Pages

Tuesday, November 22, 2011

ေတာင္ၾကီးသုိ႕ အလည္တစ္ေခါက္ ကုိယ္ေရာက္တယ္



ေမာရွမ္းရဲ႕အလွေတာင္တန္မ်ားကုိ တစ္စတစ္စေက်ာ္ခ့ဲျပီ၊ 
တစ္ရိပ္ရပ္ေျပးေနေသာ ကားေလးသည္ ဘယ္ေကြ႕ ညာယိမ္းျဖင့္၊ 
ညေနခင္းေနေရာင္သည္ ျမဴမႈံမ်ားေအာက္ တြင္ေပ်ာက္ကြယ္ေတာ့ မေယာင္ျဖစ္ေ နျပီ၊ 

အေရွ႕ ေလာကဓာတ္မွထြက္ေပၚလာေသာ လမင္းသည္လဲ ေတာင္တန္းမ်ားတြင္ ေမးတင္ႏႈတ္ဆက္ေနျပီ၊ လ၀န္းသည္ တိပ္ပန္းခ်ီေနာက္ခံလွ်က္ တန္ေဆာင္တုိင္ညကုိ လွေစဦးေတာ့မည္၊

အုိ..အုိ ေျမာက္ပုိင္းလမ္း လမ္းေတြက ဆုိးဆုိး… 
က်င္းေတြေပါ…ေဇာေခၽြးေလးမ်ား ပ်ံေနေအာင္ေမာင္းတယ္… 
တစ္ခါတစ္ေလ ကုန္ခ်ိန္မ်ားလုိ႕ ......
ေလးက်ဳိးရင္  ဒရုိင္ဘာ အိမ္ျပန္ေနာက္က်ခ့ဲရတယ္...
…
ဒီလုိလမ္းေတြေနမွာပါလုိ႕ ေတြးမိသည္၊ ေအာင္္ပန္းေရာက္ေတာ့ ခဏနားၾကသည္၊ ေမာရွမ္းအလွကုိ စတင္ ခံစားႏုိင္ပါျပီ၊ စိမ့္စိမ့္ေလးေအးသည္၊ လမ္းဆင္းလမ္းတက္စုံလုိ႕ေနသည္၊ ျမိဳ႕ေလးကုိ ႏွင္းေတြရံထားသည္၊ ခ်ိဳင့္၀ွမ္းမ်ားတြင္ ျမဴေတြဆုိင္းေနသည္၊ လိေမၼာျခံေတြေ၀ေနသည္၊ အရာအားလုံး တိမ္ေပၚေရာက္ေန သည္ ထင္ရသည္၊

ေတာင္ေၾကာစပ္တုိ႕တြင္ ႏွင္းတုိ႕ေ၀ေနသည္၊ အဆင္း အတက္ အျပိဳင္ အဆုိင္ျဖင့္ ေျမြလိမ္ ေျမြေကာက္ လမ္း တုိ႕သည္ အသဲတစ္ယားယားျဖင့္ ေခၽြးျပန္ေေစသည္၊

ရုိးသားလွတ့ဲရွမ္းေလး.. စားတ့ဲမထင္းဆန္း ေကာက္ညွင္း ရွင္းရွင္းေျပာတတ္တာ…တုိ႕ရွမ္းပဲ…အညာသူရယ္ … ေတာင္ေပၚေျမမွာ ပဲပုပ္စားႏုိင္ရင္.. လုိက္ခ့ဲပါ…

စုိင္းဆုိင္ေမာ့ကလဲ သူ႕ျပည္ကုိ ေခၚေနပါသည္၊ ေတြ႕ရပါျပီ၊ ေမာတုိ႕ျပည္ကုိ၊ ေမာတုိ႕ျပည္သည္ ၾကယ္ စင္ေတြ ကုေဋကုဋာ ေနာက္ခံထားျပီး လွေနသည္၊ ကားေလးသည္ အနိမ့္ အျမင့္ အဖုံဖုံျဖင့္ ဖုိးေရႊလကုိ ခုန္ နမ္းလုိက္ ေတာင္ေၾကာေတြထဲေျပးပုန္းလုိက္ႏွင့္ ေတာင္ၾကီးၿမိဳ႕ုတက္ေနသည္၊ လူေတြစုံလွသည္၊

ဒုတိယမၸိ ေတာင္ၾကီးၿမိဳ႕ုေရာက္ျပန္ျပီ၊ လြန္ခ့ဲေသာ ေလးႏွစ္ခန္႕က ေတာင္ၾကီးၿမိဳ႕ုကုိ ေရာက္ဖူးသည္၊ အဲဒီတုန္းက အင္းေလးထဲေရာက္သည္၊ ဇင္ေယာ္ေတြကုိ အစာေၾကြးသည္၊ ေဖာင္ေတာ္ဦး ဘုရားကုိ ဖူးၾက သည္၊ ဟဲယားရြာမ ေက်ာင္းနီေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းမ်ားက လုိက္ပုိ႕ေပးၾကသည္၊  

အခုမီးပုံပ်ံလႊတ္ၾကမည့္ ေတာင္ၾကီးကြင္းကုိ ေရာက္ပါျပန္ျပီ၊ တစ္ေမွ်ာ္တစ္ေခၚကား တန္းၾကီးကုိ ႏွစ္ ႏွစ္ နာရီ ေက်ာ္ ေက်ာ္ျဖတ္ရသည္၊ 
အေ၀းကပင္ ေဟာ မီးပုံးပ်ံ တစ္လုံးတက္လာျပီ၊ မီးေရာင္စုံ တုိ႕ျဖင့္ ျပြတ္သီးေနသည္၊ 

မီးပန္းဆုိင္းၾကီးေကာင္းကင္းသုိ႕ထုိးတက္သြားေခ်ျပီ၊ သူႏုိင္ငါႏုိင္ အၿပိဳင္ၾကဲျပီ ေအာ္ဟစ္အားေပးၾကသည္၊ အျပိဳင္ အဆုိင္တီးလုိက္ေသာ ဗုံ၊ ေမာင္း၊ လင္းကြင္းသံတုိ႕သည္ ပြဲခင္းကုိ တစ္သိမ့္သိမ့္တုန္းဟီးေစျပီး၊ ရင္ကုိ စည္းခ်က္က် တစ္ဒိမ္းဒိမ္း ခုန္ေစသည္၊  

ေကာင္းကင္သုိ႕ ထုိးတက္သြားေသာ မီးပုံးပ်ံသည္ အျပာေရာင္ေကာင္းကင္၊ ေဘာေငြေရာင္လမင္း၊ ၾကယ္ စင္မ်ား တြဲရရြဲ၊ တိမ္ပန္းခ်ီဇာတြန္႕ အလြန္႕လြန္႕ျဖင့္ လွခ်င္းတုိင္းလွေနသည္၊

လမင္းၾကီး ရင္ထဲၿပိဳဆင္းလာသည္၊ မီးက်ည္ မီးပန္းတုိ႕ေကာင္းကင္းထုိးတက္သြားၾကသည္၊ ရွမ္းပ်ိဳျဖဴတုိ႕ ကၾကသည္၊ လင္းကြင္း၊ ဗုံ၊ ေမာင္း တစ္ဒိန္းဒိန္းသံသည္ မုိးယံသုိ႕ ပ်ံလြင့္ေနေတာ့သည္၊ စည္းခ်က္က်က် က ခုန္လုိက္ေသာသူတုိ႕ဟန္သည္ ေျမျပင္ကုိ တုန္းဟီးေစျပန္သည္။

အညာသူရယ္….. ေတာင္ေပၚေျမမွာ…. ပဲပုပ္စားႏုိင္ရင္ လုိက္ခ့ဲပါ…..

