Pages

Tuesday, October 25, 2011

အမည္းကုိ ျဖဴေစသူ

တစ္ခါတုန္းက ေယာနယ္စပ္သုိ႕ မိတ္ေဆြတစ္ပါးနဲ႕အတူ ေရာက္ဖူးပါသည္၊ မႏၱေလးၿမိဳ႕မွ ပခုကၠဴသုိ႕ ကား စီး ရသည္၊ ပခုကၠဴတြင္ လာေရာက္ၾကိဳဆုိမည့္သူကုိ ေစာင့္ရာ ေရာက္မလာေသာေၾကာင့္ ညေနပုိင္းေနာက္ ဆုံး ကားျဖင့္ ပခုကၠဴ အေနာက္ဘက္ရွိကမၼသုိ႕ ခရီးဆက္ခ့ဲသည္၊ ကမၼမွတစ္ဆင့္ကားဆက္စီးကာ မန္က်ီးသုံးပင္ ဂိတ္တြင္ ဆင္း ၾကသည္၊

ညေနခင္းေနေရာင္သည္ ကြယ္ေလျပီ၊ အေမွာင္ရိပ္တုိ႕ သိပ္သိပ္သည္းသည္းျဖစ္ေနျပီ၊ ခရီးကား မဆုံးေသးပါ၊ မန္က်ီးသုံးပင္ဂိတ္မွသည္ ဆက္လက္ျပီး သံဘုိရြာကုိျဖတ္ျပီး ထူးၾကီးဆုိေသာ ရြာကုိ ခရီးဆက္ရမည္၊ ကား ေပၚမွဆင္းျပီး ေရွ႕ဆက္ရမည့္ ခရီးစုံစမ္းၾကရသည္၊

ေမွာင္ေနျပီျဖစ္လုိ႕ခရီးမဆက္ရန္ဒကာမ်ားက ေျပာၾကသည္၊ တစ္ညအိပ္ရန္ ေက်ာင္းေလွ်ာက္ေပးပါမည္ဟု
ေရွ႕ခရီးမဆက္ရန္တားၾကသည္၊ ခရီးၾကမ္းသည္ ဟုလဲေျပာၾကသည္၊
ၾကမ္းသည္ဆုိျခင္းမွာထူးသည္၊ ခရီးလမ္းၾကမ္းျခင္းလား သုိ႕မဟုတ္ ေတာေျခာက္ေတာင္ေျခာက္ကုိ ဆုိလုိျခင္း လားမသိျဖစ္ရသည္၊ စိတ္ထဲတြင္ စြဲေနေသာ အေတြးတစ္ခုရွိေနသည္၊

ေယာနယ္၊ ဤနယ္တစ္၀ိုက္တြင္ သူစိမ္းတစ္ရံမ်ားကုိ ေႏွာက္ယွက္တတ္ေသာသူမ်ားရွိသည္ဟု ၾကားရေလ့ ရွိသည္၊ ေႏွာက္ယွက္သည္ဆုိျခင္းမွာ ျပဳစားတတ္သူမ်ားကုိ ေျပာၾကျခင္းျဖစ္သည္၊ အရပ္ေျပာ ေျပာရလွ်င္ စုန္း၊ ကေ၀မ်ားကုိ ေျပာလုိရင္းျဖစ္သည္၊

သူတုိ႕ေျပာေသာ ၾကမ္းသည္ ဆုိျခင္းမွာ လမ္းခရီးကုိ ဆုိလုိျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း သိရ သည္၊
ေျမြမ်ားေပါ ေၾကာင္း ေျပာျပသည္၊ ျပီးေတာ့ခရီးလဲ အေတာ္လွမ္းေနေသးေၾကာင္းေျပာၾကသည္၊ သူတုိ႕တားသည္ကုိ ဂရုမစုိက္ပဲ ခရီး ၾကားခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ရွိမည္ကုိသာ ေျပာပါဟုေမးရာ တစ္နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ပါပဲဟုေျပာၾကသည္၊ 
ညကုိးနာရီ မထုိးခင္ ရြာေရာက္မည္ဆုိက ခရီးဆက္မည္ဟု ေျပာျပရာ ေရာက္ပါသည္ဟု သိရသျဖင့္ ေမွာင္ရီရီတြင္ ခရီး ဆက္ခ့ဲၾကသည္၊ ခရီးစေတာ့ ညပုိင္း ခုႏွစ္နာရီထုိးေလျပီ၊ 

လွည္းလမ္း အတုိင္းခရီးဆက္ခ့ဲၾကရာ ထန္းေတာစုစု၊ ေတာပုပု ေလး မ်ားကုိ ျဖတ္ၾကရသည္၊
ေရခန္းေျခာက္ေနေသာ ဆည္မ်ားကုိလဲ ေတြ႕ရသည္၊ ညေမွာင္ေမွာင္တြင္ အေ၀း ဆီမွ မီးေရာင္ လ့ဲလ့ဲ မ်ားကုိ ေတြ႕ရသည္၊ မိတ္ေဆြျဖစ္သူက သေဘၤာက်င္းဟုေျပာသည္၊ မျဖစ္ႏုိင္ပါ၊
ေရနံတူးသူမ်ား သာျဖစ္ႏုိင္သည္၊ မီးေရာင္သည္ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ထိန္းလင္းေနသည္၊

နာရီ၀က္ေက်ာ္ေက်ာ္ခရီးေရာက္လွ်င္ ရြာတစ္ရြာကုိေတြ႕ရသည္၊ ရြာလည္လမ္းမအတုိင္း ခရီးဆက္ၾကရာ တစ္ခ်ိဳ႕ဒကာမ်ား အိမ္ထဲမွ ထြက္ျပီး ဘယ္ၾကြမလဲေမးၾကသည္၊ ထူးၾကီးကုိ သြားမလုိ႕ ေျပာရာ မၾကာခင္ ေရာက္ေတာ့မွာပါ အေနာက္တည့္တည္ကုိ သြားဖုိ႕မွာၾကသည္၊ လွည္းလမ္းေၾကာင္း အတုိင္းလုိက္လွ်င္ထူးၾကီးရြာကုိ ေရာက္ေၾကာင္းေျပာျပၾကသည္၊ ေရဘုဥ္းေပးသြားၾကပါဦးဆုိၾကသည္၊ 

သံဘုိရြာအလြန္တြင္ထန္းေတာတစ္ေတာကုိေတြ႕ရသည္၊
ေဘးပတ္ပတ္လည္တြင္ ကြင္ျပင္းၾကီးသာရွိသည္၊ ထန္းေတာမွ မီးေရာင္လ့ဲလ့ဲကုိ ျမင္ရသည္၊ လမ္းေလးသည္ ထန္းေတာတဲေလးသုိ႕ ဦးတည္သြားသည္၊ အနီး ေရာက္လွ်င္ ထန္းေတာတဲ ထဲမွလူ တစ္ေယာက္ထြက္လာသည္၊ ဘယ္သြားၾကမွာ တုန္းေမးသည္၊ ထူးၾကီးရြာ ကုိခရီးဆက္မည့္ ဘုန္းၾကီးတုိ႕မွန္း သိရေသာခါ သူ႕တဲေလးသုိ႕ မရမက ပင့္ေတာ့သည္၊

ပတ္၀န္းက်င္သည္ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေနေလျပီ၊ ေတာေျခာက္တာေတာ့ မျဖစ္တန္ေကာင္းပါဘူး၊ သူ႕တဲေလး ထဲတြင္ မီးေရာင္က ၾကီးစုိးေနသည္၊ ထန္းရည္နံ႕ရသည္၊ 

တဲအရွင္လင္မယားသည္ ေနရာထုိင္ခင္း ေသေသ ခ်ာခ်ာခင္းေပးသည္၊ ထန္းလွ်က္ႏွင့္ေရေႏြးၾကမ္းကပ္သည္၊ သူတုိ႕ သားေလးဆုံးသြားသည္မွာ မၾကာေသး ေၾကာင္းေျပာျပသည္၊ ထန္းလွ်က္လွဴလုိက္ ခ်င္ေသးေၾကာင္းလဲေျပာသည္၊ ဆက္ရမည့္ခရီးက မဆုံးေသး ေသာေၾကာင့္ အျပန္ၾကံဳမွပဲ အလွဴခံ မည္ဟုေျပာခ့ဲရသည္၊ ထန္းေတာ္တဲတြင္ ခဏေနျပီးေနာက္ ခရီးဆက္ ခ့ဲၾကျပန္သည္၊ 

