပလိမ့္မည္၊ ေနာက္ေတာ့ ေတာင္က် ေခ်ာင္းေရသည္ စီးျမဲမုိ႕ ေရအားၾကီးေသာ္ ကန္ေဘာင္ကုိ ထပ္ျပီး တက္ရေပသည္ ၾကာေသာ္ ကန္ေဘာင္သည္ ခန္႕ထည္ျမဲျမံ လွ်က္ ေရအားကုိေကာင္းစြာထိန္းျပီး ပဏာတင္ေနေပမည္၊ ဆုိေရ ၾကည္ၾကည္ကန္ေလးတြင္ ၾကာမ်ိဳးေပါင္း မ်ားစြာႏွင့္ အျခားေရ၌ ေပါက္ေရာက္ေသာ သစ္ပင္တုိ႕ အစီအရီ ရွိေပမည္၊ ေရၾကည္ျပီး ၾကာေပါင္းေမႊးေတာ့ ငွက္မ်ိဳးလဲ စုံေတာ့သည္၊
နတ္တုိ႕ျပည္တြင္ သိၾကားမင္းသည္ နတ္သမီးေပါင္း ျခံရံလွ်က္ နႏၵာအမည္ရွိ ေရကန္တြင္ ေရကစားေလ့ရွိသည္၊ ပုဂံျပည္က ျမကန္သည္လည္း စာလာေပရွိ နႏၵာကန္ႏွင့္ ညွိျပီး တစ္ေယာက္ေသာ သူသည္ စိတ္လက္ရ ကဗ်ာ ျခယ္သခဲ႕ေပမည္၊ ဆုိလုိ႕ေကာင္းသည္၊ ရင္ထဲျငိသည္၊ စိတ္လက္ရ မွတ္ထားမိသည္၊ သုိ႕ေသာ္ အခုတုိင္ေအာင္ ပင္ ျမန္မာ၌ လူျဖစ္ရပါလွ်က္ ပုဂံသုိ႕ မေရာက္ဖူးပါ၊ ပုဂံက ျမကန္သည္ ရင္ထဲ၌ တြယ္ရစ္စီးဆင္းခဲ႕သည္မွာ အေတာ္ေလးေတာ့ ၾကာခဲ႕ပါျပီ၊ သူ႕ကုိ ဘြားကနဲ႕ေတြ႕လုိက္ရသည္က နာဂေတာင္တစ္ေနရာတြင္ ျဖစ္သည္၊ ပုဂံက ျမကန္ ဘယ္ေရာက္သြားပါလိမ့္ ထင္ၾကမည္၊ ေျပာျပပါမည္၊ မန္းေျမကုိ ခြာျပီး နာဂေတာင္တန္းသုိ႕ သာသနာျပဳ သြားခဲ႕ရသည္၊ ေတာၾကီးနက္၏၊ ေတာင္သည္ ျမင့္မား၏၊ ခ်င္းတြင္းသည္ ေရစီးသန္၏၊ ေဆာင္းတြင္ ေသြးခဲမတတ္ ေအး၏၊ မုိးတြင္ လင္းသည္မရွိ ေနလုံးေပ်ာက္ေအာင္ အၾကာၾကီးရြာတတ္သည္၊ ေႏြးပါးပါးေလးတြင္ ဥၾသ ေရာက္လာတတ္သည္၊ လြမ္းေတးသီသည္၊