Tuesday, November 1, 2011

သူတုိ႕ မႏၱေလး၊ က်ေနာ့္ မႏၱေလး

 ၁

‘အလြမ္း မေျပ မန္းေျမတမိေတာ့၊
ကမ္းေျခမွာ စမ္းေရစရယ္နဲ႕၊
ျဖန္းေလကတစ္သုန္သုန္’

သူလဲေတြ႕ဖူးၾကံဳဖူးလုိ႕ေရးထားတာပါ၊ က်ဳပ္လဲၾကံဳဖူးပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ စာမစီခ့ဲလုိ႕ မက်န္ဖူးေျပာ ရင္ၾကီး က်ယ္လုိက္တာေျပာခ်င္ေျပာေနမွာ၊ 

မႏၱေလးၿမိဳ႕ၾကီးမွာ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ေတာင္ေနလာတာပဲေလ၊ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားေတာ့မွတ္မိပါတယ္၊
ေရာက္ခါစက မႏၱေလး၊ မတၱရာက ကား ႏွစ္ဆယ္ပဲေပးရပါတယ္၊ အခုေတာ့ ေထာင့္ငါးရာရွိတယ္၊
ဧရာ၀တီကမ္းအေရွ႕ဘက္က ၿမိဳကေတာ္ဥယ်ာဥ္ဆုိတာ အဲတုန္းကေဆာက္မလုိ႕ ရွင္းလင္း ေနတုန္း ရွိေသးတယ္၊ ဖြင့္ပြဲအေနနဲ႕ လက္ေ၀ွ႕ပြဲေတာင္သြားၾကည့္လုိက္ရေသးတယ္၊

ဧရာ၀တီကမ္း ေဘာင္ေပၚက ကမ္းပတ္လမ္းဆုိတာလဲ ေက်ာက္ေၾကာလမ္းၾကီးရွိေသးတယ္၊ အေခ်ာမသတ္ရေသးဘူး၊ အခု မႏၱေလးမွာ နာမည္ၾကီးေနတ့ဲ view pointဆုိတာ အဲဒီတုန္းက ဘယ္ရွိ အုံးမွာလဲ ကၽြဲေတြနဲ႕သစ္ ေတြဆြဲေန တာေလာက္ ပဲေတြ႕ရေသးတယ္၊ ကေလးေရာေခြးေရာ လူနဲ႕ ဘုန္းၾကီးေတြပါ လာေရာက္ျပီး ဧရာရဲ႕ ဆည္းဆာ အလွကုိ တစ္၀ၾကီးခံစားလုိ႕ရတယ္၊
အခုေတာ့ တာ၀န္မွ အပမ၀င္ရဆုိေသာ ဆုိင္းဘုတ္ ေထာင္ထားပါတယ္၊ တုိးတက္ေနတယ္ ဆုိေပမယ့္ ေနရာေတြက်ဥ္းက်ဥ္းလာပါတယ္၊

လွတယ္လုိ႕ေျပာၾကေပမယ့္ အေရာင္မေတာက္ ေတာ့ဘူး၊ မႏၱေလးၿမိဳ႕ၾကီးမွာဟိန္းထေနတ့ဲ 28 ေစ်းခ်ိဳ ဆုိတာ ဗြက္ေတာၾကီးရယ္၊ ေတာင္နဲ႕ ေျမာက္ျဖတ္ျပီး ဗုဒၶတကၠသုိလ္သြားေနၾကမုိ႕ မွတ္မိေနပါတယ္၊ သိပ္မၾကာပါဘူး၊ မ်က္လွည့္ျပလုိက္သလုိပဲ ဘြားကနဲ႔ ေစ်းခ်ိဳၾကီးေပၚလာတယ္၊ ပစၥည္းေတြကလဲ စုံလုိ႕ပဲ၊ 

တစ္ခါႏွစ္ ေလာက္ေလွ်ာက္ၾကည့္ဖူးပါတယ္၊ အခုေတာ့ အေပၚကုိထုိးတက္သြားလုိက္တာ ၀ိန္႕စိန္တာ၀ါ ၾကီးနဲ႕ နင္လာငါ အျပိဳင္ၾကဲေနပါေတာ့တယ္၊

တရုတ္တန္းနားက ဘူတာၾကီးက မျပီးေသးဘူး၊ ေဆာက္လုပ္ဆဲ အလုပ္သမားေတြနဲ႕ ရႈပ္လုိ႕၊ အခုေတာ့ ႏုိင္ငံျခားသား ခရီးသည္ ေတြနဲ႕ ျပည့္ေနပလား မေျပာတတ္ဘူး၊ အေမရန္ကုန္ျပန္လာရင္ သြားၾကိဳေနၾကမုိ႕ ဘူတာၾကီးကုိ ေမာ့ေမာ့ ၾကည့္မိတယ္၊ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ျမင့္တယ္၊

 ၂
တစ္ခ်ိန္ကေတာ့ မင္းတုန္းမင္းတရားၾကီးရဲ႕ ရတနာပုဥၥေပါ့၊ 
သံဃာေတာ္ အရွင္ျမတ္ေတြနဲ႕ ျမတ္ဗုဒၶပိဋကတ္ ေတာ္ေတြကုိ ေက်ာက္ထက္ အကၡရာတင္ျပီး ထြင္းထုေရးသားခ့ဲၾကတာ ကမၻာ့အ့ံဖြယ္တစ္ပါး အလားရွိေနပါတယ္၊ ကင္း၀န္မင္းၾကီးစုိက္ပ်ိဳးခ့ဲတယ္လုိ႕ ဆုိၾကတ့ဲ ခေရတန္းၾကီးဆုိတာမ်ား ထုံးေဖြးေဖြး ပိဋကတ္ေစတီေတာ္ မ်ား အၾကား သုံးရာသီလွေန တတ္ပါတယ္၊

က်ဳပ္လဲ ခေရေတြေကာက္ဖူးပါတယ္၊ ဘုရားတင္လွဴပူေဇာ္ဖူးတယ္၊ 
မုိးရြာတ့ဲေန႕ေတြ ခေရေတာမွာၾကံဳရဖူးတယ္၊ ေပ်ာ္စရာလုိ႕ ေျပာရင္ အခုေတာ့ လြမ္းစရာျဖစ္ေနျပီ၊ 
ခေရ ရနံ႕တုိ႕ကေတာ့ သင္းပ်ံေမႊးၾကဴေနဆဲပါ၊ ျမန္မာ့ဦး ကင္းမင္းသမုိင္းမွာ အေနာက္ဘက္လြန္ မင္းတရားဆုိတာ ရွိခ့ဲဖူးတယ္၊ 
အဲဒီဘုရင္မင္းတရားနတ္ရြာစံေတာ့ ဧရာ၀တီျမစ္ အေနာက္ဘက္မွာျဖစ္လုိ႕လုိ႕ေျပာၾကပါတယ္၊ 

အဲလုိဆုိ မန္း ရတနာပုံရဲ႕ ေနာက္ဆုံးဘုရင္ သီေပါကုိ ဘယ္လုိ ေျပာၾကမလဲ၊ ဧရာ၀တီျမစ္ရဲ႕ေအာက္ ဘက္မွာ၊ ခ်င္းတြင္းျမစ္ရဲ႕အေနာက္ဘက္မွာ၊ ရခုိင္ေတာင္တန္ၾကီးရဲ႕အေနာက္ဘက္မွာ၊ ကုလာတန္ျမစ္ရဲ႕ အေနာက္ ဘက္မွာ၊ ေနာက္ဆုံး အေရွ႕ဘက္က မန္း ေျမကုိ ျပန္ခြင့္မရပဲ တုိင္းတစ္ပါးမွာပဲ ေခါင္းခ် နတ္ရြာစံသြားတယ္၊

ဒါေပမယ့္ အခုက်ဳပ္ေျပာေနတ့ဲ ရတနာပုံဆုိတာသူ (သီေပါမင္း) နန္းစုိက္ခ့ဲတ့ဲေရႊၿမိဳ႕ေတာ္ၾကီး၊ ဘယ္မွာပဲ လြန္လြန္ မႏၱေလးမွာေတာ့ အေငြ႕အသက္တုိ႕ ရွင္သန္ေနဆဲ၊ ေရႊနန္္းအေဆာင္ေဆာင္တုိ႕ ဟည္းထ လုိ႕ေနဆဲ၊

