Pages

Sunday, September 28, 2014

မေၾကာက္ တရား




၁။ ေကာင္းမႈ မွန္သမွ်၊ မက်န္ရ၊ စံျပလုပ္ခ့ဲသည္။
ဘယ္ခ်ိန္ေသေပ်ာက္၊ ငါမေၾကာက္၊ ေနာက္ဘ၀ လမ္းေျဖာင့္ျပီ။

၂။ မိဘႏွစ္ပါး၊ ၀တၱရား၊ ၾကိဳးစားျပဳခ့ဲသည္။
ဘယ္ခ်ိန္ေသေပ်ာက္၊ ငါမေၾကာက္၊ ေနာက္ဘ၀ လမ္းေျဖာင့္ျပီ။

၃။ မင္းက်င့္ဆယ္ျဖာ၊ ညီအညာ၊ ျပည္ရြာအုပ္ခ့ဲသည္။
ဘယ္ခ်ိန္ေသေပ်ာက္၊ ငါမေၾကာက္၊ ေနာက္ဘ၀ လမ္းေျဖာင့္ျပီ။

၄။ လွဴခံပုဂၢဳိလ္၊ မတြန္႕တုိ၊ ပုိလ်ံေမာက္ေအာင္ လွဴခ့ဲသည္။
ဘယ္ခ်ိန္ေသေပ်ာက္၊ ငါမေၾကာက္၊ ေနာက္ဘ၀ လမ္းေျဖာင့္ျပီ။

၅။ ေဆြမ်ိဳး မိတ္သဟာ၊ ဉ ာတကာ၊ သင့္ရာပံ့ပုိး ကူခ့ဲသည္။
ဘယ္ခ်ိန္ေသေပ်ာက္၊ ငါမေၾကာက္၊ ေနာက္ဘ၀ လမ္းေျဖာင့္ျပီ။

(မဟာသုတေသာမ ဇာတ္)

ဒီကိစၥလား?


ဒီကိစၥလား K ဆက္ရွင္ကုိသြားလုိက္ပါ..
သူတုိ႕ေျပာလုိက္တ့ဲ အတုိင္းသြားၾကည့္တယ္။
K ဆက္ရွင္က ဌာနက Reception မွာရွိႏုိင္တယ္လုိ႕ ျပန္ညႊန္တယ္။

ေနာက္ေတာ့ ဌာနပုိင္ ဆရာနဲ႕၀င္ေတြ႕ၾကည့္တယ္။
ဖုန္းေတြ တတီတီေခၚျပီး ေျပာေနသည္။
ကုိယ္တုိ႕အေၾကာင္းေျပာေနတာလား၊
သူ႕အိမ္က ဒကာမၾကီးကုိ သတိရလုိ႕ ျပန္ဆက္ေနတာလားေတာ့ မသိ။
ျပဳံးလုိက္၊ ရယ္လုိက္နဲ႕ ၾကည္ႏူးစရာၾကီး။
သူ႕ကုိၾကည့္ျပီး အဆင္ေျပႏုိင္တယ္လုိ႕ ယူဆေနရတယ္။

ဒီကိစၥလား..
Exam ဌာနကုိ သြားလုိက္ရင္ အဆင္ေျပပါတယ္..
အဲ လာျပန္ျပီ ေနာက္တစ္ဌာန၊ သြားၾကည့္လုိက္တယ္။
အထက္က စာလာပါလိမ့္မယ္၊ အဲဒီေတာ့ က်ေနာ္ ခင္ဗ်ားတုိ႕ဌာနကုိ ပုိ႕ေပးပါ့မယ္..
ဆုိေတာ့ ေရွ႕ဆက္လုိ႕မရျဖစ္ျပီ။

စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႕ ဌာနျပန္လာျပီး ထုိင္ေနမိတယ္။
ကုိယ္လုိစိတ္ေပါက္ေနတ့ဲ သူကလဲ တျဗစ္ေတာက္ေတာက္ျဖစ္ေနတယ္။
တျဗစ္ေတာက္ေတာက္ေတြ စုလုိက္ေတာ့ ဌာနမွဴးဆီေရာက္သြားတယ္။
ဌာနဆီသြားမယ္ၾကံေတာ့ ဧည့္သည္ေရာက္ေနလုိ႕ ခဏေစာင့္ပါလုိ႕ ရုံးအေစာင့္က ေျပာတယ္။

ေအး.မင္းတုိ႕ေျပာသလုိေစာင့္ဆုိ၊ ေစာင့္မယ္..
မင္းတုိ႕ဌာနဆရာေတြ၊ ဌာနမွဴးေတြ..ဘုတ္အဖြဲ႕ေတြ ဟုိညႊန္၊ ဒီပုိ႕လုပ္တယ္။
လုပ္ထုံးလုပ္နည္းေတြကုိအကုန္ မသိၾကဘူးလား..

