Pages

Saturday, September 21, 2013

စိတ္၏ ေစရာ


၀ိတက္သုံးပါး၊ စိတ္ေစစား၊ တရားေ၀းတတ္သည္။

အေတြးေစရာ၊ စိတ္လုိက္ပါ၊ လုံးျခာလည္တတ္သည္။

ေတြးစိတ္ကုိ ထိန္း၊ တရားကိန္း၊ ေအးျငိမ္းမွန္ေပသည္။

စိတ္နဲ႕တရား၊ ညီစြာထား၊ အပူတရားကင္းေ၀းသည္။ 



.......................................

ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ ေနာက္ပါး ရဟန္းေတာ္ ေမဃိယကုိ အေဖာ္ျပဳလ်က္ ခရီးတစ္ခုၾကြေတာ္မူသည္။
စာလိကာေတာင္တန္းအေျခတြင္ ကိမိကာလာ ျမစ္ေလး စီးဆင္းသည္။ ျမစ္ေလးႏွင့္ မလွမ္း မကမ္းတြင္ ဇႏၱဳရြာ ငယ္ရွိသည္။ သာယာၾကည္လ်င္ေသာ ျမစ္၊ ေအးေဆးတည္ျငိမ္ေသာ ေတာင္တန္းေျခတြင္ ရြာငယ္ေလးႏွင့္လုိက္ဘက္စြာ သရက္ဥယ်ာဥ္ေလးတစ္ခုလည္းရွိျပန္သည္။ 

စာလိကာေတာင္တန္းႏွင့္ ရြယ္ငယ္ကုိ အမွီျပဳလ်က္ ျမတ္ဘုရားသည္ တစ္ဆ့ဲ သုံး၀ါေျမာက္၊ တစ္ဆ့ဲရွစ္ ၀ါေျမာက္ႏွင့္ တစ္ဆ့ဲကုိး၀ါေျမာက္တုိ႕ကုိ ၀ါဆုိေတာ္မူဖူးသည္။
.........................................

ျမတ္စြာဘုရား၊ တပည့္ေတာ္ကုိ သရက္ဥယ်ာဥ္သြားျပီး တရားအားထုတ္ခြင့္ေပးပါဘုရား၊
ခ်စ္သား၊ ေမဃိယ အျခားအလုပ္အေကၽြးရဟန္းတစ္ပါး ငါဘုရားထံ ေရာက္မလာမခ်င္း ေစာင့္ဦးေတာ့။
ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ေရွ႕ေရးျမင္ေတာ္မူလ်က္ တားျမစ္သည္။ ထုိတားျမစ္ခ်က္ကုိ ေမဃိယ အလုိမက်
ျဖစ္သည္။

ဒုတိယ အၾကမ္းထပ္မံေလ်ာက္ထားသည္။ ျမတ္ဘုရားရွင္သည္လည္း ဒုတိယအၾကိမ္တားျမစ္သည္။
သုံးၾကိမ္ေျမာက္ေလ်ာက္ထားေသာအခါ ေမဃိယရဟန္းအလုိက် သရက္ဥယ်ာဥ္သုိ႕ သြားေရာက္တရား အားထုတ္ရန္ ခြင့္ျပဳလုိက္သည္။
သာယာေအးခ်မ္းေသာ ျမစ္၊ ရြာငယ္ႏွင့္ သရက္ဥယ်ာဥ္သည္ ျမတ္ဘုရားေနာက္ေတာ္ပါးကေမဃိယစိတ္ 
ကုိ ဆြဲေဆာင္သည္။ 



ျမတ္စြာဘုရားခြင့္ျပဳခ်က္ရျပီျဖစ္၍ ေမဃိယရဟန္းေတာ္သည္ သပိတ္ သကၤန္းလြယ္လ်က္ သရက္ဥယ်ာဥ္ သုိ႕ ထြက္ခ့ဲျပီ။ 
ကိမိကာလာျမစ္ေလးသည္ ျငိမ့္ျငိမ့္စီးသည္။ အေ၀းက ဇႏၱဳရြာငယ္သည္ သာယာသည္။
သရက္ဥယ်ာဥ္အတြင္းက ေက်ာက္ျဖာျပန္႕ျပန္တြင္ ထုိင္လုိက္သည္။ 
မ်က္လုံးကုိ အသာပိတ္လ်က္ စိတ္ကုိ တရားအာရုံသုိ႕တင္လုိက္သည္။

