Sunday, July 17, 2011
ခြဲထားလုိ႕ မျဖစ္ႏုိင္ပါ
၁
ပရိယတ္ႏွင့္၊ ပဋိပတ္မကူ၊
ပဋိေ၀ဓ၊ မရထုိလူ၊
မဂ္ဖုိလ္တရား၊ ျငင္းျငားထုိသူ၊
အကန္းခ်င္း၊ လမ္းျငင္းတာႏွင့္တူ၊
မႏၱေလးျမိဳ႕၊ ႏုိင္ငံေတာ္ ပရိယတၱိ သာသနာ့တကၠသုိလ္တက္ေရာက္ရစဥ္က မွတ္မွတ္ရရ ‘ဗုဒၶေဒသနာျပန္႕ပြာေရးဌာန’က ကထိက ဆရာေတာ္တစ္ပါး ေျပာျပဖူးတာေလးပါ၊ ဘုရား သာသနာေတာ္မွာက ေလ့လာမွတ္သားမႈ အပုိင္း၊ က်င့္ၾကံ အားထုတ္မႈ အပုိင္း ဆုိျပီး ႏွစ္ပုိင္း ခြဲထားပါတယ္၊
ဗုဒၶသာသနာေတာ္သုိ႕ ေရာက္လာေသာ မည္သူမဆုိ ပထမအဦးဆုံး-
‘ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစၦာမိ၊ ဓမၼံ သရဏံ ဂစၦာမိ၊ သံဃံ သရဏံ ဂစၦာမိ’
ရြတ္ဆုိၾကရသည္မွာ ထုံးစံတစ္ခုပါ၊ အသံထြက္မွန္မွန္ ရြတ္တတ္ေအာင္ ပထမဆုံး သင္ေပးရပါတယ္၊ အျဖတ္ အေတာက္ အခ်ီအခ်မ်ားကုိ ေျပာျပရပါတယ္၊ ကေလးငယ္ေလးမ်ားဆုိလွ်င္ ဘုရား ဆုိတာကုိ လက္ညိွဳးထိုးျပျပီး ေတာင္မွေျပာရပါတယ္၊ သူတုိ႕ေလးေတြ စိတ္ထဲ ေလးစားထုိက္ေသာ အရာအျဖစ္ သိေအာင္ ျပရပါတယ္၊ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ကလဲ စံျပျဖစ္ေအာင္ ျပဳလုပ္ျပျပန္ပါတယ္၊ အေျပာႏွင့္သာ မဟုတ္ပဲ အလုပ္နဲ႕လဲ သင္ရပါတယ္၊
ေနာက္မွ ဘုရားဆုိတာ ဘယ္လုိ ျဖစ္တယ္၊ ဘာေၾကာင့္ ဘုရားျဖစ္တယ္၊ ဘယ္လုိလက္ အုပ္ခ်ီ စသည္ျဖင့္ ေျပာရပါတယ္၊ ပုံစံ မက်လွ်င္ ကုိယ္တုိင္ပင္ လက္ထပ္ျပီး သင္ေပးရပါတယ္၊ ထပ္ခါထပ္ခါ ေျပာျပပါမ်ားေတာ့ ငယ္ရြယ္ေသာ ကေလးမ်ား လူၾကီးမ်ား ဘုရားၾကည္ညိဳသည့္ဟန္ကုိ အတုလုိက္လာတတ္ပါတယ္၊
ကေလးငယ္မ်ားသည္ စာျဖင့္ သင္ယူရသည္ထက္ အျမင္ျဖင့္ သင္ယူၾကသည္က မ်ားပါတယ္၊ တခ်ိဳ႕ကေလးငယ္မ်ား ရဟန္းေတာ္မ်ားကုိ လက္အုပ္ခ်ီျပီး ရွိခုိးတတ္သည္ကုိ ေတြ႕ရပါတယ္၊