ဒီလုိပါပဲ..၊ နည္းနည္းခ်င္းလုပ္ရတာေပါ့.
ကုလားက အျပဳံးမပ်က္ ျပန္ေျပာတယ္။

အဲ တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္ဗ်။
အကုန္သိတ့ဲသူတစ္ေယာက္ရွိတယ္။
ဘယ္ဌာန၊ ဘယ္ေနရာ၊ ဆရာဘယ္သူ၊ ဌာနမွဴးဘယ္အခ်ိန္ရွိတယ္။
လက္မွတ္ဘယ္အခ်ိန္ထုိးတယ္။ အနားခ်ိန္စသည္ေပါ့ဗ်ာ...

အင္း..အင္း...၊ အာ..အုိေကပဲ..၊ အဲလုိလူမ်ိဳးေတြ႕ခ်င္ေနတာ ဘယ္မွာလဲ.

ေဟာ ဟုိမွာ..
ကုလားညႊန္ျပရာၾကည့္လုိက္ေတာ့ ..
ေအာက္ေျခသိမ္းရုံး အကူ ျဖစ္ေနတယ္။
ေက်ာင္းသား ေလးငါးေျခာက္ေယာက္ကုိ လက္ခ်ာေပးသလုိ  ေတာင္ညႊန္၊ ေျမာက္ညြန္လုပ္ေနတာေတြ႕ 
ရတယ္။ ေမာ္ေတာ္ပီကယ္ ယာဥ္ထိမ္းၾကီးနဲ႕ေတာင္ တူေနသလုိလုိရွိတယ္။

အာ..၊ သူက အကုန္သိတယ္ဆုိတာ ဟုတ္ပါ့မလား..
လုိ႕ေျပာမိေတာ့..၊

သိပ္ဟုတ္တာေပါ့..၊
ဒါေပမယ့္ လက္မွတ္ထုိးျပီး ဘာကုိမွ သူ လုပ္မေပးႏုိင္ဘူး။
ဌာနမွဴးနဲ႕ ေတြ႕ခ်င္ရင္ေတာ့ ေနာက္ေန႕လာခ့ဲပါ..

ျပီးေရာ ဘာတတ္ႏုိင္ေသးလဲ။
စိတ္ခ်ဥ္ေပါက္တာေတြ ေယာက္ယက္ခတ္ျပီး ဘယ္ေရာက္ကုန္တယ္ မသိေတာ့။
ဗုိက္ဆာလာတာပဲသိတယ္။

ေနာက္ဆုံးေတာ့ “ဒီကိစၥလား” ေနာက္ေန႕ေပါ့။

ကတ္ေၾကးတစ္ေခ်ာင္+ ႏုိ႕တစ္ခြက္
...............................................

အေျဖရွာသည္။
ျပႆနာ ငါးဆယ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ေတြ႕ရသည္။
ဆရာက တစ္မ်ိဳးေျပာသည္။
ေက်ာင္းသားက တစ္မ်ိဳး ေကာက္ခ်က္ခ်သည္။
တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္နဲ႕ အရႈံးအႏုိင္မေပၚပဲ ေပ်ာ္စရာပင္ေကာင္းေနသည္။

မွန္သည္ထင္၍ လုပ္လုိက္ၾကသည္။
မွားသည္ဟု အေျဖထြက္လာသည္။
အမွန္ဘာလဲ သူတုိ႕ကုိေမးၾကည့္သည္။
ေမးမိသူတုိင္းက အေျဖတစ္မ်ိဳးစီေပးၾကသည္။
ေနာက္ဆုံးေတာ့ အေတြ႕အၾကဳံရွိ ဆရာမ်ားကုိဌာနမွဴးရုံးခန္းေခၚျပီး တုိင္ပင္ေဆြးေႏြးၾကသည္။
အေျဖမွန္သည္ ဆရာမ်ားတြင္ မရွိျဖစ္ေနသည္။