ထုိသုိ႕ ဥၾသလြမ္းေတးသီခုိက္.........
ေႏြကုန္လုလု ေဆာင္း အစလုလုတြင္ ခ်င္းတြင္းျမစ္ရုိး၌ လိပ္သုေတသန အတြက္ လာေရာက္ေသာ သူမ်ားကုိ မၾကာခဏ ေတြ႕ရတတ္သည္၊ တစ္ခါေသာ္ ျမန္မာျပည္အႏွံ႕ ေရာက္ဖူးေသာ လူၾကီးက သူလုပ္ေနေသာ လိပ္ သုေတသနကုိ ရွင္းျပသည္၊ ျပီးေတာ့ သူေရာက္ခဲ႕ေသာ ေဒသမ်ားကုိ ျပေပးသည္၊ အိႏၵိယႏုိင္သုိ႕ လဲသူ ေရာက္ သည္၊ ပုဂံက ျမကန္သုိ႕ သူေရာက္သည္၊ ကြန္ပ်ဴတာသုံးျပီး ျပေပးသည္မုိ႕ ၾကည့္ရသူအတြက္ အရသာ ရွိလွသည္၊ တစ္ေနရာေရာက္ေတာ့ ျမကန္ဓာတ္ပုံေလးကုိ သူလက္ညွိဳးထုိးျပီး လကၤာေလးကုိလဲ ရြတ္ျပသည္၊ က်က္မွတ္မိေသာ စာသားေလးသည္ ထင္းကနဲ႕ေပၚေတာ့သည္၊ သူနဲ႕အတူတူ လုိက္ဆုိမိသည္၊ 
‘ ဦးဇင္း ဒီကဗ်ာ  ေလးကုိ ၾကိဳက္တယ္ဗ်’ လုိ႕လႊတ္ကနဲ႕ ေျပာမိသည္။ ထုိကတည္းက ျမကန္ ကဗ်ာေလးကုိ မေမ့ ေတာ့ပါ၊ အခုထိ တုိင္ဆုိေနဆဲပါ၊
 ၂
ခ်င္းတြင္းျမစ္စတင္ စီးဆင္းရာေနရာတြင္ ရြာေလးတစ္ ရြာရွိသည္၊ ပဒူးမုန္းဟု ေခၚၾကသည္၊ အေရွ႕ဘက္ဆီက တႏုိင္းေခ်ာင္း ေတာင္ယြန္းယြန္းဆီက နတ္ေမွာ္ေခ်ာင္းတုိ႕ေပါင္းဆုံျပီး ခ်င္းတြင္း အမည္ခံျပီး ဤရြာေလးနားမွ စုန္ကာ ျမန္မာႏုိင္ငံ အေနာက္ျခမ္းက ခႏၱီးျမိဳ႕၊ ဟုမၼလင္းျမိဳ႕၊ ေမာ္လုိက္၊ ကေလး၊ ကေလး၀၊ မင္းကင္း၊ မုံရြာ တုိ႕ကုိ ျဖတ္သန္းျပီး စီးဆင္းသည္၊ တႏုိင္းေခ်ာင္းႏွင့္ နတ္ေမွာ္ေခ်ာင္းသည္ ဧရာ၀တီျမစ္ကုိ ေမခႏွင့္ မလိခ ေပါင္းသလုိ ေပါင္းျပီးစီး ဆင္းသည္၊ ျမစ္တုိ႕သည္ ေခ်ာင္းေပါင္းမ်ားစြာ ေပါင္းျပီး စီးဆင္းသလုိ ေခ်ာင္းေလးမ်ား သည္လဲ ေသးငယ္ေသာ ေတာင္က် စမ္းေရတုိ႕၏ အစု အေပါင္း ျဖစ္ျပန္သည္၊ နတ္ေမွာ္ေခ်ာင္းကုိ မက်န္ခေခ်ာင္း ႏွင့္ ေရၾကည္ေခ်ာင္း တုိ႕က ေပါင္းျပီး အားကူသည္၊ သူတုိ႕ဆုံရာ ေနရာေလးကုိ ေခ်ာင္းသုံးခြဟုေခၚသည္၊
ျမန္မာမ်ား ေအာက္ရပ္ ေအာက္ရြာက လာျပီး ေရႊလုပ္ၾကသည္၊ နာဂလူမ်ိဳးမ်ားလဲ ေရႊလုပ္ၾကသည္။ ေရႊလုပ္ၾကေသာ သူတုိ႕သည္ စက္ၾကီး စက္ငယ္မ်ားသုံးျပီး ေမ်ာတုိက္ၾကေသာေၾကာင့္ နတ္ေမွာ္ေခ်ာင္းသည္ ၾကည္လင္သည္ မရွိပါ၊ အျမဲတမ္းနီးပါ ၀ါက်င့္က်င့္ျဖစ္ေနတတ္သည္၊ မက်န္းခေခ်ာင္းလဲ ေရမၾကည္ပါ၊ တိန္းညက္ေတာင္တန္းၾကီးမ်ားဆီက စီးဆင္လာေသာ ေရၾကည္ေခ်ာင္းေလးသည္သာ ၾကည္လွ်က္ စီးဆင္း၏၊ ေရေအာက္ၾကမ္းျပင္က ေက်ာက္ေရာင္စုံကုိ အတုိင္းသား ျမင္ရသည္၊ ထုိေခ်ာင္းတုိ႕ဆုံရာ ေဒသသည္ ခရီကြာ လြန္း၏၊ သုိ႕ေသာ္ေရာက္ခဲ့လွ်င္ ေရၾကည္ေခ်ာင္းေလးေၾကာင့္ ၾကည္ႏူးရသည္၊ ေရစီးသံေၾကာင့္ ေအးခ်မ္း သည္၊ ျမင္လွည့္၊ ရႈလွည့္၊ ခံစားေစခ်င္လွသည္၊
 ၃
ပဒူးမုန္းနာဂရြာေလးတြင္ နာဂအိမ္ေထာင္စု ႏွစ္ဆယ့္သုံးစု ေနထုိင္သည္၊ အိႏၵိယႏုိင္ငံ၏ ပထမဆုံး ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ ဂ်၀ါဟလာေနရူးေရာက္ဖူးသည္၊ သမုိင္း၀င္ရြာေလးျဖစ္သည္၊ ျမန္မာစာေပေလာကတြင္ ထင္ရွားေသာ နန္းဟာဗီး၀တၳဳသည္ ဤပဒူးမုန္းရြာေလးတြင္ အေျခတည္ျပီးေရးဖြဲ႕သည္၊ အေနဆင္းရဲသည္၊ လူရုိးသားသည္၊ ေတာင္တန္းေနသူတုိ႕ဓေလ့ အတုိင္း အရာရာကုိ စုိးရြ႕ံၾကသည္၊ အစား၊ အ၀တ္၊ ပညာ၊ ဗဟုသုတသာ မြဲၾကသည္ မဟုတ္ေသးပါ၊ နာမည္လဲ ဆင္းရဲသည္၊ မိန္းကေလးမွန္လွ်င္ အင္ေစာ အမွည့္မ်ားသည္၊ ေယာက်္ားေလးမွန္လွ်င္ က်ီးမုိး အမွည့္မ်ားသည္၊ ျမန္မာနာမည္ မရွိသေလာက္ ရွားသည္၊သုိ႕ေသာ္ မေအးၾကည္ ကား ေပါမ်ားလွသည္၊ အဖြားေအးၾကည္က အသက္ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္ ရွိသည္၊ မေအးၾကည္က အသက္ႏွစ္ ဆယ္ေလာက္ရွိသည္၊ ေအးၾကည္ပူကေတာ့ (အဲဒီတုန္းက )လြန္ခဲ႕တဲ႕ သုံးႏွစ္ေလာက္က အသက္တစ္ဆယ့္ ေလးႏွစ္ေလာက္ေတာ့ရွိမည္၊ 
အဖြားေအးၾကည္က ဥပုသ္ေန႕တုိင္း ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသုိ႕ လာသည္၊ ေအးၾကည္ပူ က မနက္တုိင္း အာရုဏ္ဆြမ္းလာပုိ႕တတ္သည္၊ က်န္ မေအးၾကည္ တစ္ေယာက္က အေနရုိးသည္၊ ရံဖန္ရံခါသာ ေက်ာင္းသုိ႕ လာတတ္သည္၊ နာဂလူမ်ိဳးလုိ႕မထင္ရေအာင္ လွသည္၊ တည္ျငိမ္သည္၊
ျမန္မာစကား မၾကားရေသာေနရာေဒသ၊ ေအးခ်မ္းေသာေနရာ၊ ေတာင္တန္းမ်ားသာ ရွိေသာေဒသ၊ ေခ်ာင္း ေျမာင္းတုိ႕စီးဆင္းျဖစ္ထြန္းရာ ေနရာက ပဒူးမုန္းရြာေလးတြင္ မေအးၾကည္ အမည္ကား ထင္ရွားေတာ့သည္၊ တည္ျငိမ္ျပီး လွတဲ႕ မေအးၾကည္သည္ ေရႊလုပ္သည္၊ တစ္ခါတရံ ေရၾကည္ေခ်ာင္း သုိ႕သြားတတ္သည္၊ ျမန္မာစကား ေကာင္းေကာင္း ေျပာတတ္သည္၊ ဆယ္တန္းေအာင္ျမင္ေသာ သူႏွစ္ေယာက္တြင္ မေအးၾကည္ ပါသည္၊ ေနာက္ေတာ့ ရန္ကုန္ျမိဳ႕သုိ႕လုိက္သြားသည္၊
ေရၾကည္ေခ်ာင္းသုိ႕ေရာက္တုိင္း မေအးၾကည္ေတြကုိ သတိရေနမိတတ္သည္၊ လွတဲ႕မေအးၾကည္ကုိကား အထူးသတိ ရမိသည္၊ ပုဂံျပည္က ျမကန္သုိ႕မ်ား မေအးၾကည္ ေရာက္ခဲ႕ေလမလားေတြးမိသည္၊ ေရၾကည္ေခ်ာင္းေလးသုိ႕ကား မေအးၾကည္ ျပန္မလာေတာ့ပါ၊ နန္းဟာဗီးလုိ ျမိဳ႕ေနလူတန္းစားတုိ႕၏ အထင္ေသး အျမင္ေသးၾကည့္ျခင္းမ်ား ခံရေလမလား ေတြးမိသည္၊
ပုဂံျပည္က ျမကန္၊ ခ်င္းတြင္းျမစ္ ထက္ဖ်ားဆီက ေရၾကည္ေခ်ာင္း၊ ျပီးေတာ့ မေအးၾကည္တုိ႕ကုိ အဆက္စပ္မဲ႕သတိရေနတတ္သည္၊
ျမကန္၊ ေရၾကည္ေခ်ာင္း ႏွင့္ ……………….။