တဲအရွင္ထန္းသမားသည္ သူ႕ထန္းတဲေလး အလြန္ထိလုိက္ပုိ႕သည္၊ တဲထဲကမီးေရာင္ မွိတ္တုတ္သည္ အေ၀းတြင္ ပ်ပ်သာျမင္ရေတာ့သည္၊ လွည္းလမ္း အတုိင္းသြားလွ်င္ ရြာေရာက္မည္ ဆုိ ေသာ ေၾကာင့္လွည္းလမ္းကုိ ၾကည့္ရသည္မွာ ေမွာင္ရီရီတြင္ ေ၀၀ါးေနေတာ့သည္၊

လွည္းလမ္းသည္ ရုိးတစ္ခုထဲဆင္းသြားသည္၊ ေခ်ာင္းစပ္တစ္ခုျဖစ္မည္ထင္သည္၊ တစ္ရြာ လုံးမီး ေရာင္မျမင္ရေတာ့ပါ၊ ေရွ႕တြင္ မည္းမည္း အု႕ံအု႕ံအေဆာက္ အဦးတစ္ခုကုိာ ေတြ႕ရသည္၊ မီးေရာင္လ့ဲလ့ဲျမင္မိ သလုိလုိရွိသည္၊ ဓာတ္မီးျဖင့္ေ၀့ ၾကည့္ရာ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းျဖစ္ေနသည္၊ ဆရာေတာ္တစ္ပါး တံခါဖြင့္ ေပးသည္၊

‘ဟာ ဦးဇင္းတုိ႕ အၾကိဳလႊတ္လုိက္တ့ဲဦးဇင္းနဲ႕မေတြ႕ၾကဘူးလား’
'တင္ပ၊ မေတြ႕ပါဘုရား'
‘ေမွာင္ကေမွာင္နဲ႕ မနက္ခင္းမွ ခရီးဆက္ခ့ဲလဲ ျပီးတာပဲ၊ ကဲ ၾကြၾကြ၊

ခရီးပန္းေနျပီးကုိ ရိပ္မိေသာေၾကာင့္ထင္သည္ ဆရာေတာ္သည္ စကား အေထြ အထူးမေျပာေတာ့ပါ၊ အိပ္ယာ အျပင္ခုိင္းသည္၊
မၾကာမီပင္ ရုပ္ပြားေတာ္ေရွ႕ဆီက ဆီမီးေရာင္လဲ ျငိမ္းေလျပီ၊ တစ္ေက်ာင္းလုံးေမွာင္ မည္းေန ေတာ့သည္၊

မနက္လင္းမွ သိရသည္မွာ လမ္းညႊန္က လွည္းလမ္း အတုိင္းလုိက္ဖုိ႕မွာလုိက္သျဖင့္ လွည္းလမ္း ခ်ည္းသာၾကည့္ မိခ့ဲေသာေၾကာင့္ ရြာထဲ မ၀င္မိပဲ ရြာပတ္ေနေသာ ရုိးထဲေရာက္သြားျခင္းျဖစ္သည္၊ ဆရာေတာ္သည္ ေက်ာင္း ပတ္၀န္းက်င္ကုိလုိက္ျပရင္း တစ္ေနရာ အေရာက္ ကုန္းျမင့္ျမင့္ေပၚမွေန
ျပီးအေနာက္ ဆီသုိ႕ ညႊန္ျပကာ

‘ဦးဇင္းတုိ႕ ေဟာဟုိ ေတာင္တန္းေတြဆုိရင္ ေအာက္ရပ္ေအာက္ ရပ္ရြာေတြဆီမွာၾကားရေလ့ရွိတ့ဲ ေယာ နယ္ဆုိတာေပါ့၊ တစ္စိမ္းတစ္ရံကုိ ဖ်ာနဲ႕ကပ္ေအာင္ျပဳစားတတ္တယ္ စသည္ၾကားဖူးတ့ဲနယ္ေပါ့၊ မဟုတ္ပါဘူး၊ ေယာသားေတြျဖဴစင္ၾကပါတယ္၊ သေဘာလဲ အင္မတန္ေကာင္းၾကပါတယ္၊ ေနာက္မ်ားၾကံဳရင္ လုိက္ပုိ႕ခ်င္ ေသးတယ္’

ၾကားဖူးပါသည္၊ တိပိဋက ဆရာေတာ္ (ေယာ) ၏ ေယာ အေၾကာင္း၊
ဆရာေတာ္ တိပိဋကေအာင္ခါစက ေယာဆုိသည္မွာ အမည္ေကာင္း အေနအားျဖင့္ မတြင္ၾကယ္ေသးေၾကာင္း၊ ဆရာေတာ္ကုိယ္တုိင္ ေယာ ဆရာေတာ္ဟု အမည္ခံယူျခင္းကုိ တစ္ခ်ိဳ႕ ဒကာမ်ားကဆရာေတာ္ကလဲ ဒီေယာဆုိ တ့ဲနာမည္က မေကာင္းပါဘူး၊ တစ္ျခား ဟာေလး လုပ္စမ္းပါဟု ေျပာၾကသည္တ့ဲ၊

ဤတြင္ဆရာေတာ္က’ ...
'ဒကာၾကီးရဲ႕၊ ေယာနယ္မွာေမြးတ့ဲဘုန္းၾကီးက ေယာဆုိတ့ဲနာမည္ကုိစြန္႕ လုိ႕ ဘယ္ ျဖစ္ မလဲ၊ ဒီအမည္က အစကေတာ့ တိပိဋက ဆရာေတာ္ခ်င္း မွတ္သားလုိ႕ လြယ္ကူေအာင္ သူမ်ားေတြ ကေခၚၾက တာပါ၊ အခုေတာ့ ဘုန္းၾကီးကုိယ္တုိင္လဲ ဒီအမည္ကုိ သေဘာၾကျပီး သုံးပါတယ္၊ ေအာက္လမ္း အမည္နဲ႕ အမည္းေရာင္ျဖစ္ေနတ့ဲ အမည္ကုိ အခုဘုန္းၾကီးက တရားေဟာတ့ဲေနရာမွာေရာ၊ တရားစားအုပ္ေတြ၊ တိပ္ေခြ ေတြမွာပါသုံးပါတယ္၊ 
ဒါဟာေအာက္လမ္းနည္းနဲ႕ထင္ေနတ့ဲ အမည္းေရာင္ အမည္ၾကီးကုိ အထက္လမ္း နည္းနဲ႕ အျဖဴေရာင္ျဖစ္ေအာင္ေျပာင္းလဲေနတာပဲေပါ့ဗ်’

ေယာဆရာေတာ္စကား နာၾကားမိေသာအခါ ဘုရားရွင္၏’
ကမၼဳနာ ၀သေလာ ေဟာတိ၊ ကမၼဳနာ ေဟာတိ ျဗဟၼေဏာ’
မိမိတုိ႕လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေၾကာင့္သာ ယုတ္ညံ႕သူ၊ ျဖဴစင္သူျဖစ္ရ၏'ကုိ ရြတ္ဆုိမိသည္၊

ထူးၾကီးရြာတြင္ ေလးရက္ခန္႕ေနျပီးေနာက္ မႏၱေလးသုိ႕ျပန္ခ့ဲသည္၊ အျပန္လမ္းတြင္ ထန္းေတာ တဲအရွင္က ႏႈတ္ ဆက္သည္၊ ခရီးေ၀းေသးသျဖင့္ ထန္းလွ်က္ မလွဴမခံ ခ့ဲရပါ၊
ေနာက္ၾကံဳရင္ျဖင့္ ေယာနယ္သုိ႕ အလည္သြား ပါဦး မည္၊

Friday, October 21, 2011

ခန္းေဆာင္စ ပ၀ါပါး

ဂစၦာမိ ကာသိနံပုရံ အာဟဥ ၦံ အမတဒုႏၵဳဘိ ံ

'ဥပက ငါဘုရား ကာသိတုိင္းရဲ႕ျမိဳ႕ေတာ္ ဗာရာဏသီကုိသြားမလုိ႕၊ 
မေသရာရွာေဖြေနတ့ဲသူေတြကုိ တရားစည္ေတာ္ၾကီးကုိ တီးျပမလုိ႕ေလ'

ဘုရားရွင္သည္ သဗၺညဳတဉာဏ္ေတာ္ကုိ ဂယာသီသေတာင္တန္းၾကီး အနီးက ေရွးေဟာင္းဆာဒူးတုိ႕ တရားရွာေဖြရာ အနီး ေဗာဓိပင္ေအာင္တြင္ ရရွိေတာ္မူခ့ဲသည္၊ 