မွန္ေပသည္။ ဆရာတုိ႕သည္ ေက်ာင္းသားမ်ား မဟုတ္ၾကေတာ့သည္ကုိး။
ၾကာျပီဆုိေတာ့ ေမ့ေလာက္ပါျပီ ဆုိတ့ဲ သီခ်င္းေလးကုိ တုိးတုိးေလးဆုိမိသည္။

ထုိ႕ေၾကာင့္ အျခားဌာနက ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ကုိ ေမးၾကည့္ပါဟု ဆုံးျဖတ္လုိက္ၾကသည္။
ေက်ာင္းသားမ်ားလာေလ့လာထရွိေသာ မိတၱဴဆုိင္က ထုိင္ေစာင့္ေနသည္။
မၾကာခင္ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ေရာက္လာသည္။
အေျခအေနကုိေျပာျပေတာ့ ကူညီႏုိင္သည္ဟု ေျပာသည္။
သူ႕အေဆာင္ကုိ ခဏျပန္သည္။
ျပီးေတာ့ ျပန္လာသည္။

သူ႕ကုိယ္ပုိင္စာဖုိင္ေလးကုိေပးသည္။
ပုံစံတက်ျပဳလုပ္ထားသည္။
ကုလားမ်ားသည္ ရံခါ အလြန္သေဘာေကာင္းတတ္သည္။
မ်ားေသာအားျဖင့္ ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ အသားအေရာင္ မခဲြျခား ကူညီေပးတတ္ၾကသည္။
က်ဳပ္တုိ႕က သူတုိ႕ထက္ နည္းနည္းအသားျဖဴသည္။

.........................
Workshop တစ္ခုတြင္ ပါေမာကၡတစ္ဦးေျပာသည္ကုိ သတိရေနမိသည္။
“ပီ အိပ္ခ်္ ဒီ လုပ္တာ လြယ္ပါတယ္။
ကတ္ေၾကးေကာင္းေကာင္းတစ္ေခ်ာင္းလုိတယ္”တ့ဲ။

“မွန္ပါတယ္ဆရာ။
ဒါေပမယ့္ အဲဒီကတ္ေၾကးထက္ေအာင္ေသြးရတာ ေတာ္ေတာ္ခက္တယ္”..

အကူအညီေပးေသာ ကုလားေက်ာင္းသားကုိ ေကာ္ဖီ(ခ်ေရ) တစ္ခြက္တုိက္လုိက္သည္။
“ဆုိင္က ေကာ္ဖီေတြ မေသာက္နဲ႕ ႏုိ႕အတုေတြနဲ႔လုပ္ထားတာ။
ႏြားႏုိ႕စစ္စစ္နဲ႕ဟာကုိေသာက္ပါ”

ဒါေပမယ့္ သူတစ္ခြက္လုံးကုန္ေအာင္ေတာ့ ေသာက္သြားသည္။
အားနာလုိ႕ထင္ပါသည္။

လကၤာေျမ


၁။ တံျမက္စည္းလွည္းရမယ္။
၂။ ဘုရားေန႕စဥ္၀တ္တက္ရမည္။
၃။ ဆြမ္းစားအပင့္အဖိတ္ရွိက လုိက္ရမည္။

ဆုိေသာ စည္းကမ္းသုံးခ်က္ျဖင့္ လကၤာေျမက ဆင္ဟာလီေက်ာင္းတြင္ ေနထုိင္ခြင့္ရသည္။

တံျမက္စည္းလွည္းရမည္ ဟူေသာ စည္းကမ္းသည္ပင္ သူ႕အရပ္သူ႕ေဒသႏွင့္မုိ႕ ခက္ေသးသည္။
ဘုရုေမ အရွင္ကုိ တံျမက္စည္းမလွည္းပါနဲ႕။ အမႈိက္ပဲက်ဳးံပါလုိ႕ ဆရာေတာ္က ေျပာပါတယ္..
ဘာလုိလဲ ထပ္ျပီးေမးမိေတာ့..၊
အရွင္ဘုရားလွည္းတာက ၾကက္ယက္သလုိပဲလုိ႕ ဆရာေတာ္ကေျပာတယ္။