Saturday, May 21, 2011

ဘုန္းၾကီးဆုိတာ

“ ဘုန္းၾကီးဆုိတာ လူ႕ထက္ေတာ္ရတယ္ ”
အထက္ပါ စကားကုိေျပာဆုိခဲ႕သူမွာ မႏၱေလးၿမိဳ႕ ဗုဒၶတကၠသုိလ္ေက်ာင္းအုပ္ ဦးျမင့္ေဆြ( မဟာ၀ိဇၹာ၊ လန္ဒန္) ျဖစ္ပါသည္၊ ဆရာၾကီးသည္ ေခတ္ပညာတုိးတက္ေရးအတြက္ မ်ားစြာအေထာက္အကူျပဳေသာ ဗုဒၶတကၠသုိလ္ ၾကီးမ်ားကုိ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႏွင့္ မႏၱေလးၿမိဳ႕မ်ားတြင္ တည္ေထာင္ျပီးေခတ္ႏွင့္ေလွ်ာ္ညီစြာ ႏုိင္ငံတကာ တန္း၀င္ pali Sanskrit ႏွင့္ english တုိ႕ကုိ ရဟန္းေတာ္မ်ားအား ဦးတည္ျပီးဖြင့္လွစ္ပုိ႕ခ်ခဲ႕သည္၊ 
၁၉၉၄ ခုႏွစ္တြင္တည္ ေထာင္ခဲ႕ေသာ ဆုိပါတကၠသုိလ္ၾကီးမ်ားမွ ထြက္ေပၚလာခဲ့ေသာ ျမန္မာရဟန္း ေတာ္ မ်ားသည္ သီရိလကၤာႏုိင္ငံ ရွိ တကၠသုိလ္ၾကီးမ်ားႏွင့္ အိႏိၵိယႏုိင္ငံရွိ တကၠသုိလ္ၾကီးမ်ားသုိ႕ တက္ ေရာက္ျပီး ဘြဲ႕လြန္ပညာရပ္မ်ားကုိ သင္ယူ လွ်က္ရွိသည္၊ ဆရာၾကီးတည္ေထာင္ေသာ တကၠသုိလ္ၾကီးမ်ားမွ B.Aတန္း ေအာင္ျမင္လွ်င္ ဘြဲ႕လြန္M.Aဘြဲ႕ကုိ အထက္ပါ တကၠသုိလ္ၾကီးမ်ားတြင္ ဆက္လက္သင္ ယူႏုိင္ခြင့္ရွိ သည္၊ အျခားႏုိင္ငံရွိဗုဒၶဘာသာဆုိင္ရာ ေကာလိပ္၊ တကၠသုိလ္ၾကီးမ်ားတြင္လဲ ဆက္လက္သင္ယူႏုိင္သည္၊ 
ဆရာၾကီးသည္ ျမန္မာႏုိင္ငံရွိ အေရွ႕ တုိင္းဌာနမ်ားတြင္ အစုိးရ၀န္ထမ္းအျဖစ္ထမ္းေဆာင္ျပီးေနာက္တြင္ ကုိယ္ပုိင္တကၠသုိလ္ ၾကီးမ်ား ထူေထာင္ ျခင္းသည္ ျမန္မာျပည္ ရွိရဟန္းေတာ္မ်ား ေခတ္ပညာမ်ားကုိ ေလ့လာလုိက္စားခြင့္ရွိေအာင္ ဖန္တီးႏုိင္ခဲ႕သည္၊ ဒီကေန႕ေခတ္တြင္ ျပည္ပႏုိင္ငံမ်ား သုိ႕ပညာဆက္ လက္သင္ ယူေနၾကေသာ ရဟန္းေတာ္မ်ားသည္ ရန္ကုန္၊ မႏၱေလးရွိ ႏုိင္ငံေတာ္ ပရိယတၱိသာသနာ့ တကၠသုိလ္ ၾကီးမ်ား၊ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶသာသနာျပဳတကၠသုိလ္၊ ဆရာၾကီး ဦးျမင့္ေဆြ( မဟာ၀ိဇၹာ၊ လန္ဒန္)၏ ဗုဒၶတကၠသုိလ္ႏွင့္ သီတဂူဆရာေတာ္ၾကီး၏ သီတဂူကမၻာ့ ဗုဒၶတကၠသုိလ္တုိ႕မွျဖစ္ၾကသည္၊
တစ္ခါတြင္ ဒီပလုိမာတန္းကုိ ဆရာၾကီးကုိယ္တုိင္၀င္ေရာက္ျပီး သင္တန္းပုိ႕ခ်သည္၊ “ တပည့္ေတာ္ ရဟန္းလူ ထြက္ပါ၊ ဘုန္းၾကီး ပညာေရးကုိ သူ႕ေခတ္ သူ႕အေလွ်ာက္ ရွိတဲ႕အဆင့္ကုိ ျပီးေျမာက္ေအာင္ သင္ ယူခဲ႕ပါတယ္၊ ဒါတင္မကဘူး၊ ျမန္မာႏုိင္ငံ မႏၱေလးတကၠသုိလ္က B.A ကုိလဲေအာင္ခဲ႕ေသးတယ္၊ မွတ္မွတ္ရရေျပာရရင္ အမ္ေအ ေဒၚအုန္း ဆိုတာ တပည့္ေတာ္ ေက်းဇူးရွင္ေပါ့ဘုရား၊ ေနာက္လန္ဒန္က မဟာ၀ိဇၹာလဲ ရေအာင္ယူႏုိင္ခဲ႕ေသးတယ္၊ အမွတ္ရလုိ႕ေျပာတာပါ၊ တပည့္ေတာ္ မွာခံစား ခ်က္ရွိတယ္၊ ဘုန္းၾကီးဆုိတာ လူ႕ထက္ေတာ္ရမယ္၊ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္လဲ လူ႕ထက္သာရမယ္၊ သာသနာကုိခ်စ္တဲ႕ အရာမွာလဲသာရမယ္၊ အေျပာ အဆုိလဲ သာရမယ္၊ ဘာသႏၱရ ကၽြမ္းက်င္မႈမွာလဲ သာရမယ္၊ ရပ္က်ိဳး ရြာက်ိဳး ေဆာင္တဲ႕ေနရာမွာလဲ သာရတယ္၊ အခုတပည့္ေတာ္ ကုိယ္ပုိင္ တကၠသိုလ္ထူေထာင္ျပီး ဘုန္းၾကီးေတြ လုပ္ရ မယ့္ အလုပ္ေတြကုိ လုပ္ေနတာက ခံစားခ်က္ တစ္ခုထည္းပါ၊ အဲဒါက’ ဘုန္းၾကီးဆုိတာ လူ႕ထက္သာရမယ္’ ဆုိတဲ႕ ခံစားခ်က္ပဲ”
ေရွးေခတ္က ျမန္မာျပည္တြင္ စာသင္နည္းမ်ား ရွိၾကသည္၊ မႏၱေလးစာသင္နည္း၊ ပခုကၠဴစာသင္နည္း ဟနည္းတုိ႕ျဖစ္သည္၊
ေခတ္သစ္နည္း စနစ္မ်ားျဖင့္ ရဟန္းေတာ္မ်ားကုိ တုိးတက္ေအာင္သင္ၾကားေပးမႈတြင္ ဆရာၾကီး၏ သင္ၾကား နည္းႏွင့္ စိတ္ဓာတ္သည္ တစ္ေခတ္ဆုိေလာက္သည္၊ က်မ္းမ်ားစြာကုိလဲ သူျပဳစု ေရးသားသည္၊ က်မ္း အမ်ား စုသည္ သာသနာေတာ္ႏွင့္ လူမ်ိဳး တုိးတက္ေရးကုိ ဦးစားေပးျပီး ေရးသားသည္၊ ဆရာၾကီးသည္ ျမန္မာျပည္ ဖြားရဟန္းေတာ္ကုိ လူ႕ထက္ေတာ္ေစရန္ အစြမ္းကုန္ ေထာက္ကူအားေပးေနေသာ မဟာဥပါသကာ ၾကီးျဖစ္ေပသည္၊