ေနာက္ေတာ့ အဂၤလိပ္ေတြအုပ္ခ်ဳပ္ျပီးမင္းလုပ္ခ့ဲၾကတ့ဲမႏၱေလးၿမိဳ႕ေပါ့၊ အဲဒါကုိ မန္း ေတာင္ေတာ္ထက္က စႏၵမုခီဘီလူးမကေတာ့ေကာင္းေကာင္းသိမယ္၊ ရပ္ေတာ္မူ လက္ညိွးထုိးကုိယ္ေတာ္ၾကီးလဲ သိေတာ္မူႏုိင္ပါ တယ္၊

ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာတစ္ေယာက္ကေတာ့ သူငယ္ငယ္ ၁၉၇၀ ၀န္းက်င္က မႏၱေလးညေစ်းတန္းနဲ႕ အျငိမ့္မ်ားကုိ လြမ္းေၾကာင္းေရးထားတယ္၊ အျငိမ့္မင္းသမီးကုိ ဇာတ္စင္ေထာင့္ကေန အေဖာ္တစ္သိုက္နဲ႕ စၾကေနာက္ၾကတာကုိ လြမ္းေနပါတယ္တ့ဲ၊

စာေရးဆရာၾကီး သိန္းေဖျမင့္ထင္တယ္၊ မႏၱေလးက အရင္လုိမဟုတ္ေတာ့ဘူးတ့ဲ ေရးတယ္၊ သူ႕ေမြးရပ္ဇာတိ ပုတလင္တစ္၀ုိက္ မုံရြာနယ္နဲ႕ ဘယ္လုိမ်ားကြာပါလိမ့္ မသိႏုိင္၊ ပူတာခ်င္းေတာ့ တူမွပါေလ၊

က်ဳပ္ မႏၱေလးၿမိဳ႕ၾကီးကေတာ့ မေန႕တစ္ေန႕ကလုိပါပဲ၊ စြဲစြဲထင္ထင္ရွိေနဆဲ၊ မန္းေတာင္ေတာ္ကုိ ဒီလုိ ေဆာင္း တြင္းၾကီး အေဖာ္တစ္သုိက္နဲ႕ ေရႊက်င္တုိက္မၾကီးဘက္ေနတက္ခ့ဲ ဖူးတယ္၊ ေမာလုိက္ တာ ေခၽြး ျပိဳက္ျပိဳက္က်တယ္၊ 

ဥပုသ္ေန႕တုိင္း မန္းေတာင္ေတာ္ကုိ တက္ၾကတယ္၊ ျခေသၤ့ၾကီးႏွစ္ေကာင္ ကေန  တက္ၾသလုိ၊ အေရွ႕ဘက္ေစာင္းတန္းလုိ႕ေခၚၾကတ့ဲ ဘုိးဘုိးၾကီးနတ္နန္းက ေနလဲတက္ၾကတယ္၊ အေရွ႕ဘက္ ေစာင္းတန္း က ေတာရိပ္ ေတာင္ရိပ္ပုိရတယ္၊ က်ဳံးၿမိဳ႕ရုိးၾကီးနဲ႕ ပုိနီးတယ္၊ ေန၀င္ခ်ိန္တစ္မ်ိဳး လွတယ္၊

လူထုေဒၚအမာ ငယ္ငယ္က တူတူပုန္းတမ္းကစားခ့ဲဖူးတ့ဲ ပိဋကတ္ေက်ာက္စာေစတီေတာ္ေတြကုိ ၾကည္ညိဳရင္း ခေရပန္းေကာက္၊ ေစတီေတာ္ေတြ အၾကားလမ္းေလွ်ာက္၊ တိမ္ေတာက္ညေနခ်မ္းကုိ ၾကည့္ရင္း မန္း အလွ၊ မန္း ညေတြကုိ ျဖတ္သန္းဖူးတယ္၊

 ၃
ျပီးေတာ့ အျငိမ့္ေတြၾကည့္ဖူးတယ္၊

‘ေလးစားခ်စ္ခင္ရပါေသာ ေရႊပြဲလာ’ လုိ႕ေအာ္လုိက္တ့ဲ လူရႊင္ေတာ္ၾကီး ဦးခ်စ္စရာရဲ႕ အသံ၊
...............
...............
ေကာင္းကင္တြင္ လ၀န္းသာေနသည္၊
ေရႊပြဲလာတုိ႕ ၾကိတ္ၾကိတ္တုိးသည္၊
ေဆာင္းခါႏွင္းတုိ႕ ေ၀့၀ဲျပိဳဆင္း လာ သည္၊ 
မန္း ေဆာင္းညမ်ား ေတးဆုိ ယိမ္းကသည္၊ 

Saturday, October 29, 2011

ေမြးစားမႈ


‘လူသားမ်ားဟာ လူသား ကမၻာဦး အစကတည္းက ေခြးေတြကုိေမြးျမဴျပီး၊ အမဲလုိက္ျခင္းကိစၥေတြမွာ သုံးခ့ဲၾကတ့ဲ အေထာက္ အထားေတြကုိ ေတြ႕ရပါတယ္၊ လူေတြက အုပ္စုဖြဲ႕ျပီး သားေကာင္လုိက္ၾကပါတယ္၊ လူေတြရဲ႕ စားၾကြင္းမ်ားကုိ ေခြးကစားပါတယ္၊ အဲဒီသေဘာကုိ လြန္ခ့ဲတ့ဲ ႏွစ္ေပါင္း တစ္သိန္းထက္အေက်ာ္က အေထာက္အထားေတြ ေတြ႕ေနရပါတယ္၊ ေနထုိင္ရာမွာေတာ့ လူသားနဲ႕ တိရိစၦာန္ ကြဲကြဲျပားျပားရယ္လုိ႕ မရွိေသးပါဘူး၊ လူဦးေရလဲ အမ်ားၾကီးမရွိေသးပါဘူး’

လူသားသမုိင္းေၾကာင္းပုိ႕ခ်ေနေသာ ပါေမာကၡသည္ လြန္ခ့ဲေသာ အႏွစ္သိန္းေပါင္းမ်ားစြာက လူသားဘ၀ကုိ ရွင္းျပေနသည္၊

‘အဲ..တစ္ခုေျပာစရာရွိေနတာက အဲဒီအခ်ိန္က အစားအေသာက္ ကိစၥအတြက္ လူကေခြးကုိ ေမြး ထားတာလား၊ ေခြးကလူကုိ ေမြးတာလား သိဖုိ႕လုိေနေသးတယ္၊ လူသားဘက္ကခ်ည္းၾကည့္ျပီး သမုိင္းေရး လုိ႕ကေတာ့ က်ေနာ္ေျပာခ့ဲသလုိ လူကေခြးေမြးျပီး အမဲလုိက္တယ္လုိ႕ပဲ အေျဖထြက္ႏုိင္ပါတယ္ က်န္တ့ဲ အပုိင္းကေတာ့ ခင္ဗ်ားတုိ႕ စဥ္းစားဖုိ႕ပါ၊ ဒီေန႕ေတာ့ ဒီေလာက္ပါပဲ’

ပါေမာကၡအခန္းထဲမွ ထြက္သြားျပီ၊
ေက်ာင္းသားမ်ား အေတြးကုိယ္စီျဖင့္က်န္ရစ္သည္။

ယူနီဗာစီတီ လက္ခ်ာ

              The Myanmar monks who were learning in Maghada University, India. (2011. batch)

မန္းၿမိဳ႕ သာသနာ့တကၠသုိလ္ မဟာဌာနၾကီးမ်ားရွိရာတြင္ ဌာနတုိင္း၌ ျပင္ပဆရာၾကီးမ်ားထံ တစ္ခ်ိန္ သက္ဆုိင္ ရာဘာသာရပ္ အလုိက္သင္ယူၾကရသည္၊ 