သီရိလကၤာႏုိင္ငံ၏ ခ်စ္စရာျမင္ကြင္းမ်ားတြင္ေလးစားထုိက္ေသာ အေလ့တစ္ခုမွာ ကေလးငယ္မ်ားကုိ ဘာသာေရး အခမ္းအနားမ်ားတြင္ ေခၚေဆာင္လာတတ္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္၊ ျပီးေတာ့ ကေလးငယ္မ်ားကုိ ပရိသတ္မ်ား ေရွ႕ထားျပီး ေနရာေပးၾကတယ္၊ လက္အုပ္ခ်ီထားေသာ အေမအေဖတုိ႕ကုိ ၾကည့္ျပီး ကေလးမ်ားလဲ လက္အုပ္ ခ်ီၾကပါတယ္၊ အဲဒီျမင္ကြင္းေလးကုိ ျမင္တုိင္း ၾကည္ႏူးရပါတယ္၊
တစ္ခ်ိဳ႕ကေလးငယ္မ်ား အရြယ္ႏွင့္ မလုိက္ေအာင္ပင္ ဘုရားရွိခုိးကုိ လူၾကီးမ်ားႏွင့္ အတူလုိက္ျပီး ရြတ္ဆုိႏုိင္ၾကပါတယ္၊ ေရစက္ခ်ျပီဆုိလွ်င္ မိဘ ကေလးလူၾကီး မက်န္ ေရစက္ခြက္ကုိ ကုိင္ၾကရပါတယ္၊ ျပီးေတာ့ ညီညီညာညာလုိက္ျပီး ရြတ္ဆုိၾကပါတယ္၊ အဲလုိ သင္ယူထားၾကေသာ ကေလးမ်ားသည္ ဘယ္ေနရာမွာ ေတြ႕ေတြ႕ ရဟန္းေတာ္မ်ားကုိ လက္အုပ္ခ်ီျပီး ရွိခုိးတတ္ၾကသည္၊ ျမင္ရတုိင္း ၀မ္းသာ ၾကည္ႏူးမိပါတယ္၊
သင္ၾကားေပးေသာ မိဘမ်ားႏွင့္ ဆရာသမားမ်ားကုိလဲ ေလးစားမိျပန္ပါတယ္၊ သိေအာင္ အားထုတ္ၾကတယ္၊ ျပီးေတာ့လုိက္နာ က်င့္သုံးၾကတယ္၊ အဖုိးအဖြားတုိ႕ လက္ခံ ယုံၾကည္ကုိးကြယ္ခ့ဲတ့ဲ အစဥ္ အလာကုိ ဆက္လက္ ထိမ္းသိမ္းျခင္းေၾကာင့္ ျငိမ္းခ်မ္း တည္ျငိမ္ၾကပါတယ္၊ သူတုိ႕ ေလးမ်ား၏ အသြင္ အျပင္က ျမင္ရသူေတြကုိလဲ ေအးခ်မ္းမႈ ေပးႏုိင္္စြမ္းပါတယ္၊
၂
သာသနာ့တကၠသုိလ္မတက္မီ အေနာက္ျပင္ေနရစဥ္က ေန႕လည္တစ္နာရီအခ်ိန္တြင္ မုိးေကာင္းတုိက္သုိ႕ သြားျပီး ႐ူပသိဒၶိ စာ၀ါလုိက္ပါသည္၊
ထမင္းလုံးစီခ်ိန္မရပါ၊ ေက်ာခင္းခ်ိန္မရပါ၊
‘တစ္ေရးႏုိးေသာ္ အၾကံေပၚ ၊
ေပၚသည့္အၾကံ တစ္သိန္းတန္တဲ႕၊
တစ္သိန္းတန္ အၾကံေပၚေရး၊
ထုိတစ္ေမွး ေကြးလုိက္ဦးမွ ေကြးလုိက္ဦးမွ”
ေပၚသည့္အၾကံ တစ္သိန္းတန္တဲ႕၊
တစ္သိန္းတန္ အၾကံေပၚေရး၊
ထုိတစ္ေမွး ေကြးလုိက္ဦးမွ ေကြးလုိက္ဦးမွ”
ဆုိေသာ စာခ်ိဳးဖ်က္ေတာ့သည္၊
ေႏြေနသည္ ပူျပင္းလွသည္၊ ေန႕ခင္းေနရွိန္သည္ ေျမျပင္သုိ႕ ထုိးစုိက္က်ျပီး ျပန္လည္ အပူရွိန္ဟပ္ေသာေၾကာင့္ တေငြ႕ေငြ႕ ခံစားရသည္၊ မ်က္စိမ်ား က်ိန္းစပ္သည္၊ ေန႕ခင္းဆြမ္းစာျပီးစ အခ်ိန္ျဖစ္၍လဲ စိတ္မ်ားေလးလံထုိင္းမႈိုင္းေနတတ္သည္၊