ေစာင္းသံ၊ တူရိယာသံတုိ႕ႏွင့္အတူ ကေခ်သည္တုိ႕ ေပၚလာသည္။ ယုယပြတ္သပ္ေခ်ာ့ျမွဴၾကသည္။ ခစားလုပ္ေကၽြးၾကသည္။ ခ်ိဳအီ၊ ေမႊးအီေသာ ရနံ႕တုိ႕ၾကိဳင္လႈိင္ေနသည္။ ပြတ္၊ ထိ၊ တုိ႕၊ ဆိတ္၊ ကစားေခ်ာ့ျမွဴၾကသည္။ 

မ်က္လုံးပိတ္လ်က္ တရားထုိင္ေနေသာ ေမဃိယမ်က္လုံးကုိ အသာဖြင့္ၾကည္သည္။
သရက္ဥယ်ာဥ္ကားပကတိျငိမ္ဆိတ္လ်က္ရွိသည္။ ျမစ္ေလးသည္ ျငိမ့္ျငိမ့္ညင္သာ။
ဟင္း..၊ ငါစိတ္ထဲ ကာမဂုဏ္ အာရုံေတြေပၚေနပါေရာ့လား၊ ရဟန္းေတာ္တစ္ပါး အေနနဲ႕ ဒီအာရုံေတြ မျဖစ္ေအာင္ထိန္းသိမ္းရမယ့္ တာ၀န္ရွိျပီေကာ။

မ်က္လုံးကုိ အသာပိတ္၍ ေနာက္တစ္ၾကိမ္စိတ္ကုိ တရားအာရုံသုိ႕ပုိ႕သည္။
ေရႊပလႅင္တြင္ ဘုရင္တစ္ပါးစံျမန္းေနသည္။
ေရွ႕ေတာ္ေမွာက္သုိ႕ အက်ဥ္းသားတစ္ေယာက္ကုိေခၚ လာသည္။ 
ျပစ္မႈၾကီးမားေသာေၾကာင့္ အက်ဥ္းသားကုိ ေသဒဏ္ေပးရန္ အမိန္႕ထုတ္လုိက္သည္။
ေမဃိယရဟန္းေတာ္သည္ ဆတ္ကနဲ႕ျဖစ္လ်က္ မ်က္လုံးကုိ ဖြင့္ၾကည့္သည္။
သရက္ဥယ်ဥ္ကားျငိမ္လ်က္။ ကိမိကာလာျမစ္ေလးသည္ ျငိမ့္ျငိမ့္ညင္သာစီးလ်က္။ 

ဟင္း၊ ရဟန္းေတာ္တစ္ပါးအေနနဲ႕ဗ်ာပါဒ ၀ိတက္ေတြႏွိပ္စက္ေနရပါေရာ့လား။
ျမင္လုိက္ရေသာ ထုိခဏျမင္ကြင္းတြင္ မိမိကိုယ္တုိင္ ဘုရင္ျဖစ္ေနသည္။ 
လက္ရွိအေနအထားတြင္ ဘုရားရွင္ထံမွ တရား ထုိင္ရန္ ခြင့္ပန္လာေသာ ရဟန္းတစ္ပါးမွ်သာ။ 
သကၤန္းႏွင့္ သပိတ္ၾကည့္ျပီး သက္ျပင္းေမာခ်မိသည္။

မ်က္လုံးကုိ အသာမွိတ္လ်က္ တရားအာရုံသုိ႕ စိတ္ကုိ တင္လုိက္ျပန္သည္။
ျမင္းခြာသံေတြၾကားရသည္။ စစ္သည္ရဲမတ္မ်ားအသီးသီးေပၚလာၾကသည္။ 
သူတုိ႕ကုိယ္စီတြင္ လက္ႏွက္ မ်ားျဖင့္။ 
တုိင္ျပည္ကုိသိမ္းရန္ခ်ီတက္လာေသာ အိမ္နီးခ်င္းႏုိင္ငံမွ ရဲမက္မ်ားျဖစ္ေနသည္။