အေလာင္းေတာ္သည္ ဟိမာလယေတာင္အနီးရွိ ရွိ ေအးခ်မ္းေသာ သကၠတုိင္းတြင္ ေမြးဖြားခ့ဲသည္၊
ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ တုိင္းျပည္ကုိ အိမ္ေရွ႕စံဘ၀ျဖင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရေနသလုိ မိမိကုိယ္တုိင္လဲ ထီးနန္စည္းစိမ္၏ အုပ္ခ်ဳပ္မႈ၊ ရာထူးအာဏာဆြဲေဆာင္မႈ၊ ယေသာဓရာမိဖုရား၏ ဆြဲေတာင္မႈမ်ားျဖင့္ အက်ဥ္းက်ေနခ့ဲသည္၊ 

အက်ဥ္းစံဘ၀မွ လြတ္ေျမာက္ရန္ၾကိဳးပမ္းခ့ဲသည္၊ လြတ္ေျမာက္ရန္လမ္းရွာေနခ့ဲသည္၊ 
မုိးမ်ားသည္းသည္း မည္းမည္း အုံ႕ဆုိင္းေနေသာ မုိးလညတစ္ညတြင္ လမင္းထိန္ထိန္သာေနသည္၊ 

မနက္ခင္းက မင္းခ်င္းေယာက်ၤာမ်ားေလွ်ာက္ထားသြားၾကသည္၊ ယေသာဓရာၾကင္ရာမွ သားေတာ္တစ္ပါး ဖြားျမင္ေၾကာင္း၊ လြတ္ေျမာက္ရန္လမ္းရွာေနေသာ မိမိအတြက္ ေႏွာင္တြယ္မႈ ေနာက္တစ္မ်ိဳးတုိးလာျပန္ျပီ၊ ဒီတစ္ခါမရုန္းလုိက္ရင္ျဖင့္ တစ္သက္လုံး ျမွဳံးမိရေခ်ေတာ့မည္၊ 

ယေသာဓရာေဆာင္ခန္းတြင္ မီးေရာင္လ့ဲလ့ဲျမင္ရေသးသည္၊ သားေတာ္ေလးကုိ ေခ်ာ့သိမ့္ေနမည္
လားေတြးမိသည္၊ သန္းေခါင္ခ်ဥ္းလုျပီ၊ ယေသာ့္ေဆာင္ခန္းတြင္ ဆီမီးအိမ္တုိ႕ျငိမ္းေလျပီ၊ ညနက္ပုရစ္တုိ႕ တဂ်စ္ဂ်စ္ေအာ္ျမည္ေနၾကသည္၊ 

မိမိအိပ္ယာေဆာင္ခန္းတြင္ ညဥ့္ယံေစာေစာက မေမာမပန္းကၾကိဳးဆင္ခ့ဲၾကေသာ လွယမင္းတုိ႕ အပ်က္ပ်က္ အယြင္းယြင္းျဖင့္ ညအခင္းကုိ အက်ည္းတန္ေစေလျပီ၊

ယေသာ့္ေဆာင္ခန္းသုိ႕လွမ္းခ့ဲျပီ၊ သားေတာ္ေလးကုိ ေပြ႕ပုိက္လွ်က္ အိပ္စက္ေနေသာ မယ္ယေသာ္၊ လူ႕ေလာကၾကီး၏ မာယာ လွည့္ကြက္မ်ားကုိ ျမဴဆံမွ်မသိရေသးေသာ သားေတာ္ေလးသည္ ညဥ့္နက္နက္ေအာက္က အလင္းပ်ပ်တြင္ ထင္းထင္းၾကီးလွေနသည္၊ သားေတာ္ကုိ ေပြ႕ပုိက္လုိက္ခ်င္ပါဘိ၊

ရုန္းအားႏွင့္ ဆြဲအားလုံးလား ေထြးလားျဖစ္ေနသည္၊ လက္ျဖင့္ မတင္ထားေသာ ခန္းေဆာင္စ ပ၀ါပါးေလးကုိ ျပန္ခ်လုိက္ျပီ၊ မယ္ယေသာ္ႏွင့္ သားေတာ္ေလး မ်က္ႏွာတုိ႕ကုိ ဖုံးကြယ္သြားေလျပီ၊ ခန္းေဆာင္စ ပ၀ါပါးျဖင့္ ဘ၀ေတြျခားလုိက္ျပီ၊

Monday, October 3, 2011

ေက်ာင္း ကန္ဘုရား မ်ားစြာတုိ႕ ေျမ

ဗီဟာသည္ ၀ိဟာရဟူေသာ ပုဒ္မွဆင္းသက္လာျခင္းျဖစ္သည္၊ ဗုဒၶဘာသာေက်ာင္းမ်ားရွိေသာေနရာ အရပ္ဟု ဆုိလုိျခင္းျဖစ္သည္၊ ပါဋလိပုတ္သည္ ခရစ္ေတာ္ မေပၚမီကပင္ ျမိဳ႕ေတာ္ၾကီးျဖစ္ခဲ႕သည္၊ 

ပါဋလိပုတ္သည္၄င္း၏ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႕မႈ၊ ၾကြယ္၀မႈ၊ အႏုပညာအားေပးမႈမ်ားျဖင့္ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ
ေလ့လာသင္ယူရာ ဌာနၾကီးျဖစ္ခဲ႕သည္၊ ဗီဟာနယ္သည္ မယုံၾကည္ႏုိင္ေလာက္ပင္ တြင္းထြက္ ပစၥည္းမ်ား ထြက္ရွိျပီး အိႏၵိယႏုိင္ငံ တြင္ မီးေသြးထုတ္လုပ္မႈ အမ်ားဆုံးျပည္နယ္ၾကီးျဖစ္သည္၊

ဗီဟာျပည္နယ္သည္ တင့္တယ္ ခန္႕ျငားျပီး အေသြး အေရာင္စုံေသာ ေရွးသမုိင္းေၾကာင္းရွိသည္၊ ေ၀ဒက်မ္း၊ ပူရာမ္က်မ္းမ်ားတြင္ ေရွးျမိဳ႕မ်ားႏွင့္ ဒ႑ာရီဆန္ေသာ ေနာက္ခံသမုိင္းေၾကာင္းမ်ားကုိ ေတြ႕ႏုိင္သည္၊ ဗီဟာနယ္သည္ ျမတ္ဗုဒၶႏွင့္ အျခားေသာ ၂၄ဦးေသာ ဂ်ိန္းဂုရုတုိ႕ က်င္လည္ရာ ေဒသျဖစ္ျပန္သည္၊ ခရစ္မတုိင္မီဗီဟာနယ္ကုိ အုပ္ခ်ဳပ္သူမွာဗိမၺိသာရျဖစ္သည္၊ 

သူသည္ပါဋလိပုတ္ျမိဳ႕ေတာ္ကုိတည္ေထာင္သူလဲျဖစ္သည္၊ စႏၵဂုတ္ေမာရိယႏွင့္အေသာကမင္းတုိ႕လက္
ထက္တြင္ မဂဓတုိင္းႏွင့္္ ျမိဳ႕ေတာ္ ပါဋလိပုတ္တုိ႕သည္ ကမၻာတစ္၀ွန္းလုံးေက်ာ္ၾကားခဲ့သည္၊

အေသာကမင္း နတ္ရြာစံသည္ႏွင့္ ပါဋလိပုတ္သည္လည္း ေမွးမွိန္သြားခဲ႕ရသည္၊ သုိ႕ေသာ္လည္း ဂုတၱမင္းမ်ား လက္ထက္တြင္ ပါဋလိပုတ္သည္ က်ဆုံးခဲ႕ရေသာ ခမ္းနား ထည္၀ါျခင္းတုိ႕ကုိ ျပန္လည္ ရရွိျပန္သည္၊ ေအ ဒီ ၁၁၀၀ေက်ာ္ခန္႕ အလယ္ေခတ္တြင္ က်ဴးေက်ာ္တုိက္ခုိက္လာေသာ မူဆလင္မ်ားသည္ လမ္းမ်ား ေဖာက္လုပ္ခဲ႕သည္၊

ဗီဟာျပည္နယ္ကုိ ပထမဆုံး ေအာင္ျမင္ခဲ႕သူမွာ မုိဟာမက္ ဘင္ ဘက္ကတီယာ ခါလိဂ်ီ ျဖစ္သည္၊ ခါလိဂ်ီတုိ႕လူစုသည္ တုေဂါလုတုိ႕ေနာက္လုိက္ျပီး ေနာက္ပုိင္းတြင္ မတ္ေဂါဟု အမည္တပ္ခဲ႕ၾကသည္၊ မတ္ေဂါအင္ပါယာသည္ တျဖည္းျဖည္း အင္အားဆုတ္ယုတ္ပ်က္ျပားလာရာ ျဗိတိသွ်တုိ႕သည္ ၁၇၅၇ ပလက္ေဆးစစ္ပြဲအျပီးတြင္ ဗီဟာနယ္ကုိ ယင္းတုိ႕ ေျခကုတ္ယူရာေနရာ ျပဳလုပ္ခဲ႕ၾကသည္၊