သုိ႕ေသာ္ စာ၀ါမီဖုိ႕အေရး အေျပးအလႊား သြားရျပန္သည္၊
‘မ်ားမ်ားသင္၊ ျမန္ျမန္သင္၊ မေမ့ေစနဲ႕၊ မမွားေအာင္ လုပ္’ စသည္ျဖင့္ စာ၀ါလုိက္ဖုိ႕ အေရး တုိက္တြန္းအားေပးတတ္ေသာ ဆရာသည္ စာ၀ါမွန္ မမွန္ လုိက္လံ ၾကည့္ရႈတတ္သည္၊ ‘သင္ထား မွေမာင္ရင္တုိ႕ေရ၊ ေနာက္ေတာ့ က်င့္ၾကံတတ္တယ္၊ ဘာမွ မသင္ရင္ သူမ်ား ေျပာသမွ် ေခါင္းညိတ္ရတတ္တယ္”
ေလ့လာျခင္းက က်င့္ၾကံျခင္းကုိ အေထာက္ကူျပဳပုံအား အျမဲတမ္းေျပာေနေသာ္လည္း စိတ္ထဲ ကဲကဲလြန္းတယ္ ထင္မိပါသည္၊
ဆရာေတာ္သည္ စာ၀ါလုိက္လွ်င္ သေဘာက်သည္၊ အိမ္ေတာ္ရာဘုရားျခင္း၀ုိင္းတြင္ ေသာတုဇန မ်ားေရာက္ေနသည့္ အျဖစ္မ်ိဳးမ်ားေတြ႕ရင္ ဘယ္သုိ႕ေျပာမည္မသိႏုိင္ပါ၊
ေနာက္ေတာ့ မန္းေတာင္ေျခက သာသနာ့ တကၠသုိလ္ၾကီးကုိ ေရာက္ရသည္၊ တကၠသုိလ္ဆရာမ်ားသည္ သူ႕နည္း သူဟန္ျဖင့္ စာသင္ေကာင္းၾကေသာ ပုဂၢဳိလ္မ်ားခ်ည္းျဖစ္ေသာ္လည္း ဗုဒၶေဒသနာျပန္႕ပြားေရးဌာနသည္ စာသင္သားမ်ားကုိ အဆြဲေဆာင္ႏုိင္ဆုံးဟု ေျပာႏုိင္ပါသည္၊
ဗုဒၶသာသနာ့ သမုိင္း၊ ကမၻာ့သမုိင္း၊ အေတြး အေခၚရွင္ၾကီးမ်ား သမုိင္း စသည္ျဖင့္ စုံလွသည္၊ အေနာက္တုိင္းက အေတြး အေခၚပညာရွင္ၾကီးမ်ား အေၾကာင္းသင္ၾကားေပးရင္ျဖင့္ လက္ေတြ႕ပါေသာ သေဘာ တရားမ်ားကသာ ေရရွည္ခုိင္ျမဲေၾကာင္း စာခ် ဆရာေတာ္မွ ရွင္းျပသည္၊ ခန္႕မွန္းသေဘာ တရားဆုိေသာ အယူ၀ါဒမ်ိဳး ဗုဒၶတရားေတာ္မ်ားတြင္ မရွိေၾကာင္းရွင္းျပသည္၊
၁၊ သိေအာင္လုပ္ပါ၊
၂၊ သိလွ်င္က်င့္ပါ၊
၃၊ အသိမွန္ အက်င့္မွန္တုိ႕က- ရလာဘ္အမွန္ကုိ ပုိ႕ေဆာင္ေပးႏုိင္သည္၊
ဟုႏႈတ္တုိက္ေျပာျပီး-
‘ ပရိယတ္ႏွင့္ ပဋိပတ္ မကူ၊
ပဋိေ၀ဓ ၊မရထုိလူ၊
မဂ္ဖုိလ္တရား၊ ျငင္းျငားထုိသူ၊
အကန္းခ်င္း၊ လမ္းျငင္းတာနဲ႕တူ’
Blackboard အနက္ေရာင္ ေအာက္ခံတြင္ အျဖဴေရာင္ စာသားသည္ ရင္တြင္း၌ ယခုထိတုိင္ စြဲထင္ေနေတာ့သည္၊