ထုိျမင္ကြင္းေၾကာင့္ မိမိေနာက္လုိက္ေနာက္ပါမ်ားကုိ စစ္အသင့္ျပင္ရန္ အမိန္႕ထုတ္သည္။ တစ္ဘက္ႏွင့္ တစ္ဘက္ သည္းသည္းမည္းမည္း တုိက္ခုိက္ၾကသည္။ ေသြးသံရဲရဲႏွင့္ စစ္မက္ဟစ္ေၾကြးသံတုိ႕သည္ ကမၻာပ်က္သည့္အလားရွိသည္။ 

ေမဃိယရဟန္း ဆတ္ကနဲ႕ လႈပ္လာျပန္သည္။
သရက္ဥယ်ာဥ္ကားျငိမ္သက္လ်က္သာ။ ျမစ္ေလးစီးဆင္းလ်က္သာျဖစ္သည္။ မ်က္စိမွိတ္၍ တရားအာရုံ တင္လုိက္တုိင္း ကာမ၀ိတက္၊ ဗ်ာပါဒ၀ိတက္၊ ၀ိဟိ ံသာတက္ သုံးပါးတုိ႕ျဖင့္ လုံးေထြးရစ္ပတ္ ေနရသည္။ 

ေမဃိယမေထရ္သည္ အၾကိမ္ၾကိမ္အားထုတ္သည္။ ၀ိတက္သုံးပါးျဖင့္သာ လုံးျခာလည္ေနသည္။
ေနာက္ဆုံးဘုရားရွင္ထံေမွာက္ျပန္ေရာက္လာသည္။ ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ေလ်ာက္ထားသည္။

ခ်စ္သား၊ သင္သည္ ထုိသရက္ဥယ်ာဥ္ေနရာ၌ မင္းအျဖစ္နဲ႕ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာေနထုိင္ခ့ဲဖူးသည္။
အတိတ္က အရိပ္မ်ားသည္ သင့္စိတ္ကုိ လႊမ္မုိးေနခ့ဲသည္။ 
ခ်စ္သား၊ စိတ္တုန္လႈွပ္သည္။ စိတ္သည္ ထိန္းသိမ္းရန္ခက္ခဲသည္။ သူလုိရာက်ေရာက္တတ္သည္။ 
စိတ္ကုိ ထိန္းႏုိင္လ်င္ အျငိမ္းဓာတ္ကုိရေစႏုိင္သည္။



ဘုရားရွင္ေဟာေတာ္မူလုိက္ေသာ တရားသည္ ေမဃိယသည္ မိမိစိတ္ထဲသုိ႕ ၀င္ေရာက္ျပီး ေဟာသည့္ အလားအထင္ရွိသည္။ အၾကိမ္ၾကိမ္လြတ္ေသာ စိတ္ကုိ ဖမ္းနည္းသိလုိက္ျပီ။ 

ဘုရားရွင္၏ စိတ္ထိန္းနည္းကုိ သိလုိက္ေသာ ေမဃိယသည္ ဘုရားရွင္ေရွ႕ေတာ္ေမွာက္ပင္ အျငိမ္းဓာတ္ ကုိ ရရွိလုိက္သည္။
၀ိတက္ကင္းျပီး စိတ္ကုိလုိရာထားႏုိင္ျပီ။ အပူသေဘာမ်ားမွ ထုတ္ႏႈတ္လ်က္ အေအးဓာတ္သေဘာတြင္ ထားတတ္ျပီ။
သရက္ဥယ်ာဥ္ေလးဆိတ္ျငိမ္သည္။ ကိမိကာလာျမစ္ေလးစီးဆင္းသည္။ ဇႏၱဳရြာငယ္ေလးသာယာသည္။
ဘုရားရွင္ေနာက္ေတာ္ပါးက ေမဃိယမေထရ္သည္ တည္ျငိမ္စြာျဖင့္ ခရီးဆက္ေနသည္။ 