မွတ္သားဖူးတာေလး ျပန္ေျပာတာပါ၊ သူ႕အေျပာကုိၾကိဳက္တာ ကုိက္ညီေနတယ္ဆုိရင္ေတာ့ ၀မ္းသာမိမွာ အမွန္ပါလုိ႕၊
ရင္မွျဖစ္ေသာ ေစတနာမ်ားစြာျဖင့္……..။

ေရာင္စုံ ဂယာ


အညာဆန္ေသာ ေနရာေလး၊ ထန္းပင္စုစုကုိ အေ၀းကျမင္ႏုိင္သည္၊ ရံခါျမဴခုိးေတြ ေ၀ေနတတ္သည္၊ ျမဴခုိး တုိ႕က ထန္းပင္မ်ားကုိ ခါးလည္က သုိင္းျပီး ရစ္ဖြဲ႕ထားသည္၊ ထုိျမင္ကြင္း ပင္လယ္ျပင္တြင္ ေမွ်ာေနေသာ ဒုိက္ပုံ အစုၾကီးတုိ႕ႏွင့္ပင္ တူသေယာင္ေယာင္ ထင္မိသည္၊ မနက္ခင္း ေနေရာင္ျခည္ ျဖာဆင္းေတာ့ ဘယ္ပန္းခ်ီေရးလုိ႕ မမီလက္ရာမ်ိဳးဟု စာဆုိတုိိ႕ဖြဲ႕ၾကေလမလား မေျပာႏုိင္၊ လွသည္ကေတာ့ ေသခ်ာသည္၊ လယ္ကြင္းျပင္ႏွင့္ ပဏာတင့္လွသည္၊ ေျခာက္ခန္းေနေသာ လယ္ကြင္းျပင္သည္ တစ္ဖ်စ္ဖ်စ္ ျမည္ေလာက္ ေအာင္ပင္ ေျခာက္သေရာင္း ျဖစ္ေနသည္၊ ကြင္းျပင္ အက်ယ္ၾကီးကုိ ျဖတ္သြား ျဖတ္လာ ျဖစ္ေနေသာ လမ္းေလးမ်ားသည္ ကြင္းျပင္ အက်ယ္ၾကီးကုိ ကြန္ယက္ဖြဲ႕ထားသလုိ ရွိေနသည္၊
 ေရခပ္လမ္းေလး ေျဖာင့္ျဖဴးညက္မႈံေနတတ္သည္၊ ဒီတစ္ဘက္လမ္းထိပ္တြင္ ရြာေလးရွိသည္၊ ဟုိတစ္ ဘက္ထိပ္တြင္ သစ္ပင္စုစုႏွင့္ ေရကန္ရွိသည္၊ ေရခပ္လာဂယာ သူေလး၏ ဆာရီကုိေလသပ္လွ်င္ လြင့္လြင့္ႏွင့္ ပန္းခ်ီကားလုိ လွေနတတ္သည္၊ ခပ္၀ုိင္း၀ုိင္း လည္ရွည္ ေရအုိးေလးသည္ လႈပ္လီလႈပ္လဲ႕ျဖင့္ ေရအုိးရွင္ သခင္မေလး၏ အလုိက် ယိမ္းလုိက္ ႏြဲ႕လုိက္ျဖင့္ ကာရံ ကုိက္ေနတတ္သည္၊
ဂယာသူေတး သီသည္၊ ခၽြဲခၽြဲႏြဲ႕ႏြဲ႕ျဖစ္သည္၊ ဘယ္သေဘာကုိ ညႊန္းဆုိသည္ မသိရေသာ္လည္း နားေထာင္၍ကား ေကာင္းသည္၊ ေဘာလိ၀ုဒ္ ျမင္ကြင္း တစ္ခုဟုပင္ဆုိႏုိင္သည္၊ သူတုိ႕သည္ တစ္ေနကုန္ အိမ္ထဲတြင္သာ အေန မ်ားၾကသည္၊ လမ္းသလားသည္ကုိ မေတြ႕ရတတ္ပါ၊ ေျခဆုံး ေခါင္းဆုံး ဖုံးအုပ္ ၀တ္ဆင္ထားေသာေၾကာင့္ အသား အေရ မည္သုိ႕ရွိမည္ မသိရေသာ္လည္း ရံခါေတြ႕ရတတ္ေသာ ဂယာသူတုိ႕မ်က္၀န္းသည္ ၾကည္လဲ႕ စိမ္းစုိ မ်က္၀န္း ညိဳၾကီးတုိ႕ျဖစ္၏၊ သူတုိ႕သည္ တစ္ဘက္လူကုိ ျပန္၍ကား ၾကည္ခဲသည္၊ ငုံ႕ေရွာင္သြားတတ္ သည္၊ ျပဳံးမလုိ ထိတ္သလုိ မလုံမလဲျဖစ္သလုိ ရွိေနျခင္းက မာယာတစ္မ်ိဳးဟု တင္စားလွ်င္ ျဖစ္ႏုိင္သည္၊ ေရအိုး မွလွ်ံက်လာေသာ ေရတုိ႕တစ္ခ်ိဳ႕၊ ေခၽြးတုိ႕တစ္ခ်ိဳ႕သည္ သူတုိ႕အလွကုိ ပ်က္ျပယ္ေအာင္ မစြမ္းေဆာင္ႏုိင္ပါ၊
 တစ္ဘက္ဆည္ကန္ေလးမ်ား ေအာက္ဘက္တြင္ စိမ္းစိမ္းစုိစုိ လယ္ကြင္းတုိ႕မွာ အညာအလွ အ ဆန္ဆုံးျဖစ္သည္၊ ငုေတြ အခုိင္လုိက္ပြင့္သည္၊ ပင္လုံး၀ါထိန္ ေရႊရည္လိမ္းသည့္ႏွယ္ရွိသည္၊ ထန္းပင္ စုစု ေအာင္ေျခတြင္ ထန္းရည္တဲေလးမ်ားပင္ ေတြ႕ရသည္၊ ျမဴအုိးေကာက္သူ ကုလားေလးတုိ႕ သီခ်င္း ဆုိၾက သည္၊ မေျပာလဲသိႏုိင္သည္၊ သူဆုိေနသည့္ ေတးသည္ ေတာဘြဲ႕ေလးျဖစ္မည္၊ ဘ၀ေတးျဖစ္မည္၊ သဘာ၀ ေတးတစ္ပုဒ္ျဖစ္မည္၊ ဆြဲဆြဲငင္ငင္ သီက်ဴးလုိက္ေသာ အသံသည္ ထန္းပင္အထက္ဆီက ေႏြေတးရွင္ ငွက္ဥၾသႏွင့္ ေရွ႕သြားေနာက္လုိက္ညီလွသည္၊ ေလာကဓံလွဳိင္းမ်ားကုိ အံတုစိန္ေခၚလုိက္ေသာ ေတးမ်ိဳးလဲ ျဖစ္ႏုိင္သည္၊
ဂယာေဒသသည္ တစ္ခါတုန္းကေတာ့ ေယာဂီၾကီးမ်ား တရားက်င့္သုံးရာ ေနရာတုိ႕ အစီအရီ ရွိေန မည့္ေန ရာျဖစ္သည္၊ သစ္တစ္ပင္ေအာက္ ၀ါးတစ္ပင္ရင္းတြင္ ကသုိဏ္းစီးျဖန္းေနေသာ သူေတာ္စင္ေယာဂီ ၾကီး တုိ႕သည္ ျငိမ္းခ်မ္းျခင္းကုိ ရွာေဖြေနၾကေပမည္၊ ဆံက်စ္ၾကီးမ်ား တေပြ႕တစ္ပုိက္ျဖင့္ သူတုိ႕ေနၾကသည္၊ မုတ္ဆိတ္ေမြးမ်ား ရႈပ္ရွက္ခတ္ေနမည့္ သူတုိ႕အသြင္အျပင္သည္ ရႈျမင္ရသူတုိ႕ကုိ စိတ္မသက္မသာ ျဖစ္ေစႏုိင္သည္၊
 တစ္ခါေသာ္ သူတုိ႕ဆီသုိ႕ ကပိလ၀တၳဳေနျပည္ေတာ္က မင္းသားတစ္ပါးေရာက္လာသည္၊ အစတြင္ သူတုိ႕ဆီတပည့္ခံ၍နည္းယူသည္၊ ျပီးေတာ့ သူတုိ႕ႏွင့္အတူတူ က်င့္ၾကံအားထုတ္သည္၊ ေနာက္ေတာ့ သူတုိ႕ ထက္ သာလြန္မြန္ျမတ္သြားသည္၊ သူတုိ႕အားလုံးသည္ ဂုရူနံ ဂုရုျဖစ္သည့္ ကပိလ၀တၳဳ ျပည္သား ေဂါတမႏြယ္ ဖြား သိဒၶတၳမင္းသားကုိ ဆရာျပဳျပီး ဇဋိလ- ဆံရွည္ေယာဂီၾကီမ်ား အျဖစ္မွဆံမုတ္ဆိတ္ပယ္ရွင္း ဖန္၀ါဆင္ ျမန္း ျပီး ဘိကၡဳ-ကိေလသာတုိ႕ကုိ ေခါင္းပါးေအာင္ျပဳတတ္ေသာ ျငိမ္းခ်မ္းေရးေခါင္းေဆာင္မ်ားျဖစ္ခဲ႕ၾကသည္၊ ဂယာေဒသသည္ အေရာင္ အေသြးစုံစုံျဖင့္ စုိေျပ လန္းဆမ္း အျမဲတမ္း လွေနတတ္သည္၊