ျဗိတိသွ်တုိ႕သည္ စစ္ပြဲေအာင္ျမင္မႈမ်ား သိမ္ပုိက္က်ဴးေက်ာ္မႈမ်ားျဖင့္ သူတုိ႕၏ အုပ္ခ်ဳပ္မႈ စနစ္မ်ားကုိ ၁၉၁၁ အထိခုိင္ခုိင္ျမဲျမဲ ရွိေစခဲ႕သည္၊ ၁၉၁၁ ဒီဇင္ဘာလ၁၂ ရက္တြင္ ဘေဂၤါနယ္၏ ဌာနၾကီးအျဖစ္ဖြဲ႕စည္းခဲ႕သည္၊ ဗီဟာနယ္ ႏွင့္ ၾသရိႆနယ္ဟု ခြဲျခား အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ႕သည္၊ ၁၉၃၆ ႏွစ္တြင္ ဗီဟာနယ္ကုိ သီးျခားျပည္နယ္တစ္ခု အျဖစ္ျပဳလုပ္အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ႕သည္၊
ပတၱနား
မဟာဆန္ေသာသမို္င္း၀င္ ပတၱနားျမိဳ႕သမုိင္းေၾကာင္းသည္ လြန္ခဲ႕ေသာႏွစ္ေပါင္း နွစ္ေထာင္ေက်ာ္ကပင္စ တင္ခဲ႕သည္၊ ပတၱနားျမိဳ႕ေတာ္သည္ အဆက္ဆက္ နန္းစံၾကေသာ မင္းတုိ႕၏ မဟာဆန္ျပီး တန္ခုိး အာဏာ ရရွိခဲ႕ေသာ ေနရာျဖစ္သည္၊ 

ဆက္ခံၾကေသာ မင္းအဆက္ဆက္တုိ႕သည္ ျမိဳ႕ေတာ္ကုိ ကုသုမ္ပူရ္ (kusumpur) ပုရွပူ (pushapura) ပါဋလိပုတၱ (pataliputra) အဇမ္မာဘက္ (azeemabad) ဟူေသာ အမည္သစ္တုိ႕ေပးခ့ဲၾကသည္၊ 
ယေန႕တြင္ ပတၱနား ဟုသာေခၚၾကသည္၊

သမုိင္းတြင္ မွတ္တမ္းတင္ျခင္းခံရေသာ ျမိဳ႕တုိ႕မ်ာ အနည္းငယ္သာရွိ၏၊ ဘီစီ ေျခာက္ရာစုမွ စတင္ကာ ေအ ဒီ ေျခာက္ရာစု တုိင္ေအာင္ အဇာတသတ္မင္းမွသည္ ဒုတိယမ်ိဳးဆက္မင္းတုိ႕သည္ ဂဂၤါျမစ္ႏွင့္ ဆုိေနးျမစ္တုိ႕၏ လႊမ္းမုိးျခင္းကုိ ကာကြယ္ရန္ ခံတပ္မ်ားကုိ ေဆာက္လုပ္ခဲ႕ၾကသည္၊ 

ဤကဲ႕သုိ႕ ေဆာက္လုပ္ခဲ႕ျခင္းမ်ားေၾကာင့္ ေနာက္တြင္ စႏၵဂုတ္မင္းႏွင့္ သူ၏ သားၾကီးျဖစ္ေသာ ဗုဒၶဘာသာ ကုိျပန္႕ပြားေစရာတြင္ အေက်ာ္ေဒးယ် အေသာကမင္းတုိ႕၏ ေမာရိယ အင္ပါယာ အတြက္ သမုိင္း၀င္ျမိဳ႕ၾကီး မ်ားျဖစ္ခဲ႕ၾကသည္၊

ပါဋလိပုတ္ကုိ အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ႕ေသာ အျခားဧကရာဇ္မ်ားမွာ ဂုတၱမင္းဆက္ႏွင့္ ပါလမင္းဆက္တုိ႕ျဖစ္သည္၊
ရွီယာ ရွာဟ္သူရိ( sher shah suri၊ 16 A,D) အဇီမုရွန္( azimuh shan၊ 18 A,D) ႏွင့္ မူဂါအင္ပါယာ၏ သားၾကီးျဖစ္ေသာ ေအာ္ရာဇတ္( aurangzaz) သည္ ပါဋလိပုတ္ကုိ အဇမ္မာဘက္ ဟု အမည္ေျပာင္း
ခဲ႕သည္၊

ယေန႕တြင္ ပါဋလိပုတ္သည္ အေရွ႕အလည္ပုိင္း အိႏၵိယတြင္ စီးပြားေရး အခ်က္အျခာက်ေသာ ေနရာျဖစ္ျပီး ဗုဒၶဘာသာႏွင့္ ဂ်ိန္းဘာသာ၀င္တုိ႕ အထြတ္ အျမတ္ထားရာျဖစ္ေသာ ေ၀သာလီ၊ ရာဇျဂိဳဟ္၊ နာလႏၵ၊ ဗုဒၶဂါယာႏွင့္ ပ၀န္ပူရ္တုိ႕သုိ႕ ၀င္ေရာက္ရာ အဓိကလမ္း ေၾကာင္းျဖစ္သည္၊

Saturday, October 1, 2011

ေဆာင္း တစ္ည၀ယ္

ေဆာင္း၊ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးသိခ့ဲဖူးသည္၊ 
ဟုိအေ၀းေတာတန္းမ်ားဆီက ကသုတ္ကရက္ေျပးလာတတ္တ့ဲေဆာင္း၊
ေတာင္ျပန္ေလအပင့္တြင္ ေသာင္ျပင္မွာ ေၾကြလြင့္ပ်က္္ပ်ယ္သြားတတ္တ့ဲေဆာင္း၊ 
ရုတ္တရက္ ၀င္ေရာက္ေပြ႕ဖက္ျပီး တဖက္သားကုိ ရင္တုန္လွိဳက္ေမာေအာင္ျပဳတတ္တ့ဲ ေဆာင္း၊   

ခ်င္းတြင္း ေသာင္ျပင္ျပန္႕ျပန္႕တြင္ ကခုန္ျမဴးထူးေနတတ္တ့ဲ ေဆာင္း၊ေတာင္ျပန္ေလလုိ ခ်င္းတြင္းျမစ္ျပင္ကုိ လွိဳင္းၾကမ္းၾကီးမ်ား မထေစပဲ ရွက္ေသြးျဖန္းရုံ ေဆာ့ျမဴတ့ဲေဆာင္း၊ 
အေတြးေတြထဲ ပုံရိပ္ေတြ အထပ္ထပ္ေပးခ့ဲတ့ဲ ေဆာင္း၊ေတြးမိတုိင္း ရင္ခုန္ပါတယ္ေဆာင္း။

'ဘုန္းၾကီးအခုလုိ တအားေအးတ့ဲ ေဆာင္းညဆုိရင္ကုန္းထိပ္ေစတီေတာ္ဆီက ေခါင္းေလာင္းသံၾကားရတတ္
တယ္၊ တစ္ခ်က္တည္းပဲ ထုိးပါတယ္၊ ည ဆယ့္ႏွစ္နာရီေလာက္ဆုိရင္ တပည့္ေတာ္တုိ႕အိမ္ကေန အတုိင္းတုိင္း ၾကားေနရပါတယ္၊ ဘုန္းဘုန္းညညက်ရင္ နားေထာင္ၾကည့္ပါ၊ 

သူ႕မ်က္ႏွာတြင္ စုိးထိတ္ရိပ္တုိ႕ အလိပ္လိပ္ျဖင့္ေျပာေနသည္၊ ေဆာင္းဆည္းဆာသည္ ေတာင္စြယ္တြင္ အေရာင္စုံျခယ္လွ်က္ ႏႈတ္ဆက္ေနသလုိလုိ..။

ထုိညတြင္ က်ဳပ္အိပ္မေပ်ာ္၊ေခါင္းေလာင္း ထုိးသံကုိ နားစြင့္မိသည္၊ ေဆာင္းညမုိ႕ ေလတုိးသံ တရွဲရွဲတုိ႕ေအာ္ျမည္ေနသည္၊ ခပ္လွမ္းလွမ္းေတာတန္းထဲက ႏွင္းေပါက္တုိ႕ တေျဖာေျဖာက်သံသည္ျဖိဳးျဖိဳး ေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ ညံေနတတ္သည္၊ ေတာေက်ာင္းေလး တံစက္ျမိတ္က ႏွင္းေပါက္တုိ႕ ေၾကြက်သံသည္ နံရံေခါက္ေလသလား ထင္မိ
သည္၊ နားထဲ၀ဲလည္ခတ္ေနသည္၊