ေနာက္ေတာ့ သူတုိ႕တံျမက္စည္းလွည္းတာကုိ ေသခ်ာၾကည့္မိေတာ့ ဟုတ္ေပသားပဲလို႕ သိလုိက္ရသည္။
သူ႕တုိ႕တံျမက္စည္းသည္ ျမန္မာတံျမက္စည္းလုိ အလုံးၾကီးမဟုတ္၊ တံျမက္ဆံမ်ားကုိ ယပ္ေတာင္ က့ဲသုိ႕
ျဖန္႕ထားသည္။

လွည္းေသာ အခါတြင္လည္း လွည္းက်င္းျပီးသားဘက္တြင္ လူမေနရ။ အမႈိက္မ်ားကုိ သဲျပင္ အေပၚမွ ခပ္ရွပ္ရွပ္ဆြဲယူလုိက္ျခင္းသာပါ။ လွည္းက်င္းျပီးသား ဘက္တြင္လဲ အုန္းလက္ပမာ ျပန္႕ျပဴးက်န္ရစ္သည္။ သဲမ်ားပါမလာပဲ အမႈိက္သည္သာ ပါလာသည္။

မိမိကားသူတုိ႕လုိ မဟုတ္ အမႈိက္ေျပာင္ျပီးေရာဆုိသလုိမ်ိဳးျဖင့္ ျမန္မာလုိ လွည္းက်င္းလုိက္ေတာ့သဲေတြ 
ပါသည္။ သဲျပင္တြင္ ေကာက္ေၾကာင္းၾကီးမ်ား အထင္သားရွိသည္။
ၾကက္ယက္သလုိမို႕ အမႈိက္မလွည္းရတ့ဲ။
ေနာက္ေတာ့ ေျဖးေျဖးခ်င္းတတ္ေျမာက္သြားပါသည္။
ၾကက္ယက္ထားသလုိၾကီး မျဖစ္ေတာ့ပါ။

၂။ ဘုရား၀တ္တက္လုိက္ရမည္။
လကၤာေျမက ဘုရား၀တ္တတ္ျခင္းသည္ ၾကည္ႏူးစရာအေကာင္းဆုံးျဖစ္သည္။
ေက်ာင္းအနီးအနားက ဒကာ ဒကာမမ်ားလာၾကသည္။
တတ္ႏုိင္သည့္ပန္းမ်ားကုိ တစ္ပြင့္ တစ္ခုိင္ျဖစ္ေစ ယူလာၾကသည္။
ပန္းတင္ခုံတြင္ စုံထားၾကသည္။

ဘုရား၀တ္တက္ရန္နီးလာေသာအခါ အျဖဴမ်ားသည္ အျဖဴတစ္စု၊ အနီမ်ားသည္ အနီတစ္စု၊ အ၀ါ အျပာ အစိမ္းစသည္ ပန္းေရာင္စုံတုိ႕သည္ တစ္ကန္႕စီသာရွိၾကသည္။
ေရြးခ်ယ္ထားျပီးေသာ ပန္းမ်ားကုိ ပန္းကန္ငယ္မ်ားတြင္ ထည့္ၾကသည္။
ထုိ႕ေနာက္ ဘုရား၀တ္တက္လာသူ ကေလးလူၾကီးမက်န္ ပန္းတင္ခုံမွ ပန္းမ်ားကုိ လက္ဆင့္ကမ္းျပီး ဘုရားရွင္ဆီသယ္ေဆာင္ပူေဇာ္ၾကသည္။
ဘုရား၀တ္တက္ျပီးလ်င္ သံဃာေတာ္မ်ားကုိ ဦးခ်ပူေဇာ္ၾကသည္။
ျမန္မာမ်ားလုိ ဘုန္းအားလုံးကုိ တစ္ၾကိမ္တည္းျဖင့္ ဦးခ် ၀တ္ျပဳလုိက္သည္ မဟုတ္ တစ္ပါးလ်င္ ဦးသုံးၾကိမ္ႏႈံးျဖင့္ သံဃာအားလုံးစုံေအာင္ ဦးခ်၀တ္ျပဳသည္။