 ................................................
ေမဃိယသုတၱံႏွင့္ ဓမၼပဒလာ ေမဃိယ၀တၳဳတို႕ကုိ ဖတ္ရႈေရးဖြဲ႕ပါသည္။


Sunday, September 8, 2013

သုခ ပုံတူ



သုခ သူ႕အမည္။ ပစၥည္းမ့ဲ ဂုဏ္ကင္းလုိ႕ ရြာအတြင္းက မည္သူမွ သူ႕ကုိ မခင္ၾက။ 
သုိ႕ အတြက္ ဘယ္သူ ကုိမွလည္း သုခ အျပစ္မတင္။ 
မိဘမ်ားက ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏုိး၍ သညာဖြဲ႕ခ့ဲသည္ မုိ႕ ျမတ္ႏုိးလွသည္။ 
သုခသည္ သားသတ္ မုဆုိးတစ္ဦးျဖစ္သည္။ သူ႕အလုပ္သည္ ၾကမ္းတမ္းသည္။ 
ရြာအတြင္း အျမင္မေတာ္၍ ရြာ့အျပင္လမ္းက ျပန္သည္။ 

ေရွာင္လႊဲ၍ မရသည္ကား ရြာဦးေစတီ။ ေစတီေတာ္အနီးေရာက္တုိင္း သုခ ေအးခ်မ္းမႈကုိ ခံစားရသည္။ မိဘဘုိးမ်ား၏ အရိပ္အေငြ႕ႏွင့္ သဒၶါအားတုိ႕ကုိ မွန္းဆရည္ေရာ္ပူေဇာ္ျမဲျဖစ္သည္။
.........

"..သုခ"
ေအးခ်မ္းတည္ျငိမ္ေသာ ေခၚသံ။
မည္သည့္အခ်ိန္က ေရာက္ေနမွန္း မသိေသာ ငယ္ဆရာေတာ္ဦးသုမနသည္ သုခေနာက္တြင္ရပ္ လ်က္ရွိ သည္။
၀မ္းစာေရး အတြက္ ဘ၀ၾကမ္းတမ္းေပမယ့္ ဆရာ၊ မိဘ၊ သက္ၾကီး ရြယ္အုိကုိ ေလးစားတတ္ေအာင္သြန္ သင္ေပးခ့ဲသည့္ ငယ္ဆရာသည္ ဦးသုမနပင္ျဖစ္သည္။

ဘုရား...၊
အင္း..၊ မင္းမလဲ..၊ သုခအမည္နဲ႕မလုိက္ေအာင္ ၾကမ္းတမ္းလွသကုိးကြ။
မွန္ပါ၊ ဆရာေတာ္ဘုရား။
အတိတ္ကံဘ၀ေပးလုိ႕ တပည့္ေတာ္ခံယူတတ္ပါျပီဘုရား။
ဦးတင္လ်က္ သုချပန္လည္ေလ်ာက္ထားသည္။

ဟ့ဲ သုခရဲ႕ အတိတ္ကံခ်ည္းရုိးမယ္ဖြဲ႕ျပီး ဆုိးခ်င္တုိင္းဆုိးခြင့္ မရွိဘူးေနာ္။
လက္ရွိ ပစၥဳပၸန္ အလုပ္ေလးနဲ႕ ေျပာင္းလုိက္ရင္လဲ ရတယ္ဟ့ဲ။
မွန္ပါဘုရား။
ခပ္ေလးေလးသုချပန္လည္ေလ်ာက္တင္သည္။