လက္၀ဲသုႏၵရ၏ ‘သံ၀ါေျဖာက္ေျဖာက္၊ ဆီးႏွင္းေပါက္တုိ႕၊ မုိးေလာက္ျပင္းထန္၊ သြန္္ခ်ျပန္ေသာ္’ ကုိ မရြတ္အားႏုိင္၊ ရြာဦးကုန္းထိပ္ေစတီေတာ္ဆီက ေခါင္းေလာင္းထုိးသံနားစြင့္ေနမိသည္၊ 
ထုိညက ေခါင္းေလာင္းထုိးသံ မၾကားရပါ၊ ရင္တြင္ တဒုတ္ဒုတ္ခုန္ေနသံေၾကာင့္ မၾကားရေလသလား မေျပာတတ္ပါ၊

ခ်င္းတြင္းျမစ္ေဘး ေတာင္တန္းေဆာင္းညမ်ားသည္ အေအးပုိသည္၊ အေတြးပုိေစသည္၊ ၾကယ္စုံေတာက္သည္၊ ေကာင္ကင္ျပာျပာသည္ ၾကယ္စင္မ်ား တြဲရရြဲျဖင့္ ပန္းဆုိင္းၾကီးလုိလွေနတတ္သည္၊ ၾကယ္ေရာင္ျပျပျဖင့္ ျမက္ခင္းျပင္တြင္ ေဖာက္ယက္ထားေသာ လမ္းတုိ႕သည္ လေရာင္ေအာက္တြင္ အျငိမ္မေနပဲ ဟုိဒီတိမ္းျပီး ယိမ္းကေနသလုိထင္မိသည္၊

ေတာတန္းမ်ားႏွင့္သစ္ပင္ျမင့္ျမင့္ၾကီးတုိ႕သည္ ေလေနာ့ေနာ့တြင္ ေသာ့ကေရာ့ျဖင့္ ေ၀းလုိက္နီးလုိက္
ျဖစ္ေနသည္၊ ေခါင္းေလာင္းထုိးသံမၾကားရပါ၊
ၾကယ္ေၾကြတာေတာ့ျမင္လုိက္မိသည္၊ ရင္ထဲလွိဳက္ကနဲ႕….။
ေဆာင္းည၏ ႏွင္းေပါက္တုိ႕ တေျဖာက္ေျဖာက္ႏွင့္…။

‘ဘုန္းၾကီး ဒီလုိေအးတ့ဲေဆာင္းညေတြဆုိရင္ဆတ္မၾကီး သားေပါက္ေလး တစ္ေကာင္နဲ႕ ေရာက္ေရာက္လာ
တတ္တယ္၊
ေတာ္ေတာ္လွတ့ဲဆတ္မၾကီး သားအမိပါဘုန္းဘုန္း၊ တပည့္ေတာ္တုိ႕လဲ အစေတာ့ဘယ္သိမလဲ ေသနတ္
ထမ္းျပီးေနာက္ေယာင္ခံလုိက္တာေပါ့၊
လက္တစ္ကမ္းပဲ ျပစ္ရေတာ့မလုိ၊ျပစ္ရေတာ့မလုိနဲ႕ပဲ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ဘုရားကုန္းေရာက္လာေတာ့တာ၊ လေရာင္ေဖြးေဖြးေအာက္တင္ပဲ ၾကည့္ေနရင္း ဆတ္မၾကီး သား အမိေပ်ာက္ေပ်ာက္သြားတာ.........
ဘုန္းဘုန္းေရ၊ ေဆာင္းညေတြဆုိ ခဏ ခဏၾကံဳရပါတယ္’ 

သူ႕အသံေတြတုန္ေနသည္ ထင္မိသည္၊

ေဆာင္းညသည္ တိတ္ဆိတ္လုိ႕၊ တစ္ေရးႏုိးေက်းငွက္တုိ႕ အေတာင္ခတ္သံႏွင့္ ေဆာင္းေလသ့ဲသ့ဲ သုတ္ျဖဴးသံတုိ႕ကုိ နားစြင့္မိသည္၊ သူတုိ႕ သားအမိလာေလျပီလား ေတြးမိသည္၊
ေဆာင္းညသည္ ယိမ္းကသည္၊ ေဆာင္းည စိတ္တုိ႕သည္လဲ ယိမ္းကေနသလုိပင္ ထင္ရသည္၊

ေဆာင္း၊ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးသိခ့ဲဖူးသည္၊

‘ဒီေဆာင္းႏွင္းျမဴရယ္..ကုိယ္ခ်င္းမစာတယ္....ခ်မ္းတယ္...ခ်မ္းတယ္ ေမးခုိက္ခုိက္တုန္ေအာင္..
.ေစာင္နဲ႕ျခဳံေတာင္မလုံဘူး…အခ်စ္ရယ္……မင္းကုိယ္ေငြ႕နဲ႕..ေထြးပါမွ…ေႏြးမယ္ထင္ေတာ့တယ္….
.ေႏြးေစမယ္…အခ်စ္ရယ္..အခ်စ္ရယ္……ေႏြးေစမယ္….’

ရင္ကုိ ထိခတ္ဖူးေသာ ကုိထီးဆုိင္ရဲ႕ေဆာင္း ေတးသြားသည္ ႏွင္းေတြပုိက်ေစျပီး ညကုိ ပုိျပီးေအးေစသည္၊
ႏွင္းေပါက္ႏွင္းစက္တုိ႕က သံစဥ္တီးခတ္သည္။


မွတ္ခ်က္။ ။ ပဒူးမုန္းနာဂရြာသားမ်ားေျပာျပေသာ ေဆာင္းပုံျပင္ကုိျပန္ေရးျပပါသည္။

Monday, September 26, 2011

ကမ္းေျခသူ

အိႏၵိယႏုိင္ငံေတာင္ပုိင္း ခ်င္ႏုိင္းျမိဳ႕ေလးသုိ႕ေရာက္ခ့ဲသည္၊ 
နယ္ခ်ဲ႕ အဂၤလိပ္ေပးခ့ဲေသာ နာမည္မွာ မဒရပ္ျဖစ္သည္၊ 
ပင္လယ္ကမ္းေျခက ျမိဳ႕တစ္ျမိဳ႕ျဖစ္သည္၊

သီရိလကၤာႏုိင္ငံႏွင့္နီးကပ္ေသာ ျမိဳ႕ေလးျဖစ္သည္၊ ျမိဳ႕ေလး၏အထင္ကရျဖစ္ေသာ မဒရပ္တကၠသုိလ္၀င္း အတြင္းမွကမ္းေျခဘက္သုိ႕လွမ္းၾကည့္လုိက္လွ်င္ ပင္လယ္ျပာျပာၾကီးသည္ က်ယ္ေျပာလွသည္၊ ျပာလ့ဲလ့ဲျဖင့္ မ်က္စိတစ္ဆုံး ႐ႈေမ်ာ္မဆုံးႏုိင္ေတာ့၊ ျမိဳ႕ႏွင့္ ပင္လယ္ျပင္ကုိ အနားသတ္ထားေသာကမ္းေျခသည္ကမၻာတြင္ 
တတိယအၾကီးဆုံးျဖစ္ပါသတ့ဲ၊

လွပါဘိသည္၊ 

ပင္လယ္ကူသေဘၤာမ်ား ကူလူးသြားလာေနၾကသည္၊ ပင္လယ္ျပာျပာ ေရျပင္ခုံးမုိ႕မို႕တြင္ ေလွနာ၀ါ ၾကီးငယ္သေဘၤာမ်ားသည္ လူးလြန္႕လွ်က္ လွိဳင္းၾကက္ခြတ္မ်ားေပၚတြင္ လွခ်င္တုိင္း လွေနေတာ့သည္၊ ၾကည့္ေနရင္း ရင္တလွ်ပ္လွ်ပ္ျဖင့္ အမည္ေဖာ္မျပတတ္ေသာ ေ၀ဒနာမ်ား ခံစားေနမိျပန္သည္၊