ထူးျခားသည္ကားတင္ပလႅင္ေခြျပီး ထုိင္ေနရသည္ မဟုတ္ မတ္တတ္ရပ္ျပီး အပူေဇာ္ခံရသည္။
ပရိတ္သတ္မ်ားလ်င္ တစ္နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ၾကာတတ္သည္။
“အာယု ဘ၀ံ” ဟု ဆုေပးရသည္။
အသက္ရွည္ပါေစ...တ့ဲ။

၃။ ဆြမ္းစားအပင့္အဖိတ္ရွိကလုိက္ရမည္။
လကၤာကၽြန္းသည္ အေသာကမင္းၾကီး လက္ထက္ကစလုိ႕ ဗုဒၶသာသနာထြန္းလင္းလာခ့ဲသည္။
ယေန႕အခ်ိန္တုိင္ေအာင္လည္း ကမၻာအရပ္ရပ္မွ ဗုဒၶသာသနာျမတ္နုိးသူ တုိ႕လာေရာက္ေလ့ လာသင္ယူေနၾကသည္။

ေခတ္သစ္နည္းမ်ားျဖင့္ စနစ္တက်ပို႕ခ်သင္ၾကားေလ့လာေနၾကသည့္ ကမၻာသိတကၠသုိလ္ၾကီးမ်ားလည္း အမ်ားအျပားပင္ရွိသည္။
တုိင္းသူျပည္သားမ်ားကလည္း ဗုဒၶသာသနာေတာ္ကုိၾကည္ညိဳသည့္အေလ်ာက္ ဆြမ္း၊ ကြမ္း၊ ေက်ာင္း၊ ေဆး မလစ္ဟင္းရေအာင္ လွဴဒါန္းေနၾကသည္။

ရုံးလုပ္သားမ်ားအျပားရွိေသာ တုိင္းျပည္မုိ႕ စေန၊ တနဂၤေႏြေန႕တုိင္း ဆြမ္းစားၾကြရသည္။
ရဟန္းေတာ္မ်ား ဆြမ္းဘုဥ္းေပးေနေသာအခါ အိမ္သူအိမ္သားအားလုံးသည္ မိမိႏုိင္ရာ ဆြမ္း၊ ဆြမ္းဟင္း စသည္မ်ားျဖင့္ ရဟန္းေတာ္မ်ားကုိ လွဴဒါန္းကုသုိလ္ယူေနၾကသည္။

တစ္ခါတစ္ရံ ဆရာေတာ္ၾကီးက ဆြမ္းအႏုေမာဒနာအေနအားျဖင့္ တရားအေဟာခုိင္းေလ့ရွိသည္။
ေဟာခါစမုိ႕ ျမန္မာနည္း၊ ျမန္မာဟန္အတုိင္း သီလေပးသည္။
ေက်ာင္းျပန္ေရာက္ေသာအခါ “ဘုရုေမတုိ႕ သီလေပးတာကလဲ ေငါက္သလုိပဲေနာ္”တ့ဲ။

ျမန္မာဟန္အတုိင္း ဂရု၊ လဟု ပီပီရြတ္ဆုိမိေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။
အေတြ႕အၾကဳံမ်ားလာေသာအခါ ေငါက္သလုိမျဖစ္ေတာ့ပါ။

အခုတုိင္ ေတြးမိတုိင္း ၾကည္ႏူးရသည္။
အခြင့္အခါ သင့္ရင္ျဖင့္ ျပန္လာခ်င္ပါေသးတယ္ လကၤာရယ္။

Monday, August 11, 2014

ၾကိဳးျပတ္သြားေသာ ပန္းတစ္ကုံးကုိ ေျခရာခံျခင္း


တပည့္ေတာ္တုိ႕ Final ေက်ာင္းေတာ္သားမ်ား အေနနဲ႕ ယခင့္ယခင္ ေနာင္ေတာ္ၾကီးမ်ား လုပ္ခ့ဲၾကသလုိ၊ လိပ္စာ ပါတ့ဲ ကဗ်ာစာအုပ္ေလးလုပ္ဖုိ႕ အစီအစဥ္ရွိပါတယ္။