Friday, May 20, 2011

မွတ္သားမိဖူးတာေလးေတြ


 ' From sanna to panna ’ ဆရာၾကီးတစ္ဦးေျပာျပတာေလးပါ၊ လြန္ခဲ႕တဲ႕ဆယ္ႏွစ္ေလာက္က ျဖစ္ပါတယ္၊ တိတိက်က် ေျပာရရင္ ၂၀၀၂ခုႏွစ္ ကာလဆီကပါ၊ 
မႏၱေလးၿမိဳ႕၊ ၿမိဳ႕လည္ဆူးခါးတုိက္တြင္ တည္ေထာင္ ဖြင့္လွစ္ထားေသာ ဆရာၾကီး ဦးျမင့္ေဆြ၏ ဗုဒၶတကၠသုိလ္သုိ႕ တက္ေရာက္စဥ္က တစ္ခါေတာ့ ပထမႏွစ္အတန္းကုိ ဆရာၾကီးကုိယ္တုိင္ ၀င္ပါတယ္၊ 

မွတ္မိေနေသးတယ္၊ သူ႕ဟန္ကုိ ေဆးလိပ္တုိေလး လက္မွာကုိင္လုိ႕ မီးေတာ့ တုိ႕မထားပါဘူး၊ လက္တစ္ ဆစ္ေလာက္ပဲ ရွိမယ္ထင္တယ္ ေဆးလိပ္တုိကလဲ၊ ျပီးေတာ့ ေရခြက္ေလးလဲ ဆြဲလာတယ္ လက္က၊ အတန္းထဲ ၀င္လာေတာ့လဲ ဘယ္ညာ ၀ဲယာ မၾကည့္ပဲ အတန္းထိပ္ပုိင္းကုိ တမ္းျပီးသြားတယ္၊ ဘလက္ဘုတ္ ေအာက္တည့္တည့္ကုိ ထုိင္ခ်လုိက္တယ္၊ ေဖြးျဖဴေနတဲ႕ ေျမျဖဴေတြက သူထုိင္လုိက္တဲ႕ ေအာက္တည့္တည့္မွာ၊ တဆက္တည္း ေလးေခ်ာင္းေထာက္ စားပြဲေသးေသးေလးကုိ နဲနဲျပင္ဆင္ျပီး စာအုပ္တင္လုိက္တယ္၊ ပါ၀ါ အေတာ္ တက္ေနျပီျဖစ္တဲ႕ မ်က္မွန္ ေလးကုိ ပင့္ၾကည့္ျပီး ေသခ်ာၾကည့္တယ္၊ ဘာစကား ဘာပလႅင္မွ မခံဘူး၊ ဆတ္ကနဲ႕ ထတဲ့ျပီး ဘလက္ ဘုတ္မွာ သူေရးလုိက္တဲ႕ စားသားေလးကုိ အခုန ျပန္ျပီး ေရးျပလုိက္တာပါ၊ from sanna to panna တဲ႕၊ စြဲေနတာပါ၊ 
ျပီးေတာ့မွ သူကေျပာပါတယ္၊ ‘ မ်ားမ်ား မွတ္ရတယ္၊ ျမန္ျမန္လဲ မွတ္ရတယ္၊ လက္ေႏွးေနလုိ႕ မျဖစ္ဘူး၊ လက္က သြက္ေနမွရမယ္၊ ေဘးကလြတ္ေနတဲ႕ စာမ်က္ႏွာေတြမွာေရးရတယ္၊ မွတ္ရတယ္၊ အလွၾကည့္ဖုိ႕ ထားတာ မဟုတ္ဘူး၊ တပည့္ေတာ္ဆီစာလာတက္ၾကတယ္၊ လူေရာ၊ ရဟန္းေရာ စုံပါတယ္၊ အစေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးမ်ားပါတယ္၊ ေနာက္ေတာ့ သိပ္ျပီး မက်န္ဘူး၊ ေျခာက္လေလာက္တက္ရင္ အဂၤလိပ္စာ တတ္မယ္ထင္ၾကတယ္၊ ထုိက္သေလာက္ေတာ့ တုိးတက္မွာ အမွန္ပဲ ေျပာရဲပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္လုိ႕ က်က္မွတ္ရမယ့္ဟာကုိ က်က္မွတ္မွ ရမွာေပါ့၊ အခုေတာ့ မမွတ္ခ်င္ဘူး၊ ျပီးေတာ့ အဂၤလိပ္စကား ေျပာရမွာ ရွက္တယ္တဲ႕၊ ရွက္တာက စိတ္၊ ေျပာတာက ပါးစပ္ပါ၊ ျဖဲပစ္လုိက္စမ္းပါ ပါးစပ္ကုိ၊ မ်ားမ်ားမွတ္ျပီး ေလ့လာ လုိက္စားလုိက္ရင္ ပညာတစ္ခုရတာပါပဲ’၊
မွတ္သားဖူးတာေလး ျပန္ေျပာတာပါ၊ သူ႕အေျပာကုိၾကိဳက္တာ ကုိက္ညီေနတယ္ဆုိရင္ေတာ့၀မ္းသာမိမွာ အမွန္ပါလုိ႕၊ 
ရင္မွျဖစ္ေသာ ေစတနာမ်ားစြာျဖင့္…….။