တစ္ခ်ိန္က ကမ္းေျခကုိတက္လာခ့ဲေသာ နယ္ခ်ဲ႕ေတြကုိလား၊ သုိ႕တည္းမဟုတ္ အေသာကမင္းတရားၾကီး ဓမၼာ၀ုဓ- တရားလက္ႏွက္ျဖင့္ ေအာင္ႏုိင္ခ့ဲေသာ သီရိလကၤာႏုိင္ေလးကုိလား၊ 
ညီညြတ္မႈ အင္အားျဖင့္ တုိက္ထုတ္ျခင္းခံရလုိက္ေသာ နယ္ခ်ဲ႕စစ္ဘီလူးတုိ႕ ပင္လယ္ျပင္ အတြင္း တပ္ဆုတ္သြားေသာ ေန၀င္ခ်ိန္ေတြကုိလား၊ 

မေန႕တစ္ေန႕ အလား ထင္ရေသာ ပင္လယ္ျပင္၏ မာယာျပကြက္ ဆူနာမီလွိဳင္းလုံးေတြကုိလား၊
ေျပာမျပတတ္ေတာ့ဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ရင္တြင္းမွာေတာ့ လွိဳင္းခတ္သံေတြရွိေနသည္၊ တကယ္ပါ၊

ပင္လယ္ျပင္ေလညွင္းတုိ႕က အတင္း၀င္တုိးသည္၊ 
ကမ္းေျခတြင္ လမ္းသလားေနေသာ မဒရပ္လွပ်ိဳျဖဴတုိ႕ကုိ ေဆာ့ျမွဴသည္၊ 
ကမ္းေျခတြင္ပင္လယ္ျပင္က ေငြဇင္ေယာ္တုိ႕ႏွင့္ အတူမဒရပ္သူတုိ႕လဲအေတာင္ခတ္ပ်ံေတာ့ေလမလား
ထင္မိသည္၊ ပ်ံခ်င္လဲပ်ံပါေလ၊ 

ကုိယ္တိုင္လဲလွိဳင္းေလႏွင့္ ေငြေရာင္ကမ္းတြင္အေတာင္တတ္ျပီးပ်ံခ်င္စိတ္မ်ားျဖစ္ေပၚေနမိသည္၊
အတူယွဥ္တြဲ ပ်ံ၀ဲလုိက္ခ်င္ပါဘိ၊

ရင္တြင္းခံစားခ်က္ကုိ ျမိဳသိပ္တိတ္တိတ္ေလးေနခ့ဲရသည္၊ ကမ္းေျခကုိေက်ာေပးျပီး၊  မဒရပ္တကၠသုိလ္၀င္း အတြင္းသုိ႕ေရာက္ခ့ဲျပီ၊ မူဆလင္လက္ရာမ်ားဟုဆုိႏုိင္ေသာ အေဆာက္အဦးမ်ားကုိေတြ႕ရသည္၊   

စိမ္းစိမ္းစုိစုိျဖင့္လွသည္၊ ကမ္းေျခတြင္ေပါက္ေရာက္ေလ့ရွိေသာ အပင္မ်ားကုိ ေတြ႕ရသည္၊ တကၠသုိလ္ ပရ၀ဏ္ အတြင္းတြင္လဲမဒရပ္သူလွပ်ိဳျဖဴတုိ႕ကုိ ‘ျပဳံးေတာ့မလုိ႕...လုိျဖင’့္ အိေျႏၵၾကီးလွသည္ကုိ
ျမင္ေတြ႕ျပန္ရသည္၊

တကၠသုိလ္၀င္း အတြင္းက်ဴးေက်ာ္ ခ်ဥ္းနင္း၀င္ေရာက္လာေသာ ပင္လယ္ေလေအးတုိ႕ကလဲ အိေျႏၵရွင္လွပ်ိဳျဖဴေက်ာင္းသူ ေခ်ာေခ်ာတုိ႕ကုိ မူအားရက္ႏုိင္လြန္းဟုဆုိကာ တုိးေ၀ွ႕ဖက္ရမ္းသည္၊ 

သူေလတုိ႕၏ ဆံစမ်ား ေလတြင္လြန္႕လူးသည္၊ ေလအေ၀ွ႕ေၾကာင့္ သူေလးတုိ႕၏ ကုိယ္႐ုံလႊာဆာရီသည္ သခင့္အား စြန္႕ခြာေတာ့မေယာင္ထင္ရသည္၊

ေလးသရမ္း၏ ေဆာ့ကစားျခင္းခံေနရေသာ သူေလးတုိ႕၏ ရွက္ေသြးျဖန္းေသာ မ်က္၀န္း၊ မ်က္လုံး၊ ပါးျပင္၊ ေဘဘီ၀ဲယာၾကည့္လုိက္ ျခင္းတုိ႕သည္ မဒရပ္တကၠသုိလ္ၾကီး၏ အလွတစ္ပါးျဖစ္ေပလိမ့္မည္၊

Sunday, September 4, 2011

ေက်ာင္းလႊတ္ ပူဇာ


တစ္ေယာက္တစ္အား၊ ၀ုိင္းကာကူညီ၊
ထုိဤကိစၥ၊ ျပီးစီးရသည္၊
ျမင္သာထင္ရွား၊ ပမာထားမည္၊
ၾကည့္ၾကပါေလာ့၊ ပ်ားႏွင့္ ပ်ားရည္၊
ႏႈတ္သီးဖ်ားျဖင့္၊ အမ်ားစုတည္၊
ပ်ားအုံၾကီး၊ ခန္႕ထည္း အ့ံဖြယ္ခ်ီ။

ခ်င္းတြင္းအထက္ဖ်ား မုိးရိပ္တိမ္ေတာင္တုိ႕ တစ္အုပ္ တစ္ဖြဲ႕ျဖတ္သန္းသြားသည္မ်ားျမင္ရဖန္မ်ားလာျပီ၊ ဂ်ိဳးဂ်ိဳး ဂ်ိန္းဂ်ိန္းျဖင့္လဲ ပတ္၀န္းက်င္ကုိ ျခိမ္းေျခာက္တတ္သည္၊ စာက်က္ျပန္ ႏြားမပ်ိဳတုိ႕ လန္႕ခုန္သည္၊
ႏွင္းတုိ႕ ကလဲ ကသုတ္ ကယက္ႏွင့္ ဆုတ္ထြက္ေျပးသေယာင္ျပဳေနသည္၊ ေတာင္ေလတုိက္ခတ္လွ်င္ ဥၾသသံသ့ဲသ့ဲ ပါလာတတ္သည္၊ ေျမာက္ျပန္ေလေလာင္လွ်င္လဲ အသဲထဲ စိမ့္ကနဲ႕ေနေတာ့သည္၊

တေပါင္း၏ ေန၊ တေပါင္း၏ ေလ၊ တေပါင္း၏ ႏွင္းက်န္၊ ေႏြေတးရွင္ ငွက္ဥၾသတုိ႕သည္ စိတ္ကုိ ကေယာက္ ကယက္ျဖင့္ ခ်င္းတြင္းေသာင္ျပင္က သဲမႈံလုိ ေလတုိက္တုိင္း ယိမ္းထုိးလႈပ္ခါႏုိင္စြမ္းေတာ့သည္၊

‘တပည့္ေတာ္တုိ႕ရြာက ခ်င္းတြင္းျမစ္ရုိးတစ္ေလွ်ာက္ ျမသိန္းတန္ဘုရားပြဲ ေရစက္ခ်ရင္ ခ်န္ထားတာ အျမဲခံရပါတယ္၊ တပည့္ေတာ္တုိ႕ရြာမွာလဲ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြရွိပါတယ္၊ 
အဲလုိ စုေပါင္းျပဳတ့ဲကုသုိလ္ပြဲမွာ ေရစက္ခ်ခြင့္မရတာ ဗုဒၶဘာသာတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ ၀မ္းနည္းမိပါတယ္၊
ဒါေၾကာင့္တပည့္ေတာ္က ဒီရြာကုိၾကြေရာက္ျပီးသာသနာျပဳေပးႏုိင္မယ္ဆုိင္ 

တပည့္ေတာ္တုိ႕ေနတ့ဲ အိမ္ကုိ ေက်ာင္း အျဖစ္လွဴမယ္လုိ႕ ဆုံးျဖတ္ခ့ဲပါတယ္၊ ေနာက္ေတာ့ ဆရာေတာ္တစ္ပါး ၾကြလာပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ တပည့္ေတာ္တုိ႕က ဘုန္းၾကီးကုိ အပို္င္ရတာ မဟုတ္ပါဘူး၊ အငွားခ်ေပးတာပါ၊ တာ၀န္ကုန္ေတာ့ ျပန္ၾကြသြားတာေပါ့၊ 
တပည့္ေတာ္တုိ႕မွာသာ အမိမ့ဲသား ေရနည္းငါးလုိ ေနခ့ဲၾကရတာပါဘုရား’