ေရွးကံလုိ႕ရုိးမယ္ဖြဲ႕ျပီး ဆုိးေနပါျပီတ့ဲ။ တုိ႕ဘုရားက ေနာက္ဘ၀ေဟာထားေသးတယ္။
အဲဒီေနာက္ဘ၀ဆုိတာ လက္ရွိဘ၀ရဲ႕ အက်ိဳးဆက္တစ္ခုမုိ႕၊ မင္းအခုလိုဆုိးေနရင္ျဖင့္ ေနာက္ဘ၀ဆုိ တာေတြးၾကည့္စမ္းကြယ္။
သုခ ေတြေငးသြား သည္။
ဤစကားမ်ိဳး ငယ္ဆရာမိန္႕ေနက်မုိ႕ ခဏခဏၾကားဖူးသည္။ သုိ႕ေသာ္ ငယ္စဥ္က ၾကားတုန္းခဏမုိ႕ ရင္တြင္းသုိ႕မေရာက္။ အခုေတာ့ သုခအေတြး၊ သုခ အျမင္တုိ႕သည္လည္း ငယ္စဥ္ကလုိမဟုတ္ေတာ့။
ရြာက က်ဥ္ဖယ္ခံထားရသည့္ဘ၀ကုိေရးေရးျမင္ေယာင္သည္။ ရြာထဲ မ၀င္၀ံ႕ေအာင္ျဖစ္ရသည့္ သူ႕အျဖစ္ သည္ ရင္ထဲက်ဥ္ခနဲ႕ျဖစ္ရသည္။ 

ဟ့ဲ သုခ ဘာေတြမ်ားေတြးေနတာတုန္းဟ့ဲ....
ဆရာေတာ္ကားတည္ၾကည္ေအးခ်မ္းေသာ အျပဳံးျဖင့္ သုခကုိၾကည့္ေနသည္။
မွန္ပါ။ သိေတာ့သိပါတယ္ဘုရား..၊ ဒါေပမယ့္..
ျဖင့္သာဆုံးေနက်သူ႕စကားကုိေရွ႕မဆက္ျဖစ္။
အင္း..၊ သုခ..၊ မင္းဒီကုိၾကည့္စမ္း၊
ေစတီေတာ္ရဲ႕ ဥပုသ္ေဆာင္ဇရပ္ေရွ႕မွာထားထားတ့ဲ သစ္သားရုပ္ကုိ၊
သုခသည္ ျမင္ေနက်ပင္ျဖစ္ေသာ္လည္း ဆရာေတာ္ျပသည့္မုိ႕ အထူးတလည္ၾကည့္မိသည္။

ဒီအရုပ္က သစ္သားက ျဖစ္လာတာ သုခရဲ႕။ တမ္းျပီးသစ္သားၾကီးကုိ ေဟာဒီလုိလွတ့ဲ အရုပ္ေလးျဖစ္ေစလုိ႕ လုပ္လုိက္တာ မဟုတ္ဘူးဆုိတာမင္းသိပါတယ္။
မလုိတာေတြပယ္၊ ပုိေနတာဖယ္ထုတ္၊ ပန္းပုဆရာက အခ်ိန္ေပးျပင္လုိက္ေတာ့ အခုမင္းျမင္ေနတ့ဲ အင္မတန္ၾကည့္လုိ႕ေကာင္းတ့ဲ အရုပ္ေလးျဖစ္လာတယ္။

သစ္သားခ်ည္းဒီအတုိင္းထားရင္ ဒီလုိဘယ္လွလာလိမ့္မလဲ သုခရယ္။
မင္းကလဲ မင္းေျပာေနက် ဆင္ေျခနဲ႕..၊ အတိတ္ကံအက်ိဳးေပးမုိ႕လုိ႕ခ်ည္း ေျပာေနရင္..၊
မင္းအခုလုိ ဘ၀ၾကမ္းတ့ဲ သစ္တုန္းဘ၀က ဘယ္ေတာ့ တက္လာႏုိင္ေတာ့မလဲဟ့ဲ...

သုခ သက္ျပင္းခ်ရျပီ..၊ သူၾကည့္ေနေသာ အရုပ္ေလးပုိလွလာသလုိရွိသည္။
ဆရာေတာ္ကုိေမာ့ၾကည့္မိေတာ့ တည္ျငိမ္ေနသည္။
ေလႏုေအးသည္ ခပ္ေျပေျပေလးျဖဴးလ်က္။
ဆရာေတာ္စကားသည္ ရင္တြင္းကုိ ေဖာက္သည္။ 
ဦးေႏွာက္၊ အသည္ႏွလုံးအထိစူး၀င္သည္ ထင္မိသည္။

ဒီေတာ့ သတိေလးထား၊ အတိတ္ခ်ည္းအျပစ္မဆုိပဲ၊ လက္ရွိဘ၀ကုိ လုိအပ္သလုိျပင္ႏုိင္ရင္၊
မင္းဘ၀လဲ လွလာႏုိင္တာေပါ့...