၀ိနယမဟာဌာနတြင္ ဆရာၾကီး ဦးသန္႕ဇင္သည္ ထင္ရွားသည္၊ တကၠသုိလ္ၾကီး တည္ေထာင္ခါစကပင္ ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ခ့ဲသည့္ ျပင္ပဆရာၾကီးျဖစ္သည္၊ လက္ရွိတြင္လဲ မႏၱေလးၿမိဳ႕၊ ခ်မ္းသာၾကီး ဆန္လွဴ အသင္းၾကီး၏ ဥကၠဌျဖစ္သည္၊

၀ိနည္းပိဋကလာအေၾကာင္းအရာမ်ားကုိ အာဂုမ္ ႏႈတ္တုိက္ေျပာဆုိရာတြင္ စာလုိက္ေနေသာ ရဟန္းေတာ္ မ်ားပင္ အ့ံၾသရသည္၊ ေရွးေဟာင္း ျမန္မာ့ စာတုိေပစတုိ႕ကုိလဲ မေမာမပန္းရြတ္ျပေလ့ရွိသည္၊ စာေမးပြဲ မပါပါဘူးဘုရား ဗဟုသုတေျပာတာပါဆုိျပီး မနား တမ္းရြတ္ျပေလ့ရွိသည္၊ လက္ထဲတြင္ မည္သည့္ စာအုပ္ ကုိမွ်ယူလာေလ့မရွိပါ၊

စာခ်စင္ျမင့္ေရာက္လွ်င္ အနီးဆုံး စာလုိက္ ရဟန္းေတာ္တစ္ပါးထံမွ စာအုပ္ကုိ ေတာင္း ယူျပီးၾကည့္ေလ့ ရွိသည္၊ 'တင္ပ၊ ရျပီ၊ ရျပီ' ဆက္ေရးဆုိကာ မနားတမ္းေျပာေတာ့သည္၊ ဆရာၾကီးသည္ ေခၚဟန္ ထူးျခားသည္၊ စာလုိက္ရဟန္း ေတာ္မ်ားကုိ ‘ဘုန္းဘုရား တုိ႕’ဟုေခၚေလ့ရွိသည္၊

ဆရာၾကီးမ်ားပုိ႕ခ်ေသာ ဘာသာရပ္ကုိ ေခတ္ေလ့လာနည္း ဟုေခၚသည္၊ ရြတ္သင့္ရြတ္ထုိက္ေသာ ပါဠိမ်ားကုိ ႏႈတ္တက္ရြတ္ျပသည္၊ လုိအပ္လွ်င္ အဌကထာလာ စကားရပ္မ်ားကုိ ေထာက္ျပျပီး အကြက္က်က်ရွင္းျပ ေလ့ရွိသည္၊ အဌကထာနည္းက့ဲသုိ႕ အနက္တုိက္ရေသာ သေဘာ မ်ိဳးမရွိပါ၊

ဆရာၾကီးမ်ားပုိ႕ခ်ေသာ အေၾကာင္းအရာကုိ မွတ္မိလွ်င္ စာေမးပြဲေျဖဆုိႏုိင္ပါျပီ၊ နန္းေရွ႕၊ မန္း တကၠသုိလ္ ၾကီးမွ 'သာသနတကၠသီလဓမၼာစရိယ'ဘြဲ႕ျပီးေနာက္ သီရီလကၤာႏုိင္ငံသုိ႕ ပညာေရးခရီး ဆက္လက္ ထြက္ခြာ လာေသာအခါ ဆရာၾကီးမ်ား၏ ေခတ္ေလ့လာနည္းဆုိေသာ ပုိ႕ခ်နည္းမ်ိဳးကုိ ေတြ႕ရပါ ေတာ့သည္၊ 
အတန္း ထဲ၀င္လာေသာ ပါေမာကၡ( professor) ကသိသင့္သိထုိက္ေသာ အေၾကာင္း အရာမ်ားကုိ ႏႈတ္ တုိက္ေျပာ ျပသည္၊ အေထာက္ အထား ပါဠိမ်ားကုိ ထုတ္ႏႈတ္ရြတ္ျပသည္၊ အယူအဆကုိ ေျပာျပသည္၊

သုိ႕ေသာ္ ျမန္မာႏုိင္ငံရွိ မန္း တကၠသုိလ္ၾကီးတြင္ ျမန္မာလုိသင္ျပီး၊ ျမန္မာလုိလုိက္မွတ္ရျခင္းျဖစ္သည္၊ သူမ်ား ႏုိင္ငံတြင္ကာ ဆရာျဖစ္သူက အဂၤလိပ္လုိသင္သည္၊ ေက်ာင္းသားကလဲ အဂၤလိပ္လုိလုိက္ျပီး မွတ္သား ရျခင္း ျဖစ္သည္၊ ဆရာျဖစ္သူကလုိက္ျပီးေရးလုိ႕ မေျပာပါ၊ ကုိယ္သေဘာေပါက္ သလုိ လုိက္ျပီး မွတ္ႏုိင္သည္၊

တစ္နာရီ ပုိ႕ခ်သြားေသာ ဆရာ၏ ပုိ႕ခ်မႈ( Lecture)ကုိ စာလုံးေရ ငါးရာမွ်ျခဳံငုံမိေအာင္မွတ္ႏုိင္လွ်င္ တစ္ေန႕ စာပုိ႕ခ်မႈကုိ လုိက္ႏုိင္သည္ဟုဆိုႏုိင္သည္၊ ျမန္မာရဟန္းေတာ္မ်ားသည္ ငယ္စဥ္ကပင္ ေရး လုိက္ၾကဦးစုိ႕ေျပာမွ လက္နဲ႕ ေဖာင္တိန္ေတြ႕ေတာ့ သည္မို႕၊ ဆရာ မေျပာသေရြ႕ေရးေလ့မရွိပါ၊ 

ဆရာ တပည့္ အထာသိေနျပီ ျဖစ္ေသာ သူတုိ႕ကား ဆရာေျပာျပသမွ်ကုိ နားေထာင္သည္၊ ျပီးလွ်င္ လုိက္ျပီးေရး သည္၊ ႏုတ္( note) ထုတ္ သည္၊ သင္တန္း တစ္ခ်ိန္ျပီးလွ်င္ စာလုံးေရ ငါရားေက်ာ္ ခန္႕ေရးသားျပီး ျဖစ္သည္၊

ျမန္မာရဟန္းေတာ္အမ်ားစုကာ ပုိ႕ခ်စဥ္ကုိ အသံဖမ္းယူ( recording) လုပ္ရသည္၊ ေက်ာင္းျပန္ေရာက္လွ်င္ computerႏွင့္ အထပ္ထပ္နား ေထာင္ျပီး စာလုံးေရ ငါးရာေက်ာ္ ေျခာက္ရာ ရေအာင္ လုိက္ေရးရသည္၊ ျမန္မာႏုိင္ငံလုိ ဆရာျဖစ္သူက ႏႈတ္တုိက္ခ်ေပးျခင္းမ်ိဳး မဟုတ္သျဖင့္ ေက်ာင္းသား၏ အျမင္ အမ်ိဳးမ်ိဳးရရွိသည္၊ ႏွစ္သက္ရာရႈေထာင့္က ႏွစ္သက္သလုိထုတ္ၾကသည္၊ ထုိေက်ာင္းသားအျမင္ကုိ ရႈဆျပီး စာေမးပြဲတြင္ အမွတ္ ကြာျခားမႈျဖစ္ေတာ့သည္၊