ဤသုိ႕ စကားအခ်ီျဖင့္ သင္တန္းအျပီး စတိတ္စင္နား ေရာက္ရွိလာသူကား ဦး၀ဏ္ဏိတ(ခ) ကုိခ်က္ၾကီး
ျဖစ္သည္။ ကဗ်ာေလးလဲပါေစခ်င္တယ္။ ျပီးေတာ့ တပည့္ေတာ္တို႕က ဒီေက်ာင္းေတာ္ၾကီးက ထြက္ခ့ဲၾကရရင္ ဘယ္ဆီဘယ္၀ယ္ေရာက္ၾကမယ္ မသိႏုိင္ၾကဘူးဘုရား။ 

အဲဒီေတာ့ ခရီးၾကဳံခ့ဲလုိ႕ရွိရင္ အလည္၀င္လာရလုိ႕ရေအာင္ လိပ္စာေလးလဲ ပါေစခ်င္ပါတယ္ဘုရား။
လုပ္တာေတာ့ ဟုတ္ပါျပီ..၊ ေခါင္းစဥ္က်ေတာ့ ဘယ္လုိေပးၾကမလဲ..၊
စိတ္ပါ၀င္စားေသာေက်ာင္းေတာ္သားၾကီးတစ္ဦးက စကားလမ္းခင္း၀င္ေရာက္လာသည္။
တင္ပ..၊ တပည့္ေတာ္မ်ား ၀ုိင္းျပီး ေဆြးေႏြးစဥ္စားၾကဖုိ႕လုိပါတယ္.....
ေက်ာင္းေတာ္သားၾကီးဘ၀ကသူ႕အျမင္ ကုိယ့္အေတြးျဖင့္ ဒီလုိေလး ဒီမုိကေရစီဆန္ခ့ဲၾကဖူးသည္။
မိမိတုိ႕ ႏွစ္သက္ရာ ေခါင္းစဥ္မ်ားကုိ အသီးသီးတင္ျပၾကသည္။ 

ေပးသည့္ ေခါင္းစဥ္မ်ားကုိ မၾကိဳက္ရင္ မၾကိဳက္သည့္ အတုိင္း ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေဆြးေႏြးၾကေသာ သူမ်ားတြင္ ယခုတုိင္မွတ္မိေနေသာ ေက်ာင္းေတာ္သားၾကီးတစ္ဦးမွာ အရွင္ပညာေဇာတ (ကုိနတ္ၾကီး) ျဖစ္သည္။ သူ႕စိတ္ထဲထင္လ်င္ တစ္ဖြဲ႕လုံးႏွင့္ တစ္ေယာက္တည္းျဖစ္ပေစ။ အေျခအတင္ေဆြးေႏြးျငင္းဆုိသည္။ 

ေခါင္းစဥ္တစ္ခုအတြက္ေတာင္ ဤမွ်ေဆြးေႏြးရျပီးဆုိလ်င္ ဘ၀တစ္ေလ်ာက္လုံးအတြက္ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကား မည္မွ် အခ်ိန္ယူစဥ္စားရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း အခ်က္အလက္ေကာင္းေကာင္းကုိ ရေစသည္။
ကိုခ်က္ၾကီးကား စိတ္အားထက္သန္စြာ စည္းရုံးသည္။
စိတ္ပါ၀င္စားစြာပါ၀င္ဆင္ႏႊဲသူတုိ႕ျဖင့္ ညံစီေနတတ္သည္။
ေက်ာင္းပိတ္လုနီးနီးတြင္ ေခါင္းစဥ္တစ္ခုရလုိက္သည္။

“ၾကိဳးျပတ္သြားေသာ ပန္းတစ္ကုံးကုိ ေျခရာခံျခင္း”

ထုိေခါင္းစဥ္ကုိ ေက်ာင္းေတာ္သားတုိင္းႏွစ္သက္ၾကသည္။
စာအုပ္အျဖစ္ထြက္ေပၚလာေသာအခါတြင္လည္း စာႏု၊ စာယဥ္၊ စာခန္႕မ်ားျဖင့္ ၾကည္ႏူးစရာေကာင္း ခ့ဲၾကသည္။ 

ေတာင္တန္း သာသနာျပဳဘ၀တြင္ ေက်ာင္းေတာ္သားၾကီးေရးေသာ ကဗ်ာမ်ားကုိ ဖတ္ရင္းအားတင္း အလြမ္းေျဖရသည္။ 