ဒီကေန႕ေတာ့ဘုန္းၾကီး အပုိင္ရျပီဆုိျပီး၀မ္းသာမိပါတယ္၊ ေက်ာင္းေဆာက္ျဖစ္ေအာင္လဲ တပည့္ေတာ္မ်ား တိုက္တုိက္ တြန္းတြန္းေဆာင္ရြက္သြားမွာပါဘုရား၊

လက္ပန္သာဆုိေသာ ရြာေလးခ်င္းတြင္းျမစ္ေဘးတြင္ တည္ရွိသည္၊ 
အိမ္ေထာင္စုေပါင္း ငါးဆယ္ေက်ာ္ရွိသည္၊ ခရစ္ယာန္ဘာသာကုိ အမ်ားစုကုိးကြယ္ၾကသည္၊ 
လီဆူးလူမ်ိဳး အမ်ားစုေနထုိင္သည္၊ နာဂလူမ်ိဳးမ်ားလဲရွိသည္၊ ကခ်င္ အမ်ိဳးသားလဲေနထုိင္ၾကသည္၊ ခ်င္းလူမ်ိဳးလဲ ရွိျပန္သည္၊ ေအာက္ရပ္ေအာက္ရြာက ၀မ္းေရးအတြက္ ထြက္ခြာလာၾကေသာ 
ဗမာမ်ား၊ ရခုိင္မ်ားလဲရွိျပန္သည္၊

ခ်င္းတြင္း အတက္ပုိင္းတြင္ ခႏၱီးျမိဳ႕ႏွင့္ အျပိဳင္ သက္တမ္းရွိေသာ ရွမ္းရြာၾကီး မွန္ပင္
( ကုိင္းေတာ) ႏွင့္ ေဘးခ်င္း ကပ္လွ်က္ရွိသည္၊ ျခံစုိက္ျခင္းကုိ အဓိကထားလုပ္ကုိင္ၾကသည္၊
ေတာင္ယာလဲစုိက္ၾကသည္၊ မွန္ပင္ရွမ္းရြာၾကီးမွ အပ်ိဳေခ်ာႏွင့္ လက္ဖက္ေျခာက္ နာမည္ၾကီးသလုိ၊ လက္ပန္သာရြာေလးကလဲ အေခ်ာအလွတြင္ ရွမ္ပ်ိဳျဖဴမ်ားကုိ မမီသည့္တုိင္ ဂရိတ္ဖ႐ုသီး၊ မာလကာသီးႏွင့္ ၀ါရွင္တန္သီးမ်ား ထြက္ရာတြင္ ရွမ္းရြာၾကီး မွန္ပင္ထက္သာသည္၊

ထုိရြာေလးတြင္ ဗုဒၶဘာသာေက်ာင္း ပီပီျပင္ျပင္မရွိေသးပါ၊ အိမ္ကုိ ေက်ာင္း အျဖစ္လွဴထားေသာ ၾကိဳးတုိးၾကဲတဲ ခပ္ႏြဲ႕ႏြဲ႕ ႏွစ္ခန္းအိမ္ေလးသာရွိသည္၊ 
အခုတစ္ဆင့္တုိးျပီး ေက်ာင္းေဆာက္ၾကေတာ့မည္၊  ထုိ႕အတြက္ ဦးေဆာင္ခုိင္းေလျပီ၊
ေက်ာင္းျပီးလွ်င္ ေက်ာင္းထုိင္ရန္ဘုန္းၾကီးပါးပါ ေပးရဦးမည္၊ 
ထုိအေျခ အေနမ်ိဳး အတြက္ အသင့္ေလွ်ာ္ဆုံးဟု ဆုံးျဖတ္ကာ တာ၀န္ေပးေလျပီး၊

စာေရးသူနဲ႕ အတူ ခ်မ္းသာၾကီးေျမာက္တုိက္မွ ညီငယ္ တစ္ပါးက့ဲသုိ႕ခ်စ္ခင္ရေသာ ဦးဇင္းတစ္ပါး ေတာင္တန္းသုိ႕ လုိက္ခ့ဲသည္၊ တာ၀န္ျဖင့္ ေရာက္လာခ့ဲသူ မဟုတ္ေသာ္ျငား တာ၀န္ေက်သည္၊ 
ပဒူးမုန္းရြာေလးက ဇိနမာန္ေအာင္ဇရပ္ ေဆာင္လုပ္ရာတြင္ အဘက္ဘက္က အားကုန္ သြန္ေမွာက္ ကူညီခ့ဲသည္၊ တစ္ႏွစ္နီးပါလက္တြဲလာခ့ဲေသာ ဦးဇင္းကုိ လက္ပန္သာရြာေလး အတြက္ ေပးရေတာ့မည္၊

‘ဦးဇင္းကလဲ အခုဒကာၾကီးတုိ႕ဆီေက်ာင္းထုိင္မယ့္ ဦးဇင္းကုိ ဦးဇင္းဆီမွာလဲ အင္မတန္မွလုိအပ္ပါတယ္၊ သုိ႕ေသာ္ ဒကာၾကီးမ်ာက ဦးဇင္းတုိ႕ လုိအပ္တာထပ္ ပုိေနေတာ့ အခုလုိေက်ာင္းထုိင္ဖုိ႕ ခြင့္ျပဳရတာပါ၊ ေျပာခ်င္တာကေတာ့ အစစ အရာအရာ စိတ္ခ်ပါရေစ၊ ျပီးေတာ့ သူက တာ၀န္နဲ႕ၾကြလာတ့ဲ သာသနာျပဳ ရဟန္းေတာ္တစ္ပါး မဟုတ္ပါဘူး၊ ကုိယ္က်ိဳးမဖက္ သက္သက္ သာသနာေတာ္ေရး အတြက္သက္သက္ ေရာက္လာတာပါ’

အဲဒီလုိနဲ႕ လက္ပန္သာရြာေလးတြင္ ဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္း ျဖစ္ေပၚဖုိ႕အေရး စတင္ၾကိဳးပမ္းၾကေတာ့သည္၊

စာေရးသူသည္၊ လက္ပန္သာေက်ာင္းမျပီးခင္ တာ၀န္ျပီး၍ ေအာက္ရပ္ေအာက္ရြာျပန္ခ့ဲသည္၊
ထုိ႕ေနာက္ သီရီလကၤာႏုိင္ငံတြင္ ဆက္လက္ ပညာသင္ယူသည္၊

ထုိ႕ေနာက္ အိႏၵိယႏုိင္ငံသုိ႕ ဆက္လက္ထြက္ခြာလာခ့ဲသည္၊ ေတာင္တန္းေဒသႏွင့္ တစ္ႏွစ္ၾကာကြဲကြာခ့ဲသည္၊ အိႏၵိယႏုိင္ငံတြင္ တစ္လတာ ေနျပီးျမန္မာႏုိင္ငံ ခဏျပန္ေရာက္သည္၊

‘ဦးဇင္းစာ အပုိ႕ခုိင္းလုိက္လုိ႕ပါဘုရား၊ ဦးေဉယ်ဓမၼလုိ႕ေျပာပါတယ္၊
ကုိရင္တစ္ပါးေရာက္လာသည္၊ လက္ထဲတြင္ စာအိပ္တစ္အိပ္ကုိင္ထားသည္၊
‘တင္ပ ေပးကုိရင္ ဒီကုိ’

စာေဖာက္လုိက္ေသာအခါ အ့ံၾသရသည္၊ လြန္ခ့ဲေသာ ႏွစ္ႏွစ္နီးပါးက စတင္ေဆာင္ရြက္ခ့ဲေသာ လက္ပန္သာရြာက ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းေရစက္ခ်ပြဲ အတြက္ ခႏၱီးျမိဳ႕၊ ဗဟုိေက်ာင္းမွ ပင့္ျခင္းျဖစ္သည္၊ ၀မ္းသာလုိက္သည့္ ျဖစ္ျခင္း…………..