ဆရာေတာ္ကုိ ဦးၾကိမ္ၾကိမ္ခ်မိသည္။ ေစတီေတာ္၏ ဆြဲလည္းသံသည္ ျငိမ့္ေညာင္းသာယာ ရွိလွသည္။
သုခ မ်က္ရည္က်ရျပီ၊ မ်က္ရည္မ်ားျဖင့္ ဇရပ္လက္ရမ္းက အရုပ္ေလးကုိၾကည့္မိေတာ့ မ်က္ရည္မ်ား အၾကားေ၀၀ါးလ်က္ကပင္ ၾကြ၍ လွေနသည္။

ထုိေန႕က သုခသည္ တကယ့္ သုခအမည္ႏွင့္လုိက္ေအာင္ေနမည္ဟု ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်လုိက္သည္။
...................................

ေကာင္းမႈကုသုိလ္ရွင္ အမည္တုိင္းတြင္ ဘုရား ဒကာ၊ ေက်ာင္းဒကာ၊ ရဟန္းဒကာ၊ ေစတီဒကာ၊ ေရႊထီး ဒကာၾကီး ဦးသုခအမည္သည္ ေရွ႕ဆုံးကပါ၀င္သည္။ လူတုိင္းကၾကည္ညိဳေလးစားၾကသည္။

ႏွစ္ေတြေညာင္းခ့ဲျပီမုိ႕ ငယ္ဆရာလည္းကြယ္လြန္ခ့ဲျပီ။ ရြာဦးေစတီေတာ္ အနီးတြင္ ဇရပ္ၾကီးတစ္ေဆာင္
ေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္းသည္။ သုခသာလာ- ဦးသုခ ဇရပ္ဟု ထင္ရွားသည္။
ဇရပ္ဦးထိပ္ပုိင္းတြင္ ငယ္ဆရာေတာ္ဦးုသုမန၏ ပုံေတာ္ကုိ ပူေဇာ္ထားရွိသည္။
ဇရပ္အတက္လက္ရမ္းတြင္ အလြန္တရာ လက္ရာေျမာက္ေသာ ပန္းပုအရုပ္တစ္ရုပ္ရွိသည္။

မည္သည္ကုိ ရည္ရြယ္၍ ထုလုပ္ထားသည္ကုိရြာသူရြာသားမ်ား ေကာင္းေကာင္းမသိၾက။
ေကာင္းမႈရွင္ၾကီး ဦးသုခ လွဴဒါန္းထားေသာေၾကာင့္ “သုခရုပ္ထု”ဟုသာေခၚၾကသည္။


ဆြဲလည္းသံသာသည္။
ေလညင္းေျပေျပသုတ္ျဖဴးသည္။ 
သုခသာလာတြင္ ကုသုိလ္ျပဳသူမ်ားျဖင့္ စည္ေ၀ေနတတ္သည္။ 
ၾကည္ႏူးဖြယ္တည္း။

Thursday, August 29, 2013

တုိ႕ ေထရ္ ဆရာ





ဘ၀အတူ

ေစတနာကူလုိ႕ရယ္ျဖင့္

သင္ၾကားပါတ့ဲ ျမတ္ဆရာ။

တပည့္အထာ

မကြာသိလုိ႕ရယ္ ညြန္းတ့ဲ ေစတနာ။

၀ႏၵနာ အခါခါျဖင့္

ျမတ္ဆရာ တုိ႕ေထရ္ဘုန္းကုိ

ျမတ္ႏုိးမိပါ။


မန္းေရႊျမိဳ႕ေတာ္၊ သာသနာ့တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသား အမွတ္တရပါ။ 
....................................................................................