Sunday, May 15, 2011

ျငိမ္းခ်မ္းျခင္းနဲ႕ အလြမ္း ဂယာ


ဂယာရြာေလးသည္ အထင္ကရျဖစ္သည္၊ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား အတြက္ အထြတ္အျမတ္ အျဖစ္ထားရွိျပီး ယုံၾကည္ေသာ ေနရာျဖစ္သည္၊ ဟိႏၵဴဘာသာ၀င္မ်ား အတြက္လဲ ထူးျခားသည္၊ ေရွးကတည္းကပင္ ဟိႏၵဴ ဘာသာ၀င္မ်ားသည္ ဂယာသုိ႕လာၾကသည္၊ အျပစ္တုိ႕ကုိ ဂယာရွိေခ်ာင္း ေျမာင္းမ်ားတြင္ ေဆးေၾကာသုတ္ သင္ၾကသည္၊ မဇၩိမေဒသသည္ အမိေျမမွ ထြက္ေပၚလာေသာ ဘာသာၾကီးႏွစ္ခုတုိ႕၏ စည္းလုံးညီညာျခင္း ကုိ ဂယာရြာေလးတြင္ ေတြ႕ႏုိင္သည္၊ ဂယာရြာေလးသည္ သဗၺညဳတၪာဏ္ေတာ္ ရရွိေတာ္မူေသာ ေနရာျမတ္ျဖစ္၏၊ အေလာင္းေတာ္ သိဒၶတ္မင္းသားသည္ ဂယာရြာေလးမွာပင္ ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာ တြယ္တာျခင္း၏ အျပစ္၊ မသိျခင္း၏ မေကာင္းက်ိဳး တုိ႕ကုိ ျပတ္ျပတ္ထင္ထင္ သိျမင္ျပီး ဂယာေဒသရွိ ဂုရုမ်ားတုိ႕ထက္ ျမတ္ေသာ ဂုရူနံ ဂုရု ျဖစ္ေတာ္မူခဲ႕သည္၊
          ဂယာရြာေလးသည္ ဗုဒၶမေရာက္ရွိမီကာလက ဟိႏၵဴဘာသာ၀င္ ေယာဂီဂုရုမ်ား၏ ေနရာျဖစ္သည္၊ ကႆပညီေနာင္တုိ႕သည္ ဂယာရြာေလးကုိမွီခုိျပီး ျငိမ္းခ်မ္းျခင္းကုိ ရွာေဖြေနၾကသည္၊ တပည့္ေပါင္း မ်ားစြာ ရွိၾကသည္၊ ေယာဂီ တစ္ေထာင္ကုိ ညီေနာင္ သုံးဦးေခါင္းေဆာင္လွ်က္ ၾကီးမားေသာ လူ႕အဖြဲ႕ အစည္းၾကီးျဖင့္ ေနထုိင္ေနၾကသည္၊ ဂယာရြာသူရြာသားမ်ားသည္ တျခားတြင္ ဆရာရွာစရာမလုိ အနီးအပါးက ကႆပ ညီေနာင္တုိ႕အား အၾကီးအမွဴး အေလး အျမတ္ျပဳလွ်က္ ဘ၀ကုိ ကုန္လြန္ေစခဲ႕ၾကသည္၊ ရြာထဲသုိ႕ ေရာက္ လာ ၾကေသာ ကႆပ ညီေနာင္တုိ႕အား ေလးေလးစားစား ခရီးဦး ၾကိဳဆုိၾကသည္၊ ေနရာထုိင္ခင္းေပးၾကသည္၊ လွဴ ဖြယ္၀တၳဳကမ္းလွမ္းၾကသည္၊ အျပန္အားျဖင့္ ဂုရုၾကီးတုိ႕၏ ရြတ္ဆုိ ဆုေပးလုိက္ေသာ အသံသည္ ဂယာရြာသူရြာ သားမ်ားအတြက္ အတုိင္းမသိ ၾကီးျမတ္ေသာ ေကာင္းခ်ီး မဂၤလာပင္ျဖစ္ေတာ့သည္၊ ဂယာရြာေလးႏွင့္ ဂုရုတုိ႕ သည္ တစ္ထပ္တည္း တစ္သားတည္း က်လွ်က္ရွိေနေလ၏၊
          ဂယာရြာေလးသည္ လူေနမႈမျမင့္လွေသာ္လည္း ေမြးျမဴေရးကုိ တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ ေဆာင္ရြက္ ေန ၾကျပီျဖစ္သည္၊ ႏြားမ်ားေမြးျမဴၾကသည္၊ တႏုိင္ တပုိင္ လယ္ကြက္မ်ားျဖင့္ ၀မ္းစာေရးကုိ ရွာေဖြစား ေသာက္ေန ၾကျပီျဖစ္၏၊ မနက္ခင္း အာရုဏ္ဦးသည္ ဂယာရြာေလး၏ က်က္သေရ အေပါင္း ခေညာင္း ေသာ ကာလ ျဖစ္ သည္၊ အေရွ႕ေတာင္ယြန္းယြန္းဆီရွိ ဂယာသီသေတာင္တန္းၾကီးကုိ ေက်ာ္တက္ျဖတ္သန္း လာေသာ ေန၀န္း သည္ ေရာင္ျခည္ျဖာလွ်က္ ဂယာရြာေလးကုိ သက္၀င္လႈပ္ရွားေစသည္၊ နတ္ေဒ၀တာတုိ႕ကုိ ရည္မွန္းရြတ္ ဆုိ လုိက္ေသာ ပူေဇာ္သံသည္ တစ္ရြာလုံးနီးပါး လႊမ္းေနသည္၊