ထုိေက်ာင္းေရစက္ခ်တြင္ တရားေဟာရသည္၊ မိတ္ေဆြမ်ားႏွင့္ျပန္လည္ ဆုံေတြ႕ရသည္၊
တေပါင္းမုိးရိပ္တုိ႕ အလိပ္လိပ္ျဖင့္ ေကာင္းကင္ျပင္တြင္ မင္းမူေနသည္၊

ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္က လူမ်ိဳးစုံလာၾကသည္၊ 
မွန္ပင္ရြာက ရွမ္းပ်ိဳျဖဴမ်ား၊ ေငြေရာင္တ၀င္း၀င္းျဖင့္ ကခ်င္တုိင္းရင္သူမ်ား၊
ေပ်ာ္တစ္ျပဳံးျပဳံးျဖင့္ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ၾကေသာ ခ်င္းတြင္း ေရာက္ဗမာမ်ားသည္ ေက်ာင္းေရစက္ခ်ပြဲေလးကုိ အသေရတုိးလွပေစေတာ့သည္၊

လက္ပန္သာထြက္ ဂရိတ္ဖရုသီးမ်ား၊ မာလကာသီးမ်ား၊ ၀ါရွင္တန္သီးမ်ား၊ ေတာင္ယာဆန္ မာမာဆတ္ဆတ္ေလးမ်ား၊ ရွမ္းရြာၾကီး မွန္ပင္မွ လက္ဖက္ခ်ိဳေမႊးတုိ႕သည္ လာေရာက္ၾကေသာ ဧည့္သည္မ်ား အတြက္ မ်က္ႏွာပန္း လွေစသလုိ၊ 
ဘုန္းေတာ္ၾကီးဆြမ္း၀ုိင္းတြင္လဲ ရနံ႕ၾကိဳင္ၾကိဳင္ျဖင့္ ေမႊးလွဳိင္ေနေတာ့သည္၊

ေက်ာင္းေရစက္ခ် အာင္ပြဲေလးလဲ လွလုိက္သည့္ အျဖစ္…..။

Thursday, September 1, 2011

ဖာဟီယန္


အေသာကမင္း ျပီးေနာက္ တ႐ုတ္ႏုိင္ငံမွ ပထမဆုံးေရာက္ရွိလာေသာ ဘုရားဖူးမွာ ဖာဟီယန္ျဖစ္သည္၊ ဖာဟီယန္သည္ ျမတ္ဗုဒၶပိဋကတ္ေတာ္မ်ားကုိ ေရးကူးရန္ႏွင့္ ဗုဒၶ၀င္ဆုိင္ရာေနရာျမတ္တုိ႕ကုိ ဖူးေျမာ္ရန္ သမုိင္းေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္ စစ္မွန္ၾကီးက်ယ္ေသာ ခရီးကုိ ခရစ္ႏွစ္ ၃၉၉ တြင္ ေနာက္လုိက္အေဖာ္ သုံးပါးႏွင့္အတူ စတင္ထြက္ခြာခ့ဲသည္၊ 

မိမိတုိ႕တ႐ုတ္ဘာသာမွျခား ဆက္သြယ္ေျပာဆုိရန္ဘာသာစကား သူတုိ႕တြင္မရွိ၊ အိႏၵိယႏုိင္ငံသည္ အေနာက္အရပ္တစ္ေနရာတြင္ရွိသည္ဟူေသာ အေထာက္အထား မဆုိစဖြယ္ႏွင့္ အျခားေသာ လမ္းညႊန္မ်ားမပါပဲ မိမိတုိ႕ သဒၶါတရားကုိသာလွ်င္ အေဖာ္ျပဳလွ်က္ ထြက္ခြာခ့ဲၾကသည္၊ သူတုိ႕သည္ တက္လမကန္( taklamakan) လြင္ျပင္ကုိ ျဖတ္သန္းၾကရသည္၊

ဤလြင္ျပင္၏ သတိထားဖြယ္ရာမွာ အင္မတန္ ပူျပင္းေျခာက္ေသြ႕ျပီး ခရီးသြားမ်ား အတြက္ ကံမေကာင္းေစႏုိင္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္၊

ဘုရားဖူးမ်ားသည္ လြင္္ျပင္ေဒသၾကီး၏ ေအးခ်မ္းေသာ ေနရာဟုဆုိႏုိင္ေသာ ခုိတန္ျပည္ ( Khotan) ကုိ ျဖတ္ေက်ာ္ျပီး ကုရွ္( Kush) အိႏၵဳေတာင္တန္းမ်ားကုိ ျဖတ္သန္းျပီးေနာက္ ပက္ရွ၀ါ( Peshawar) တြင္ ေရွးေခတ္အခါက အျမင့္ဆုံးဟု ယူဆရေသာ ကနိရွကမင္း (Kanishaka) တည္ထားသည့္ ေစတီေတာ္ကုိ တအ့ံတၾသေတြ႕ခ့ဲၾကသည္၊ 
ထုိအခ်ိန္တြင္ သူတုိ႕ သည္ မဇၥ်ိမေဒသသုိ႕ ေရာက္ခ့ဲၾကျပီ၊ ထုိစဥ္ သူတုိ႕ အထဲမွ ဘုရားဖူး မိတ္ေဆြႏွစ္ေယာက္ ကြယ္လြန္ခ့ဲျပီျဖစ္သည္၊

က်န္ရစ္ေသာ ဖာဟီယန္ႏွင့္ သူ၏မိတ္ေဆြ ေတာက္ခ်င္( Tao Ching) တုိ႕သာ က်န္ရွိေနေသးေသာ ခရီးကုိ အတူဆက္ခ့ဲၾကသည္၊ မဇ်ၥိမေဒသတစ္ခြင္ရွိ ျမတ္ဗုဒၶႏွင့္ သက္ဆုိင္ေသာ ေက်ာင္၊ ကန္၊ ဘုရားမ်ားသုိ႕ လွည့္လည္ သြားခ့ဲၾကသည္၊ သကၠတဘာသာႏွင့္ သကၠတစာအုပ္မ်ားကုိေလ့လာလွ်က္ ၀ိနယပိဋကတ္ကုိ ေရးကူရင္း ပတၱနားတြင္ သုံးႏွစ္ၾကာေနထုိင္ခ့ဲၾကသည္၊

ခရီးဆက္ရန္ အခ်ိန္က်ေသာ အခါ ျမတ္ဗုဒၶတရားေတာ္မ်ားကုိ လြယ္ကူစြာ နားလည္ႏုိင္ျပီး ေကာင္းစြာ က်င့္ႏုိင္ေသာ ေနရာျဖစ္သည့္ မဇၥ်ိမေဒသတြင္ ဆက္လက္ျပီးေနခ့ဲျခင္းေၾကာင္း ေတာက္ခ်င္က ဖယဟီယန္ကုိ ေျပာေလသည္၊ 
ဤသုိ႕ျဖင့္ ဖာဟီယန္သည္ စိတ္မေကာင္းျခင္းၾကီးစြာျဖင့္ က်န္ရွိေနေသးေသာခရီးကုိ တစ္ေယာက္တည္း ဆက္လက္ထြက္ခြာခ့ဲသည္၊

ဖာဟီယန္သည္ တာမရလိပတိ (Tamralipati) ေနာက္ထပ္ ပိဋကတ္ေတာ္မ်ား ေရးကူးရင္း ႏွစ္ ႏွစ္ ေနထုိင္ခ့ဲျပီး ကုန္သည္မ်ား၏ သေဘၤာျဖင့္ အေရွ႕ဘက္ ကမ္း႐ုိးတမ္းမွသည္ သီရိလကၤာႏုိင္ငံသုိ႕ ခရီးဆက္ခ့ဲသည္၊

အိႏၵိယႏုိင္ငံက့ဲသုိ႔ပင္ ဗုဒၶဘာသာ ထြန္းကားေနေသာ ကၽြန္းကုိ ဖာဟီယန္ေတြ႕ခ့ဲျပီး ထုိစဥ္က တ႐ုတ္ႏုိင္ငံတြင္ မၾကားဖူးေသးေသာ ဒီဃနိကာယ္၊ သံယုတၱနိကာယ္ႏွင့္ အျခားေသာ ပိဋကတ္ေတာ္မ်ားေရးကူရန္ အခြင့္သာခ့ဲျပန္သည္၊

သီရိလကၤာႏုိင္ငံတြင္ရွိေနစဥ္ တစ္ေန႕တြင္ ေစတီပုထုိးမ်ား လွည့္လည္ ဖူးေျမာ္ရင္း ဘုရား၀တ္ျပဳ ပူေဇာ္ေနသူတစ္ေယာက္သည္ တ႐ုတ္ႏုိင္ငံလုပ္ ယပ္ေတာင္ကုိ ေစတီေတာ္တစ္အား ပူေဇာ္ေနသည္ကုိ ေတြ႕ရေလသည္၊

အမိေျမတ႐ုတ္ႏုိင္ငံႏွင့္ ေ၀းခ့ဲသည္မွာလဲၾကာခ့ဲျပီး ႐ုတ္တရက္ အမိေျမကုိ အမွတ္ရျခင္းမ်ား ျဖစ္ေပၚလာျပီး ဖာဟီယန္မ်က္၀န္းတြင္ မ်က္ရည္တုိ႕ ျပည့္လွ်မ္း ေ၀့သီေနခ့ဲသည္။