"နေမာ တႆ ဘဂ၀ေတာ အရဟေတာ သမၼာသမၺဳဒၶႆ."
သုံးေခါက္ျဖင့္ စာသင္ခန္း အတန္းတက္ျခင္းကုိ ဖြင့္လွစ္လုိက္သည္။ 
စာေပပုိ႔ခ်ေပးမည့္ ဆရာေတာ္ လည္း ေနရာ အသင့္ယူျပီးျပီျဖစ္သည္။

ေန႕လည္ တစ္နာရီ အခ်ိန္မုိ႕ အိပ္ယာထေနာက္က်ေသာ စာသင္သား တစ္ခ်ိဳ႕ မေရာက္ၾကေသးပါ။
ေက်ာင္းသားတစ္ခ်ိဳ႕၏ ေနရာမ်ားလြတ္ေနဆဲျဖစ္သည္။

စည္းကမ္းအရ အတန္းေခၚခ်ိန္ငါးမိနစ္မွ်ေနာက္က်ေရာက္ခ့ဲေသာ္ ပ်က္ကြက္စာရင္းအျဖစ္တင္ႏုိင္ေပသည္။
 စာခ်ဆရာေတာ္သည္ ေက်ာင္းသားမ်ား၏ အခင္းအက်င္းကုိ ခဏေ၀့၀ိုက္ၾကည့္သည္။
ေနရာလပ္တစ္ခ်ိဳ႕ရွိေနေသးျခင္းေၾကာင့္ အတန္းတက္စာရင္း မေခၚေသးပါ။
ဆရာေတာ္သည္ ၾကည့္လက္စ စာအုပ္ကုိ ခဏပိတ္လုိက္သည္။

တင္ပ..၊ ေက်ာင္းသားစုံျပီးထင္ပါတယ္။
ခြင့္ရွိရင္ ေျပာပါဦး..
ခြင့္ယူထားေသာ ေက်ာင္းသားတစ္ခ်ိဳ႕အမည္မ်ားကုိ ေျပာလုိက္သည္။
ထုိ႕ေန႕ေက်ာင္းေခၚစာရင္းသည္ ဤမွ်ျဖင့္ ျပီးစီးသြားသည္။

တင္ပ..၊ ေနာက္က်လုိ႕ ေျပးရတ့ဲ အေၾကာင္းေလးေျပာျပဦးမယ္..
တပည့္ေတာ္တို႕ ဒီသာသနာ့ တကၠသုိလ္တက္ေရာက္ခါစက အရွင္ဘုရားတုိ႕လုိေခတ္မီေသးတာမဟုတ္ဘူး။
ေက်ာင္းသားကနည္းနည္းေပါ့။

 ေရာက္ခါစေတြဆုိေတာ့ ဆရာအျဖစ္ျပန္လည္ပုိ႔ခ်ေပးဖုိ႕ ေခၚတ့ဲ အခ်ိန္ေပါ့..

တစ္ေန႕ေတာ့ မန္းေလးေတာင္ေပၚကုိ အခုပါဠိဌာနမွဴးနဲ႕ အတူတက္ၾကတာေပါ့..
အဂၤလိပ္စကားေျပာ ေလ့က်င့္ရေအာင္လုိ႕ပါ..
မုိးကလဲနည္းနည္းအုံ႕ေနတယ္။ နာရီေတြဘာေတြလဲ မပါဘူးေပါ့ဘုရား..

တပည့္ေတာ္တုိ႕ကလဲ ေျပာေကာင္းေကာင္းနဲ႕ ေျပာလုိက္ၾကတာ။
ေတာ္ေတာ္ ေနာက္က် သြားပါတယ္။ အခ်ိန္လဲ မၾကည့္ပဲနဲ႕ ျပန္ဆင္းလာၾကတာ။

ငါ့ရွင္တို႕ သိတ့ဲ စႏၵာမုနိဘုရား ေျမာက္ဘက္ေဘးက အဲဒီတုန္းက အခုလုိေတာၾကီး မဟုတ္ဘူးဘုရား။ ပ်ံက် အိမ္ေတြေနၾကတာေပါ့။ အဲဒီ တဲၾကိဳး တဲၾကားေရာက္ေတာ့ ဘုရား၀တ္တက္ေမာင္း ေခါက္သံၾကားလုိက္ရ တယ္။