          တစ္ခါတရံ အားလုိက္မာန္ပါ အထာက်က် ရြတ္ဆုိ လုိက္ေသာ ပူဇာေတးသည္ ဂယာသီသ ေတာင္ တန္းမ်ားဆီမွ ပဲ႕တင္သံကုိပင္ ျပန္လည္ၾကားေယာင္သလုိ ရွိေနတတ္သည္၊ မနက္ခင္း အာရုဏ္ က်င္းျပီး ေနာက္တြင္ ရြာထဲမွ ဆိတ္ေက်ာင္းသားမ်ား တေပ်ာ္တပါး စားက်က္မ်ားဆီသုိ႕ သူ႕ထက္ ငါဦးေျပးသြားၾကည္မွာ ဂယာရြာေလး၏ အတက္ၾကြဆုံးေသာ အရာမ်ားတြင္ ထိတ္ဆုံးက ဦေဆာင္ လွ်က္ရွိသည္၊ သူတုိ႕သည္ ရြာ၀န္းက်င္ရွိ ေညာင္ပင္မ်ားေအာက္တြင္ ဆိတ္ေက်ာင္းရင္း  ေဆာ့ကစားလွ်က္ တစ္ေန ကုန္ၾကသည္၊ ေညာင္ပင္ေလးမ်ားသည္ပင္ ဆိတ္ေက်ာင္းေညာင္ဟုသိၾကျပီ၊ ေညာင္စုစုတြင္ ဂုရုၾကီးမ်ား သည္ တစ္ခါ တရံျဖတ္သြားျ ဖတ္လာရွိၾကသည္၊ ေညာင္ပင္စုစုတြင္ အပန္းေျဖ အနားယူၾကသည္၊ စုေ၀းမိလွ်င္ ပူေဇာ္နည္းမ်ား တုိင္ပင္ႏွီးေႏွာၾကသည္၊ တခါတရံသူတုိ႕၏ ျငင္းခုံသံတုိ႕သည္ ေတာလုံးညံ လွ်က္ရွိေနတတ္ သည္၊ ကႆပ ညီေနာင္တုိ႕လည္း ရံဖန္ရံခါ စုေ၀းမိတုိင္း သူတုိ႕ ေတြ႕ၾကံဳရသမွ်ေသာ တုိးတက္မႈဆုတ္ယုတ္မႈတုိ႕ကုိ တုိင္ပင္ ႏွီးေႏွာေလ့ရွိၾကသည္၊ ဂယာရြာေလးသည္ ေယာဂီ သူေတာ္စင္မ်ား၏ ေျခရာတုိ႕ျဖင့္ အထပ္ထပ္လူးလွ်က္ ေအးခ်မ္းေနသည္၊
          အေလာင္းေတာ္သည္ ဂယာသုိ႕ေရာက္ျပီး ေဗာဓိပင္ေျခတြင္ ကမၼဌာန္းရႈဆင္ျခင္သုံးသပ္ကာ အတု မဲ႕ဉာဏ္ေတာ္ရွင္ျဖစ္ေတာ္မူခဲ႕သည္၊ ထုိ႕ေနာက္ အနီးအပါးရွိ ကႆပညီေနာင္တုိ႕ကုိ ခဏထားျပီး ဗာရာဏသီ မိဂဒါ၀ုန္ေတာသုိ႕ၾကြျမန္းျပီး ပဥၥ၀ဂၢီတုိ႕အား ဓမၼစၾကပ၀တၱနသုတ္ေတာ္ႏွင့္ အနတၱလကၡဏ သုတ္ေတာ္တုိ႕ကုိေဟာျမြက္သည္၊ ဂယာသုိ႕ျပန္ၾကြေတာ္မူလာသည္၊ ကႆပညီေနာင္တုိ႕အား တရား ျမြက္ၾကားေတာ္မူသည္၊ တရားဆုံးလွ်င္ ‘ အရွင္သာလွ်င္ အၾကီးအျမတ္ဆုံးပါ ’  ဟုထုတ္ေဖာ္၀န္ခံျပီး ကႆပညီေနာင္တုိ႕သည္ ဗုဒၶဘုရားရွင္း၏ တပည့္သား သာ၀က ဘိကၡဳ အျဖစ္ခံယူေတာ္မူခဲ႕ၾကသည္၊ ဘုရားရွင္သည္ ရဟန္းေတာ္ တစ္ေထာင္တုိ႕ကုိ ေခၚေဆာင္ ေတာ္မူလွ်က္ ရာဇျဂၤဟ္သုိ႕ ၾကြေတာ္မူသည္၊ ဂယာရြာေလးသည္ ယခင္က ေယာဂီရေသ့ၾကီးမ်ား၏ ေက်ာင္း အုိေလးမ်ားႏွင့္ သူတုိ႕အသုံး အေဆာင္မ်ားတုိ႕ သည္သာ ၾကြင္းက်န္လွ်က္ အထီးက်န္ဆန္ေနေတာ့၏၊ ဆိတ္ ေက်ာင္းသားတုိ႕၏ ေတးသံကား ျမိဳင္ဆုိင္ေနေသးသည္၊
          ဘုရားရွင္သည္ ဂယာရြာေလးသုိ႕ ျပန္ၾကြသည္ မရွိေတာ့ပါ၊ လူသားတုိ႕ပူေဇာ္ရန္ ေဗာဓိပင္ျမတ္ကုိ ကားထားေတာ္မူခဲ႕သည္၊ အခြင့္အခါသင့္လွ်င္ ဂယာရြာေလးရွိ ေဗာဓိပင္ကုိ ခ်စ္သား ခ်စ္သမီးတုိ႕ သြားေရာက္ ဖူးသင့္သည့္ အရာမ်ားတြင္ တစ္ပါး အပါအ၀င္ျဖစ္ေၾကာင္း ေဟာျပေတာ္မူေလ့ရွိသည္၊ ဂယာသုိ႕ ကမၻာအရပ္ရပ္က လာၾကသည္၊ ေဗာဓိေညာင္ရိပ္တြင္ တရားျဖင့္ အပန္းေျဖၾကသည္၊ လြမ္းေမာဖြယ္ ေကာင္းလွသည္၊ လြမ္းေမာျခင္းတြင္ အျငိမ္းဓာတ္တုိ႕ ခုိ၀င္ေနတတ္ျပန္သည္၊