၃
မန္း-ေနျပည္ေတာ္ေခတ္က-
ကုိရင္တစ္ပါးျမိဳ႕တက္လာသည္၊ မန္း-ေနျပည္ေတာ္တစ္၀န္း ေျခတုိလုလု ကုိယ့္ ဆြမ္းကုိယ္ခံစားျပီး စာသင္ရသည္၊ ကုိရင္ဘ၀ႏွင့္ စာေမးပြဲမ်ား ေအာင္ျမင္သည္၊ ေနာက္ ရဟန္းေတာ္တစ္ပါးျဖစ္လာသည္၊ သာသနာ့သမုိင္းမ်ားကုိ ေလ့လာရင္းျဖင့္ စာတတ္ေနရုံျဖင့္ ဆုံးခန္းမတုိင္ေသးေၾကာင္းေတြးေတာမိျပန္သည္၊ အက်င့္ႏွင့္ တဲြျပီး စာသင္ျပန္သည္၊
ျမိဳ႕ရပ္ေရွာင္ခြာျပီးေတာေက်ာင္း၊ ေတာင္ေက်ာင္း ခုိေအာင္းေတာ္မူၾကေသာ သူေတာ္စင္ၾကီးမ်ားကုိ အားက်မိျပန္သည္၊ မန္း-ေတာင္ေတာ္ေပၚသုိ႕ ရာက္တုိင္း သူေတာ္ေကာင္းမ်ား စံေပ်ာ္ရာ စစ္ကုိင္းေတာင္ေတာ္ၾကီးကုိ ဦးညြတ္မိသည္၊
တျဖည္းျဖည္း ေနကၡမၼဓာတ္မ်ားတုိးပြားလာျပီး မန္းေနျပည္ေတာ္ၾကီးကုိ စြန္႕ခြာကာ စစ္ကုိင္း ေတာင္ေစာင္းရွိ ေခ်ာင္၊ ေတာေက်ာင္း၊ ဂူေက်ာင္းမ်ားသုိ႕ ၀င္ေတာ့သည္၊
တရားရွာေနေသာ ‘ဓမၼဂေ၀သီ’မေထရ္ျမတ္ၾကီးသည္ မိမိေနထုိင္သီတင္းသုံးသည့္ ‘ ကမၼဌာန္းဂူ၊ စမ္းအငူမွ’ လသာေသာ ညမ်ားတြင္ ျမစ္မင္း ဧရာ အေရွ႕ဘက္ဆီက မန္း-ေနျပည္ေတာ္ၾကီးကုိ ျပန္ၾကည့္မိသည္၊
စာသင္ပ်ိဳႏု၊ အေျချပဳတုိ႕ႏွင့္ စာခ်စာသင္ ေထရ္ရွင္မ်ားကုိ အၾကိမ္ၾကိမ္ ဦးညြတ္မိျပန္သည္၊ ကုိယ္တုိင္သင္ၾကား ေလ့လာခ့ဲရေသာ အျဖစ္ေတြကုိလည္း တေရးေရး ျမင္ေယာင္ျပန္သည္၊ စာသင္သား ဘ၀ျဖင့္ ပဋိပတ္ျဖင့္ ေပ်ာ္ၾကေသာ ေတာေက်ာင္းေပ်ာ္ မေထရ္ေမာ္တုိ႕ကုိ ဦးညြတ္ခ့ဲရဖူးသည္၊
မိမိကုိယ္တုိင္ ေတာေက်ာင္းေရာက္ျပီး တရားရွာေသာ အခါ သင္ထားခ့ဲသမွ် အသိတုိ႕ရွိလုိ႕သာဟု အၾကိမ္ၾကိမ္ ေတြးေတာရင္း -
မန္း-ေနျပည္ေတာ္ၾကီးကုိ ဦးညြတ္ရျပန္သည္၊ ပရိယတ္ႏွင့္ ပဋိပတ္သည္ ခြဲ မရႏုိင္သလုိ၊
မန္း-ေနျပည္ေတာ္ႏွင့္ စစ္ကုိင္းေခ်ာင္မ်ားသည္လည္း ျမစ္မင္း ဧရာ တစ္ဖက္ဆီက သာသနာ့ျမိဳ႕ေတာ္ၾကီးမ်ားပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္၊
'..............