ဟာ ေအးေအးေဆးေဆးနဲ႕ဆင္းလာတာ။ ေမာင္းေခါက္သံၾကားလုိက္ရေတာ့မွ အခ်ိန္ ေတာ္ေတာ္ေနာက္ က်ေနျပီဆုိတာ သိလုိက္ရတယ္။

ဘာေျပာေကာင္းမလဲ။ ေျပးလုိက္ၾကရတာဘုရား သကၤန္းေတြ တလႊားလႊားနဲ႕။ 
မရွက္အားဘူး။ လူေတြက ၀ုိင္းၾကည့္ၾကတယ္။ ဘာလဲေပါ့။ တတ္ႏုိင္ဘူးဘုရား။
ေရာက္ခါစေက်ာင္းသားဆုိေတာ့ ေက်ာင္း အထုတ္ခံရမွာေၾကာက္တာကုိးဘုရား။

ေနာက္ေတာ့လဲ ပုံမွန္ပါပဲ။ အရွင္ဘုရားတုိ႕လုိေပါ့။ 
ပထမႏွစ္၊ ဒုတိယႏွစ္ ေရာက္ခါစတုန္းကေတာ့ ေက်ာင္းတက္ ေမာင္းမေခါက္ခင္ ေက်ာင္းသားက အတန္း ထဲက ေစာင့္ေနတယ္။

တတိယႏွစ္၊ စတုတၱႏွစ္က်ေတာ့ ဆရာက အခန္းထဲကေန တပည့္ကုိျပန္ေစာင့္ရတာေပါ့။
ဒီလုိပါပဲ ..။နားလည္မိပါတယ္။ ၀ဋ္လည္တယ္လုိ႕ ဆုိႏုိင္မလားပဲဘုရား။
ဒါေပမယ့္ ငါ့ရွင္တုိ႕ကုိ စာနာမိပါတယ္။
.......................................

သူတုိ႕ ငယ္စဥ္ ဘ၀ျဖင့္ တပည့္မ်ား အေပၚ စာနာ နားလည္တတ္ေသာ ဆရာဟု သိရခ်ိန္၀ယ္ ေနာက္က်
ေက်ာင္း သားတစ္ခ်ိဳ႕၏ မ်က္၀န္းမ်ား ရီေ၀ေနသည္။

ဆရာေတာ္ကားျပဳံးသည္။
ေႏွာင္း အတိတ္က အရိပ္တုိ႕ အေတြး၀ယ္ ခတ္ေသာေၾကာင့္ ျပံဳးေလသလား။
သုိ႕မဟုတ္ေနာက္က်ေက်ာင္းသား၏ ေနာင္တ အတြက္ ခြင့္လႊတ္ အျပဳံးလား မခြဲျခားႏုိင္။
ႏွစ္ခုစလုံးလည္္း ျဖစ္ႏုိင္သည္။

တုိ႕ဆရာမ်ားခ်မ္းေျမ႕ၾကပါေစ။

.................................

Friday, August 16, 2013

အဲ ေယာင္သြားလုိ႕

 
ေရွးအခါတုန္းက သာသနာ့ေဘာင္တြင္ အႏွစ္အေတာ္ၾကာေနျပီးမွ လူ၀တ္လဲလုိက္ေသာ လူျပန္ေတာ္ၾကီးတစ္ဦး ရြာစဥ္ လွည့္ျပီး ဆီေရာင္းရသည္။

ဆီဗ်ိဳ႕၊ ဆီ၊ ဒီဘက္အိမ္ကမ်ား ကပၸိၾကဦးမလားဗ်ာ...

ဘုန္းၾကီး အေျပာမ်ိဳးျဖင့္ ေအာ္ေရာင္းေနေသာ ထုိလူၾကီးကုိ အနီးရွိ အိမ္ရွင္မ တစ္ဦးက...

ေဟာ ေတာ္ ..၊ ဘုန္းၾကီးလူထြက္ၾကီးထင္တယ္..

ထုိစကားကုိၾကားလုိက္ရေသာ လူျပန္ေတာ္ၾကီးသည္.

အဲ..အဲ ၊ ေယာင္သြားလုိ႕ ဒကာမၾကီးေရ..။