ျမန္မာႏုိင္ငံ မႏၱေလးၿမိဳ႕၊ သာသနာ့တကၠသုိလ္ၾကီးတြင္ ေခတ္ေလ့လာနည္းပုိ႕ခ်သလုိမ်ိဳးျဖစ္သည္၊ အေၾကာင္း အရာမ်ားကုိ ႏႈတ္တုိက္ေျပာျပသည္၊ မီသေလာက္လုိက္ေရးရသည္၊ မည္မွ်မွတ္မိသည္ကုိ စာေမးပြဲတြင္ ေတြ႕ ႏုိင္သည္၊ ထုိ႕ေၾကာင့္ပင္ျဖစ္မည္ထင္သည္၊ သီရိလကၤာႏုိင္ငံသုိ႕ မထြက္မီ အေတြ႕ အၾကဳံရွိ ႏုိင္ငံျခား ျပန္ M,A. M, Phi. Ph,d. ဘြဲ႕ရဆရာေတာ္မ်ားက ႏုိင္ငံျခားစာခ်နည္းသည္ သာသနာ့တကၠသုိလ္ၾကီးမ်ား၏ ေခတ္ ေလ့လာနည္းႏွင့္ တူေၾကာင္းေျပာလုိက္ၾကျခင္းျဖစ္သည္၊

မန္း တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသားဘ၀တြင္ ေခတ္ ေလ့လာနည္းပုိ႕ခ်ေသာ ဆရာၾကီးဦးသန္႕ဇင္ အျမဲေျပာေလ့ ရွိေသာ စကားရွိသည္၊ ‘ဘုန္းဘုရားတုိ႕ တပည့္ ေတာ္ပုိ႕ခ်တ့ဲဘာသာရပ္ မေအာင္မွာမပူနဲ႕ အခုတပည့္ေတာ္ ေျပာတ့ဲဟာေတြသာ ပါေအာင္သာ ေရးလုိက္ပါ၊ ဘယ္လုိေရးေရး ရပါတယ္၊ တပည့္ေတာ္ေျပာသလုိဟုတ္မွရယ္ မဟုတ္ပါဘူး၊ ခံစားမိသလုိသာေရးလုိက္’ တ့ဲ၊

ဆရာၾကီးသာတစ္ခ်ိန္ျပီးလုိ႕စင္ျမင့္( stage) ေပၚကဆင္းသြားသည္၊ ဗလာစာအုပ္ထဲတြင္ မွတ္စုမက်န္ပါ၊ ရင္ထဲ က်န္မက်န္ စာေမးပြဲႏွင့္ စမ္းသပ္ရေပေတာ့သည္၊ 

က်ဳပ္ရင္ထဲ နည္းနည္းက်န္တယ္ဆုိႏုိင္မယ္ထင္တယ္၊ ‘သာသနတကၠသီလဓမၼာစရိယဘြဲ႕’ ရတ့ဲအထိ အက်အရႈံး မရွိခ့ဲဖူးဘူးရယ္…
........................
အပုိေလးေတာင္မွက်န္ေနေသးတယ္၊
‘ဘုန္းဘုရားတုိ႕ ဘာမွ မပူနဲ႕၊ မွတ္မိသလုိသာခ်ေရးလုိက္ေပေတာ့’ တ့ဲ။

Thursday, October 27, 2011

ေတြးရခက္ၾကီး

တိပိဋကမ်ား၏ဖခင္ မင္းကြန္းဆရာေတာ္ၾကီးသည္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၊ မႏၱေလးၿမိဳ႕ၾကီးမ်ားတြင္ က်မ္းရုိး သက္သက္ကုိသာမက ေခတ္ပညာ ပါသင္ေပးႏုိင္ေသာ သာသနာ့တကၠသုိလ္ၾကီးမ်ားကုိ တည္ေထာင္ ေတာ္ မူခ့ဲသည္၊ ျမန္မာႏုိင္ငံ အထက္ပို္င္း မႏၱေလးၿမိဳ႕၊ နန္းေရွ႕၊ ၆၂ လမ္းႏွင့္ ၁၂လမ္းေထာင့္တြင္ သာသနာ့တကၠ သုိလ္ၾကီးတစ္ခုရွိသည္၊

မန္း သာသနာ့တကၠသုိလ္ၾကီးသည္ နန္းဦးတြင္တည္ရွိသည္၊ မင္းတုန္းမင္းတရားၾကီးေကာင္းမႈေတာ္ အတုလေ၀ယံ ေက်ာင္းေတာ္ႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္တြင္ ခန္႕ထည္စြာတည္ရွိသည္၊ ပဥၥမသဂၤါ ယနာတင္ေတာ္မူရာ ကုသုိလ္ ေတာ္ဘုရားႏွင့္ မ်က္ေစာင္းထုိးေလးတြင္ရွိသည္၊ ရတနာပုံေရႊၿမိဳ႕ေတာ္ၾကီးကုိ မင္းတုန္းမင္း ဖန္ဆင္းတည္ ေထာင္စဥ္က နန္းဦးရပ္တြင္ ေက်ာင္းတုိက္ေပါင္း တစ္ဆယ့္ရွစ္တုိက္ ေဆာက္ လုပ္လွဴဒါန္းေတာ္မူသည္၊

နန္းဦးေရႊေက်ာင္းအပါအ၀င္ မွန္ေက်ာင္းစသည္တုိ႕ျဖစ္သည္၊ မန္း သာသနာ့တကၠသုိလ္ၾကီးသည္ ယခင္ မင္းတုန္းမင္းၾကီး ေကာင္းမႈေတာ္ျဖစ္ေသာ မွန္ေက်ာင္းေနရာတြင္ တည္ထားေသာ ေက်ာင္းေတာ္ ၾကီးျဖစ္ သည္၊ အေဆာင္ေပါင္း ၂၂ ေဆာင္ရွိသည္၊ ဘြဲ႕ႏွင္းေဆာင္၊ ေမာ္ကြန္းထိန္းေဆာင္၊ ပါေမာကၡခ်ဳပ္ေဆာင္၊ ဌာန မွဴးေဆာင္၊ နာယကေဆာင္စသည္ျဖင့္ ခန္႕ညားလွသည္၊

သင္ၾကားေရးႏွင့္ပတ္သက္ျပီး မဟာဌာနၾကီး ခုႏွစ္ဌာနရွိသည္၊
၁၊ ၀ိနယပိဋက မဟာဌာန၊
၂၊ သုတၱႏၱပိဋကမဟာဌာန၊
၃၊ အဘိဓမၼပိဋကမဟာဌာန၊
၄၊ပါဠိဌာန၊
၅၊ ျမန္မာစာဌာန၊
၆၊ အဂၤလိပ္စာဌာန၊
၇၊ ဗုဒၶေဒသနာျပန္႕ပြားေရးဌာန
တုိ႕ျဖစ္သည္၊

စာသင္သားရဟန္းေတာ္မ်ားအၾကားတြင္ ‘၀ိ၊ သု၊ ဘိ၊ ပါ၊ ျမန္၊ လိပ္စာ၊ ေဒသနာ ျပန္႕ပြားေရး’ဟု အတုိေကာက္ ေခၚဆုိၾကသည္၊ အျခားေသာ ဌာနဆုိင္ရာမ်ားလဲ ရွိေသးသည္၊

စနစ္တက်သင္ၾကား၊ သင္ယူေနေသာ မန္း သာသနာ့တကၠသုိလ္ၾကီးသုိ႕ ျမန္မာႏုိင္ငံဖြားတုိင္းရင္းသားမ်ား လဲတက္ ေရာက္သင္ယူၾကသည္၊ ေလးႏွစ္တာသင္ယူမႈျပီးလွ်င္ ‘သာသနတကၠသီလဓမၼာစရိယ’ဘြဲ႕အတြက္ က်မ္းစာတစ္ ေဆာင္တင္ရသည္၊  သုေတသန သေဘာကုိ လက္ေတြ႕ျပဳလုပ္ေစျခင္းျဖစ္သည္၊ ေ၀ဖန္ခ်က္၊ သုံးသပ္ခ်က္တုိ႕ ကုိ သုေတသနက်က်တင္ျပခြင့္ရွိသည္၊

တစ္ခါကျမန္မာစာေပဌာနတြင္ျဖစ္သည္၊ တုိင္းရင္းသားရဟန္းေတာ္တစ္ပါး ‘သာသနတကၠသီလဓမၼာစရိယ’ ဘြဲ႕အတြက္ က်မ္းစာတင္ရသည္၊ သူက်မ္းတြင္ ရဟန္းေတာ္တစ္ပါး အေၾကာင္း တင္ျပထားသည္ကုိ ေတြ႕ ရသည္၊