ၾကည္ႏူးျခင္း ညေန



ေရွးေခတ္ အခါကတည္းက ပါဠိစာေပတြင္ စံတင္ေလာက္ေသာပုဂၢဳိလ္မ်ားလာေရာက္ျပီးမတ္ဗုဒၶ ပိဋကတ္မ်ားကုိ ေလ့လာရေသာ ေနရာျမတ္ သီရိလကၤာႏုိင္ငံသုိ႕ ေရာက္ခဲ႕ရသည္၊ ဘုရားၾကည္ညိဳ သူမ်ားေပါ မ်ားသျဖင့္ ၾကည္ႏူးရသည္၊ ရုိးရာဓေလ့ကုိ ျမတ္ျမတ္ႏုိးႏုိး ထိန္းသိမ္းထားေသာ ေၾကာင့္ ေလးစားမိသည္၊ ႏုိင္ငံ့ ရတနာသားေကာင္း သားျမတ္မ်ား ျဖစ္ေသာ မေထရ္ျမတ္တုိ႕ကုိ အထင္ကရ  လမ္းမၾကီးမ်ားေပၚတြင္ ရုပ္တုမ်ားထားရွိျပီး ဂုဏ္ျပဳထားသည္မွာ ျမတ္ႏုိးဖြယ္ေကာင္းလွသည္၊ အုန္းပင္စိမ္းစိမ္းတုိ႕ ႏွင့္သီးစုံေပါသည့္ ေျမ၊ခ်ိဳျမိန္ေသာ အရသာႏွင့္ သာယာေသာ အေငြ႕အသက္တုိ႕ လြင့္ပ်႕ံ ခုန္ၿမဴးေနသလုိ ထင္မိသည္၊
          ရဟန္းေတာ္မ်ား သီတင္းသုံးရာ ေက်ာင္း ၀ိဟာမ်ားသည္ သားသတၱ၀ါမ်ား အတြက္ ေဘးမဲ႕ေပးထား ေသာ ဥယ်ာဥ္မ်ားပမာ၊ ေဗာဓိပင္မ်ားတြင္ ေတာေမ်ာက္မ်ား လာေရာက္ၾကသည္ကုိေတြ႕ရသည္၊ တခါတရံ လူႏွင့္ လက္တကမ္းသုိ႕လာေရာက္ျပီး အစာ ေတာင္းတတ္သည္၊ ေအးေအး ေဆးေဆးစားေသာက္ျပီး လုိရာ ခရီးသုိ႕ ဆက္လက္ထြက္ခြါသြားသည္မွာ အသိတစ္ေယာက္ လမ္းၾကံဳလုိ႕၀င္ေရာက္ျပီး အကူအညီ ေတာင္းေန သလုိမ်ိဳးထင္မိသည္၊ ေတာေမ်ာက္မ်ား ဖြတ္သတၱ၀ါၾကီးမ်ားသည္ လူကုိေတြ႕လွ်င္ အလန္႕တၾကား မျဖစ္သလုိ လူကလဲ ၾကမ္းၾကမ္း တမ္းတမ္း ေမာင္းထုတ္ေလ့ မရွိၾကပါ၊
          ေက်းငွက္မ်ား ေတးသီေနသည္ကုိ အျမဲေတြ႕ရသည္၊ လိပ္မ်ား တေရြ႕တေရြ႕ညင္သာ သြားလာလွဳပ္ရွား ေနသည္ တုိ႕ကုိလဲ ေတြ႕ရသည္၊ လက္တကမ္းသုိ႕တုိင္ လာေရာက္ျပီး အစာလုေနေသာ ေက်းငွက္မ်ားကုိ ျမင္ ရသည္မွာ လူနဲ႕သူတုိ႕အၾကား ျငိမ္းခ်မ္းေရး တစ္ခုကုိ ထူေထာင္ထားသလုိ ထင္မိသည္၊ ေက်ာင္းတလင္းတြင္ ျပန္႕ျပန္႕ ခင္း ထားေသာ သဲႏုႏုတုိ႕သည္ မနင္းရက္ေအာင္ ရွိလွသည္၊ ေဗာဓိပင္ေျခ အုတ္ ပလႅင္ေပၚတြင္ စံေန ေတာ္မူေသာ ရုပ္ပြားေတာ္အား ကပ္လွဴပူေဇာ္ထားေသာ ပန္းတုိ႕သည္ ေလအေ၀ွ႕ တြင္ သင္းသင္းပ်ံ႕ပ်ံ႕ႏွင့္ ပတ္၀န္းက်င္ကုိ ထုံသင္း ၾကည္ေအး ေမႊးေနေစေတာ့သည္၊ ဘုရားရွင္ ရုပ္ပြားေတာ္ စံေတာ္မူရာ ဂႏၶကုဋိတုိက္ ေဘး ပတ္ပတ္လည္ တြင္လည္း စုိက္ပ်ိဳးထား ေသာပန္းပင္တုိ႕က ပဏာတင့္လွ်က္ လကၤာသူ လကၤာသားမ်ား၏ ၾကည္ညိဳ ပူေဇာ္ဟန္ကုိ အားတက္ ႏွစ္သက္မိျပန္သည္၊
          အေမ အေမ ဆုိျပီး ေနာက္ကေနလုိက္လာေသာသားငယ္၊ သမီးငယ္မ်ား၏ ေခၚလုိက္ ေသာအသံသည္ ရွိရွိသမွ် ပတ္၀န္းက်င္ကုိ အစြမ္းကုန္လွေစသည္ ထင္မိသည္၊ သူတုိ႕သည္ သူတုိ႕ အေမကုိ အမၼ ဟုပါဠိလုိ ေခၚ ၾကသည္၊ နားထဲ၀ယ္ အေမဟု ျမန္မာသံ ပီပီသသျဖင့္ ၾကားရတတ္သည္၊ ျမန္မာသံျဖင့္ အေမလုိ႕ ေခၚ လွ်င္လဲ အေမက ေတာ့ ထူးမည္ပင္ျဖစ္မည္၊ ေမးၾကည့္ဖူးပါသည္၊ ဟုတ္တယ္၊ သူတုိ႕က အေမလုိ႕ ေခၚတာ ပါတဲ႕၊
          ဘုရားဖူးလာေတာ့ ေနာက္က သားငယ္သမီးငယ္ေတြက အေမနဲ႕ အတူလာၾကသည္၊ အေမက ဘုရား ရွိခုိးေတာ့သူတုိ႕လဲ ရွိခုိးၾကသည္၊ အေမ အေမႏွင့္ေခၚလုိက္ေသာ အသံသည္ ေမႊးသင္းေနေသာ နံ႕သာ၊ ျဖဴလြလြသဲခင္း၊ ေက်းငွက္တုိ႕၏ သီက်ဴးသံ၊စိမ့္ေအးျမိဳင္ဆုိင္ေနေသာ ေဗာဓိေညာင္ရိပ္တုိ႕ ထက္သာလြန္ ေနသ ေယာင္ ထင္မိသည္၊ ထုိသုိ႕ၾကည္ႏူးမိတုိင္း ကေလးဘ၀သုိ႕ ခဏျပန္ေရာက္ သြားတတ္ျပန္သည္၊
          ေက်ာင္းထုိင္ ဆရာေတာ္သည္ ဘုရားဖူးေရာက္လာေသာ သူေတာ္စင္တုိ႕အား ေဗာဓိပင္ကုိ မ်က္ႏွာ မူ ေစလွ်က္ ေဗာဓိပူဇာ ဂါထာမ်ားကုိ သာယာညင္ေျပာင္း ရြတ္ဆုိပူေဇာ္သည္၊ ရုပ္ပြားေတာ္ေရွ႕ဆီက ဆီမီးေရာင္ တလက္လက္သည္ စိတ္အစဥ္ကုိ ထက္ျမက္ေစသည္ ထင္ရသည္၊ တည္ၾကည္ ျငိမ္းခ်မ္းေနေသာ သူတုိ႕အသြင္ အျပင္ အမူ အယာသည္ ေအးေဆးလွသည္၊
          မနက္ခင္းလဲ မနက္ခင္းမုိ႕ ၾကည္ႏူးရသည္၊ ေန႕လည္ခင္းပင္ ျဖစ္ေနေစကာမူ ေဗာဓိပင္ေျခတြင္ လာ ေရာက္ပူေဇာ္ၾကေသာ သူေတာ္စင္တုိ႕သည္ ျငိမ္းခ်င္းဘိသည္၊ ညဥ့္ဦးယံသည္ အပူခပ္သိမ္း ခ်ဳပ္သိမ္း သြား သလုိ ေအးခ်မ္းေသာ ပတ္၀န္းက်င္ႏွင့္ သူေတာ္စင္မ်ား၏ အမူအယာမ်ားသည္ အျပစ္ကင္း စင္ျပီး တည္ျငိမ္ ေအး ခ်မ္းျခင္းက ရႈျမင္ရေသာ သူတုိ႕အား ရင္ကုိ ပီတိလႊမ္းေစ ေတာ့သည္၊ အလုိအေလ်ာက္ ရင္တြင္း စိမ့္စိမ့္ သာဓု ေခၚမိသည္၊ ျငိမ္းခ်မ္းျခင္း ညေနခ်မ္းကုိ ေကာင္းကင္ျပင္က လေရာင္ ဆမ္းေတာ့ လွ်မ္းလွ်မ္း တင့္ေတာ့၏။