ယခုတုိင္းလည္း အားတင္းလ်က္ျဖင့္ အမွတ္ရေနဆဲပါ။
............................................
သုိ႕.
ဦး၀ဏ္ဏိတ( ခ) ကုိခ်က္ၾကီး..
သတိတရျဖင့္ စာေရးလုိက္ပါတယ္။ ၂၀၀၇ခုႏွစ္၊ မန္းတကၠသုိလ္ေက်ာင္းေတာ္မ်ားရဲ႕ လက္ေဆာင္မြန္ address book ေလးကုိ တုိင္ပင္ေဆြးေႏြးၾကေတာ့ “ၾကိဳးျပတ္သြားေသာ ပန္းတစ္ကုံးကုိ ေျခရာခံျခင္း”တ့ဲ။
ေစ့ေစ့ေတြးေတာ့ ေရးေရးေပၚဆုိသလုိေပါ့ဘုရား။ 

အခုေတာ့ တပည့္ေတာ္တုိ႕နဲ႕ အတူတက္ခ့ဲၾကတ့ဲ ေက်ာင္းေတာ္သားၾကီးေတြထဲက တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ အမိေက်ာင္းေတာ္ၾကီးရဲ႕ အဂၤလိပ္ဌာန၊ ပါဠိဌာန၊ ၀ိနည္းဌာန၊ သုတၱဌာနစသည္ေတြမွာ ဆရာေတြ အျဖစ္က်န္ရစ္ခ့ဲၾကတယ္ဘုရား။ 

တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ လူအမ်ားကုိတရားဓမၼေဟာျပလမ္းညႊန္ရင္း ေနရစ္ၾကရဲ႕။ 
တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ ငယ္စဥ္က ေတာရြာေက်ာင္းေလးမွာ ရြာဦးဆရာေတာ္ အျဖစ္နဲ႕သီတင္းသုံးေနၾကရဲ႕။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတာ့လည္း ေတာင္ေပၚေျမမွာ ေသြးခ်င္းတုိ႕ အတြက္ ေပးဆပ္ရင္း သာသနာဆက္ျပဳေနၾကတယ္။
ပညာေရးခရီးမဆုံးႏုိင္ေသးသူမ်ားကေတာ့လည္းသီရိလကၤာႏုိင္ငံမွာလည္း ေက်ာင္းတက္ေနၾကတယ္ဘုရား။ 

တစ္ခ်ိဳ႕ၾကေတာ့လည္း အိႏၵိယမွာ ေက်ာင္းတက္ေနၾကရဲ႕။ တစ္ခ်ိဳ႕က ထုိင္းႏုိင္ငံမွာေပါ့ဘုရား။ 
စကၤာပူႏုိင္ငံ၊ မေလးရွားႏုိင္ငံတုိ႕မွာလည္းရွိၾကရဲ႕။ အေမရိကႏုိင္ငံေတာင္ တစ္ခ်ိဳ႕က ေရာက္လုိ႕ေပါ့ဘုရား။
တကယ္ၾကိဳးျပတ္သြားတ့ဲ ပန္းတစ္ကုံးဆုိတာ သိလုိက္ရပါျပီ။
ဘယ္သူျပန္စီလုိ႕ ရႏုိင္ပါေတာ့မလဲဘုရား။

ရာသီတုိင္းမွာ ခေရေတြေ၀၊ ေလေပြေတြထ၊ နန္း က်ဳံးေတာ္နဲ႕ ပနာရေနတတ္တ့ဲ မန္းေက်ာင္းေတာ္သား မ်ားကုိ သတိရတရွိေနျမဲပါလုိ႕။ အခုေရာ ကုိခ်က္ၾကီးဘယ္ေရာက္ေနလဲဗ်။ 

စာသင္ခန္းအတြင္းက အရွင္ဘုရားရဲ႕ ရယ္ေမာဖြယ္ေျပာဆုိဟန္တုိ႕ကုိ သတိတရရွိဆဲေနပါဘုရား။
ေနာက္ၾကဳံရင္လည္း စာေရးပါဦးမယ္။ 

ခ်မ္းေျမ႕ပါေစဘုရားး။