‘မယားေဟာင္းျဖစ္သူသည္ သင္းပုိင္ကုိ လွန္ၾကည့္ရာ ငါ၏ ေယာက်ၤားတည္းဟု သိ၍’ ေရး သား ထားေလသည္၊

က်မ္းစစ္ဆရာေတာ္မွ ‘ငါ့ရွင္ဒီေနရာမွာ စာသေဘာက သင္းပုိင္ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးထင္တယ္’စသည္ ေထာက္ျပ
ေလသည္၊

ဤတြင္ က်မ္းစာရွင္တုိင္းရင္းသားၾကီးက ‘ မွန္ပါ၊ တပည့္ေတာ္ အေထာက္အထား ရွာေတာ့ဇာတ္ေတာ္ တစ္ခုကုိ ျမန္မာလုိ ေရးထားတာေတြ႕ရပါတယ္ဘုရား၊ အဲမွာေရးထားတာက မယာေဟာင္းက ဆြမ္းခံၾကြ လာေသာ မိမိေယာက်ၤားေဟာင္းကုိ ‘တင္းတိမ္ ‘လွန္ၾကည့္ရာ ငါ၏ေယာက်ၤားတည္း ဟုသိ၍ လုိ႕ပါ ပါ တယ္ဘုရား၊ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ တင္းတိမ္ မျဖစ္ႏုိင္ေလာက္ဘူးဘုရား၊ သင္းပုိင္သာျဖစ္ႏုိင္ တယ္ဆုိျပီး သုေတသန သေဘာ အရျပင္လုိက္တာပါဘုရား’

‘လြဲလုိက္ပါဘိ ကုိယ္ေတာ္ 'သင္းပုိင္' လွန္ၾကည့္လုိ႕ ေယာက်ၤားမွန္သိတာ မဟုတ္ဘူးဗ်၊ တင္းတိမ္ဆုိတာ တပည့္ေတာ္တုိ႕ အခု ‘ကန္႕လန္႕ကာ ‘ကုိ ေျပာတာဘုရား၊ ကဲျပင္လုိက္၊

ျမန္မာစကားကုိ လိမ့္ပတ္မလည္ေသးသျဖင့္ ေရးလုိက္ေသာ သုေတသနသေဘာသည္  အေတြးရခက္ ၾကီးျဖစ္ခ့ဲ ရဖူးပါသည္၊ 
 ..................
မန္း သာသနာ့တတၠသုိလ္တြင္….။

Tuesday, October 25, 2011

အမည္းကုိ ျဖဴေစသူ

တစ္ခါတုန္းက ေယာနယ္စပ္သုိ႕ မိတ္ေဆြတစ္ပါးနဲ႕အတူ ေရာက္ဖူးပါသည္၊ မႏၱေလးၿမိဳ႕မွ ပခုကၠဴသုိ႕ ကား စီး ရသည္၊ ပခုကၠဴတြင္ လာေရာက္ၾကိဳဆုိမည့္သူကုိ ေစာင့္ရာ ေရာက္မလာေသာေၾကာင့္ ညေနပုိင္းေနာက္ ဆုံး ကားျဖင့္ ပခုကၠဴ အေနာက္ဘက္ရွိကမၼသုိ႕ ခရီးဆက္ခ့ဲသည္၊ ကမၼမွတစ္ဆင့္ကားဆက္စီးကာ မန္က်ီးသုံးပင္ ဂိတ္တြင္ ဆင္း ၾကသည္၊

ညေနခင္းေနေရာင္သည္ ကြယ္ေလျပီ၊ အေမွာင္ရိပ္တုိ႕ သိပ္သိပ္သည္းသည္းျဖစ္ေနျပီ၊ ခရီးကား မဆုံးေသးပါ၊ မန္က်ီးသုံးပင္ဂိတ္မွသည္ ဆက္လက္ျပီး သံဘုိရြာကုိျဖတ္ျပီး ထူးၾကီးဆုိေသာ ရြာကုိ ခရီးဆက္ရမည္၊ ကား ေပၚမွဆင္းျပီး ေရွ႕ဆက္ရမည့္ ခရီးစုံစမ္းၾကရသည္၊

ေမွာင္ေနျပီျဖစ္လုိ႕ခရီးမဆက္ရန္ဒကာမ်ားက ေျပာၾကသည္၊ တစ္ညအိပ္ရန္ ေက်ာင္းေလွ်ာက္ေပးပါမည္ဟု
ေရွ႕ခရီးမဆက္ရန္တားၾကသည္၊ ခရီးၾကမ္းသည္ ဟုလဲေျပာၾကသည္၊
ၾကမ္းသည္ဆုိျခင္းမွာထူးသည္၊ ခရီးလမ္းၾကမ္းျခင္းလား သုိ႕မဟုတ္ ေတာေျခာက္ေတာင္ေျခာက္ကုိ ဆုိလုိျခင္း လားမသိျဖစ္ရသည္၊ စိတ္ထဲတြင္ စြဲေနေသာ အေတြးတစ္ခုရွိေနသည္၊

ေယာနယ္၊ ဤနယ္တစ္၀ိုက္တြင္ သူစိမ္းတစ္ရံမ်ားကုိ ေႏွာက္ယွက္တတ္ေသာသူမ်ားရွိသည္ဟု ၾကားရေလ့ ရွိသည္၊ ေႏွာက္ယွက္သည္ဆုိျခင္းမွာ ျပဳစားတတ္သူမ်ားကုိ ေျပာၾကျခင္းျဖစ္သည္၊ အရပ္ေျပာ ေျပာရလွ်င္ စုန္း၊ ကေ၀မ်ားကုိ ေျပာလုိရင္းျဖစ္သည္၊

သူတုိ႕ေျပာေသာ ၾကမ္းသည္ ဆုိျခင္းမွာ လမ္းခရီးကုိ ဆုိလုိျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း သိရ သည္၊
ေျမြမ်ားေပါ ေၾကာင္း ေျပာျပသည္၊ ျပီးေတာ့ခရီးလဲ အေတာ္လွမ္းေနေသးေၾကာင္းေျပာၾကသည္၊ သူတုိ႕တားသည္ကုိ ဂရုမစုိက္ပဲ ခရီး ၾကားခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ရွိမည္ကုိသာ ေျပာပါဟုေမးရာ တစ္နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ပါပဲဟုေျပာၾကသည္၊ 
ညကုိးနာရီ မထုိးခင္ ရြာေရာက္မည္ဆုိက ခရီးဆက္မည္ဟု ေျပာျပရာ ေရာက္ပါသည္ဟု သိရသျဖင့္ ေမွာင္ရီရီတြင္ ခရီး ဆက္ခ့ဲၾကသည္၊ ခရီးစေတာ့ ညပုိင္း ခုႏွစ္နာရီထုိးေလျပီ၊ 

လွည္းလမ္း အတုိင္းခရီးဆက္ခ့ဲၾကရာ ထန္းေတာစုစု၊ ေတာပုပု ေလး မ်ားကုိ ျဖတ္ၾကရသည္၊
ေရခန္းေျခာက္ေနေသာ ဆည္မ်ားကုိလဲ ေတြ႕ရသည္၊ ညေမွာင္ေမွာင္တြင္ အေ၀း ဆီမွ မီးေရာင္ လ့ဲလ့ဲ မ်ားကုိ ေတြ႕ရသည္၊ မိတ္ေဆြျဖစ္သူက သေဘၤာက်င္းဟုေျပာသည္၊ မျဖစ္ႏုိင္ပါ၊
ေရနံတူးသူမ်ား သာျဖစ္ႏုိင္သည္၊ မီးေရာင္သည္ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ထိန္းလင္းေနသည္၊

နာရီ၀က္ေက်ာ္ေက်ာ္ခရီးေရာက္လွ်င္ ရြာတစ္ရြာကုိေတြ႕ရသည္၊ ရြာလည္လမ္းမအတုိင္း ခရီးဆက္ၾကရာ တစ္ခ်ိဳ႕ဒကာမ်ား အိမ္ထဲမွ ထြက္ျပီး ဘယ္ၾကြမလဲေမးၾကသည္၊ ထူးၾကီးကုိ သြားမလုိ႕ ေျပာရာ မၾကာခင္ ေရာက္ေတာ့မွာပါ အေနာက္တည့္တည္ကုိ သြားဖုိ႕မွာၾကသည္၊ လွည္းလမ္းေၾကာင္း အတုိင္းလုိက္လွ်င္ထူးၾကီးရြာကုိ ေရာက္ေၾကာင္းေျပာျပၾကသည္၊ ေရဘုဥ္းေပးသြားၾကပါဦးဆုိၾကသည္၊ 

သံဘုိရြာအလြန္တြင္ထန္းေတာတစ္ေတာကုိေတြ႕ရသည္၊
ေဘးပတ္ပတ္လည္တြင္ ကြင္ျပင္းၾကီးသာရွိသည္၊ ထန္းေတာမွ မီးေရာင္လ့ဲလ့ဲကုိ ျမင္ရသည္၊ လမ္းေလးသည္ ထန္းေတာတဲေလးသုိ႕ ဦးတည္သြားသည္၊ အနီး ေရာက္လွ်င္ ထန္းေတာတဲ ထဲမွလူ တစ္ေယာက္ထြက္လာသည္၊ ဘယ္သြားၾကမွာ တုန္းေမးသည္၊ ထူးၾကီးရြာ ကုိခရီးဆက္မည့္ ဘုန္းၾကီးတုိ႕မွန္း သိရေသာခါ သူ႕တဲေလးသုိ႕ မရမက ပင့္ေတာ့သည္၊

ပတ္၀န္းက်င္သည္ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေနေလျပီ၊ ေတာေျခာက္တာေတာ့ မျဖစ္တန္ေကာင္းပါဘူး၊ သူ႕တဲေလး ထဲတြင္ မီးေရာင္က ၾကီးစုိးေနသည္၊ ထန္းရည္နံ႕ရသည္၊ 

တဲအရွင္လင္မယားသည္ ေနရာထုိင္ခင္း ေသေသ ခ်ာခ်ာခင္းေပးသည္၊ ထန္းလွ်က္ႏွင့္ေရေႏြးၾကမ္းကပ္သည္၊ သူတုိ႕ သားေလးဆုံးသြားသည္မွာ မၾကာေသး ေၾကာင္းေျပာျပသည္၊ ထန္းလွ်က္လွဴလုိက္ ခ်င္ေသးေၾကာင္းလဲေျပာသည္၊ ဆက္ရမည့္ခရီးက မဆုံးေသး ေသာေၾကာင့္ အျပန္ၾကံဳမွပဲ အလွဴခံ မည္ဟုေျပာခ့ဲရသည္၊ ထန္းေတာ္တဲတြင္ ခဏေနျပီးေနာက္ ခရီးဆက္ ခ့ဲၾကျပန္သည္၊ 

တဲအရွင္ထန္းသမားသည္ သူ႕ထန္းတဲေလး အလြန္ထိလုိက္ပုိ႕သည္၊ တဲထဲကမီးေရာင္ မွိတ္တုတ္သည္ အေ၀းတြင္ ပ်ပ်သာျမင္ရေတာ့သည္၊ လွည္းလမ္း အတုိင္းသြားလွ်င္ ရြာေရာက္မည္ ဆုိ ေသာ ေၾကာင့္လွည္းလမ္းကုိ ၾကည့္ရသည္မွာ ေမွာင္ရီရီတြင္ ေ၀၀ါးေနေတာ့သည္၊

လွည္းလမ္းသည္ ရုိးတစ္ခုထဲဆင္းသြားသည္၊ ေခ်ာင္းစပ္တစ္ခုျဖစ္မည္ထင္သည္၊ တစ္ရြာ လုံးမီး ေရာင္မျမင္ရေတာ့ပါ၊ ေရွ႕တြင္ မည္းမည္း အု႕ံအု႕ံအေဆာက္ အဦးတစ္ခုကုိာ ေတြ႕ရသည္၊ မီးေရာင္လ့ဲလ့ဲျမင္မိ သလုိလုိရွိသည္၊ ဓာတ္မီးျဖင့္ေ၀့ ၾကည့္ရာ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းျဖစ္ေနသည္၊ ဆရာေတာ္တစ္ပါး တံခါဖြင့္ ေပးသည္၊

‘ဟာ ဦးဇင္းတုိ႕ အၾကိဳလႊတ္လုိက္တ့ဲဦးဇင္းနဲ႕မေတြ႕ၾကဘူးလား’
'တင္ပ၊ မေတြ႕ပါဘုရား'
‘ေမွာင္ကေမွာင္နဲ႕ မနက္ခင္းမွ ခရီးဆက္ခ့ဲလဲ ျပီးတာပဲ၊ ကဲ ၾကြၾကြ၊

ခရီးပန္းေနျပီးကုိ ရိပ္မိေသာေၾကာင့္ထင္သည္ ဆရာေတာ္သည္ စကား အေထြ အထူးမေျပာေတာ့ပါ၊ အိပ္ယာ အျပင္ခုိင္းသည္၊
မၾကာမီပင္ ရုပ္ပြားေတာ္ေရွ႕ဆီက ဆီမီးေရာင္လဲ ျငိမ္းေလျပီ၊ တစ္ေက်ာင္းလုံးေမွာင္ မည္းေန ေတာ့သည္၊

မနက္လင္းမွ သိရသည္မွာ လမ္းညႊန္က လွည္းလမ္း အတုိင္းလုိက္ဖုိ႕မွာလုိက္သျဖင့္ လွည္းလမ္း ခ်ည္းသာၾကည့္ မိခ့ဲေသာေၾကာင့္ ရြာထဲ မ၀င္မိပဲ ရြာပတ္ေနေသာ ရုိးထဲေရာက္သြားျခင္းျဖစ္သည္၊ ဆရာေတာ္သည္ ေက်ာင္း ပတ္၀န္းက်င္ကုိလုိက္ျပရင္း တစ္ေနရာ အေရာက္ ကုန္းျမင့္ျမင့္ေပၚမွေန
ျပီးအေနာက္ ဆီသုိ႕ ညႊန္ျပကာ

‘ဦးဇင္းတုိ႕ ေဟာဟုိ ေတာင္တန္းေတြဆုိရင္ ေအာက္ရပ္ေအာက္ ရပ္ရြာေတြဆီမွာၾကားရေလ့ရွိတ့ဲ ေယာ နယ္ဆုိတာေပါ့၊ တစ္စိမ္းတစ္ရံကုိ ဖ်ာနဲ႕ကပ္ေအာင္ျပဳစားတတ္တယ္ စသည္ၾကားဖူးတ့ဲနယ္ေပါ့၊ မဟုတ္ပါဘူး၊ ေယာသားေတြျဖဴစင္ၾကပါတယ္၊ သေဘာလဲ အင္မတန္ေကာင္းၾကပါတယ္၊ ေနာက္မ်ားၾကံဳရင္ လုိက္ပုိ႕ခ်င္ ေသးတယ္’

ၾကားဖူးပါသည္၊ တိပိဋက ဆရာေတာ္ (ေယာ) ၏ ေယာ အေၾကာင္း၊
ဆရာေတာ္ တိပိဋကေအာင္ခါစက ေယာဆုိသည္မွာ အမည္ေကာင္း အေနအားျဖင့္ မတြင္ၾကယ္ေသးေၾကာင္း၊ ဆရာေတာ္ကုိယ္တုိင္ ေယာ ဆရာေတာ္ဟု အမည္ခံယူျခင္းကုိ တစ္ခ်ိဳ႕ ဒကာမ်ားကဆရာေတာ္ကလဲ ဒီေယာဆုိ တ့ဲနာမည္က မေကာင္းပါဘူး၊ တစ္ျခား ဟာေလး လုပ္စမ္းပါဟု ေျပာၾကသည္တ့ဲ၊

ဤတြင္ဆရာေတာ္က’ ...
'ဒကာၾကီးရဲ႕၊ ေယာနယ္မွာေမြးတ့ဲဘုန္းၾကီးက ေယာဆုိတ့ဲနာမည္ကုိစြန္႕ လုိ႕ ဘယ္ ျဖစ္ မလဲ၊ ဒီအမည္က အစကေတာ့ တိပိဋက ဆရာေတာ္ခ်င္း မွတ္သားလုိ႕ လြယ္ကူေအာင္ သူမ်ားေတြ ကေခၚၾက တာပါ၊ အခုေတာ့ ဘုန္းၾကီးကုိယ္တုိင္လဲ ဒီအမည္ကုိ သေဘာၾကျပီး သုံးပါတယ္၊ ေအာက္လမ္း အမည္နဲ႕ အမည္းေရာင္ျဖစ္ေနတ့ဲ အမည္ကုိ အခုဘုန္းၾကီးက တရားေဟာတ့ဲေနရာမွာေရာ၊ တရားစားအုပ္ေတြ၊ တိပ္ေခြ ေတြမွာပါသုံးပါတယ္၊ 
ဒါဟာေအာက္လမ္းနည္းနဲ႕ထင္ေနတ့ဲ အမည္းေရာင္ အမည္ၾကီးကုိ အထက္လမ္း နည္းနဲ႕ အျဖဴေရာင္ျဖစ္ေအာင္ေျပာင္းလဲေနတာပဲေပါ့ဗ်’

ေယာဆရာေတာ္စကား နာၾကားမိေသာအခါ ဘုရားရွင္၏’
ကမၼဳနာ ၀သေလာ ေဟာတိ၊ ကမၼဳနာ ေဟာတိ ျဗဟၼေဏာ’
မိမိတုိ႕လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေၾကာင့္သာ ယုတ္ညံ႕သူ၊ ျဖဴစင္သူျဖစ္ရ၏'ကုိ ရြတ္ဆုိမိသည္၊

ထူးၾကီးရြာတြင္ ေလးရက္ခန္႕ေနျပီးေနာက္ မႏၱေလးသုိ႕ျပန္ခ့ဲသည္၊ အျပန္လမ္းတြင္ ထန္းေတာ တဲအရွင္က ႏႈတ္ ဆက္သည္၊ ခရီးေ၀းေသးသျဖင့္ ထန္းလွ်က္ မလွဴမခံ ခ့ဲရပါ၊
ေနာက္ၾကံဳရင္ျဖင့္ ေယာနယ္သုိ႕ အလည္သြား ပါဦး မည္၊

Friday, October 21, 2011

ခန္းေဆာင္စ ပ၀ါပါး

ဂစၦာမိ ကာသိနံပုရံ အာဟဥ ၦံ အမတဒုႏၵဳဘိ ံ

'ဥပက ငါဘုရား ကာသိတုိင္းရဲ႕ျမိဳ႕ေတာ္ ဗာရာဏသီကုိသြားမလုိ႕၊ 
မေသရာရွာေဖြေနတ့ဲသူေတြကုိ တရားစည္ေတာ္ၾကီးကုိ တီးျပမလုိ႕ေလ'

ဘုရားရွင္သည္ သဗၺညဳတဉာဏ္ေတာ္ကုိ ဂယာသီသေတာင္တန္းၾကီး အနီးက ေရွးေဟာင္းဆာဒူးတုိ႕ တရားရွာေဖြရာ အနီး ေဗာဓိပင္ေအာင္တြင္ ရရွိေတာ္မူခ့ဲသည္၊ 

အေလာင္းေတာ္သည္ ဟိမာလယေတာင္အနီးရွိ ရွိ ေအးခ်မ္းေသာ သကၠတုိင္းတြင္ ေမြးဖြားခ့ဲသည္၊
ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ တုိင္းျပည္ကုိ အိမ္ေရွ႕စံဘ၀ျဖင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရေနသလုိ မိမိကုိယ္တုိင္လဲ ထီးနန္စည္းစိမ္၏ အုပ္ခ်ဳပ္မႈ၊ ရာထူးအာဏာဆြဲေဆာင္မႈ၊ ယေသာဓရာမိဖုရား၏ ဆြဲေတာင္မႈမ်ားျဖင့္ အက်ဥ္းက်ေနခ့ဲသည္၊ 

အက်ဥ္းစံဘ၀မွ လြတ္ေျမာက္ရန္ၾကိဳးပမ္းခ့ဲသည္၊ လြတ္ေျမာက္ရန္လမ္းရွာေနခ့ဲသည္၊ 
မုိးမ်ားသည္းသည္း မည္းမည္း အုံ႕ဆုိင္းေနေသာ မုိးလညတစ္ညတြင္ လမင္းထိန္ထိန္သာေနသည္၊ 

မနက္ခင္းက မင္းခ်င္းေယာက်ၤာမ်ားေလွ်ာက္ထားသြားၾကသည္၊ ယေသာဓရာၾကင္ရာမွ သားေတာ္တစ္ပါး ဖြားျမင္ေၾကာင္း၊ လြတ္ေျမာက္ရန္လမ္းရွာေနေသာ မိမိအတြက္ ေႏွာင္တြယ္မႈ ေနာက္တစ္မ်ိဳးတုိးလာျပန္ျပီ၊ ဒီတစ္ခါမရုန္းလုိက္ရင္ျဖင့္ တစ္သက္လုံး ျမွဳံးမိရေခ်ေတာ့မည္၊ 

ယေသာဓရာေဆာင္ခန္းတြင္ မီးေရာင္လ့ဲလ့ဲျမင္ရေသးသည္၊ သားေတာ္ေလးကုိ ေခ်ာ့သိမ့္ေနမည္
လားေတြးမိသည္၊ သန္းေခါင္ခ်ဥ္းလုျပီ၊ ယေသာ့္ေဆာင္ခန္းတြင္ ဆီမီးအိမ္တုိ႕ျငိမ္းေလျပီ၊ ညနက္ပုရစ္တုိ႕ တဂ်စ္ဂ်စ္ေအာ္ျမည္ေနၾကသည္၊ 

မိမိအိပ္ယာေဆာင္ခန္းတြင္ ညဥ့္ယံေစာေစာက မေမာမပန္းကၾကိဳးဆင္ခ့ဲၾကေသာ လွယမင္းတုိ႕ အပ်က္ပ်က္ အယြင္းယြင္းျဖင့္ ညအခင္းကုိ အက်ည္းတန္ေစေလျပီ၊

ယေသာ့္ေဆာင္ခန္းသုိ႕လွမ္းခ့ဲျပီ၊ သားေတာ္ေလးကုိ ေပြ႕ပုိက္လွ်က္ အိပ္စက္ေနေသာ မယ္ယေသာ္၊ လူ႕ေလာကၾကီး၏ မာယာ လွည့္ကြက္မ်ားကုိ ျမဴဆံမွ်မသိရေသးေသာ သားေတာ္ေလးသည္ ညဥ့္နက္နက္ေအာက္က အလင္းပ်ပ်တြင္ ထင္းထင္းၾကီးလွေနသည္၊ သားေတာ္ကုိ ေပြ႕ပုိက္လုိက္ခ်င္ပါဘိ၊

ရုန္းအားႏွင့္ ဆြဲအားလုံးလား ေထြးလားျဖစ္ေနသည္၊ လက္ျဖင့္ မတင္ထားေသာ ခန္းေဆာင္စ ပ၀ါပါးေလးကုိ ျပန္ခ်လုိက္ျပီ၊ မယ္ယေသာ္ႏွင့္ သားေတာ္ေလး မ်က္ႏွာတုိ႕ကုိ ဖုံးကြယ္သြားေလျပီ၊ ခန္းေဆာင္စ ပ၀ါပါးျဖင့္ ဘ၀ေတြျခားလုိက္ျပီ၊