.............. '
ျမန္မာႏုိင္ငံ သာသနာ့ သမုိင္းကုိ ေျပာခြင့္ၾကံဳတုိင္း ဤျမိ႕ဳႏွစ္ျမိဳ႕သည္ ခြဲျခားျပီး ေျပာလုိ႕ မရေသာ ေနရာ
’ ရာဇဌာနီ’ ၾကီးမ်ားပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္၊
’ ရာဇဌာနီ’ ၾကီးမ်ားပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္၊
Thursday, July 14, 2011
ျငိမ္းခ်မ္းျခင္း အထိမ္းအမွတ္
ျမန္မာရဟန္းေတာ္ စာသင္သား အမ်ားဆုံး တက္ေရာက္ေသာ တကၠသုိလ္မွာ မဂဓတကၠသုိလ္ျဖစ္သည္၊ မဂဓတကၠသုိလ္သည္ ဗီဟာျပည္နယ္တြင္ တည္ရွိျပီး၊ မဟာေဗာဓိေစတီေတာ္ၾကီးႏွင့္ မနီး မေ၀းျဖစ္သည္၊ ျမန္မာ ရဟန္းေတာ္မ်ား မနက္ခင္းတုိင္းလုိလုိ မဟာေဗာဓိသုိ႕ ၾကြေရာက္ျပီး တရားထုိင္ျခင္း၊ ပရိတ္ ရြတ္ဖတ္ျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ၾကသည္၊ မနက္ေစာေစာ တကၠသုိလ္ရွိ ေက်ာင္းသားေဆာင္မွ မနက္ခင္း ငါးနာရီခန္႕ထြက္လွ်င္ မဟာေဗာဓိေစတီေတာ္ၾကီးသုိ႕ ေျခာက္နာရီခန္႕တြင္ ေရာက္သျဖင့္ နာရီ၀က္ခန္႕သာ သြားရသည္၊ ကား အသြား အလာလည္း မရႈပ္ေသးသျဖင့္ သြားလာရ လြယ္ကူသည္၊ ေစတီေတာ္ၾကီးသုိ႕ ေရာက္လွ်င္ ကမၻာ အရပ္ရပ္မွလာေရာက္ၾကေသာ သူေတာ္စင္မ်ားျဖင့္ အျမဲစည္ကား ေနေလ့ရွိသည္၊ ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းသည္၊
ေစတီေတာ္ၾကီး ပတ္၀န္းက်င္တြင္ စုိက္ပ်ိဳးထားေသာ ပန္းတုိ႕မွာလည္း ေစတီေတာ္ၾကီးအား ပူေဇာ္ထားသက့ဲသုိ႕ ရွိေနသည္၊ အနီးတ၀ုိက္ရွိ သတၱဌာနေနရာမ်ားမွာလည္း ၾကည္ႏူးဖြယ္ေကာင္းလွသည္၊ အထူးသျဖင့္ ငါးခုေျမာက္ဌာနျဖစ္ေသာ ရာဇာတနသတၱာဟႏွင့္ ပတ္သက္ျပီး လမ္းညႊန္ guide book မ်ားတြင္ ေအာက္ပါက့ဲသုိ႕ေရးသားထားသည္ကုိ ေတြ႕ရသည္၊ လင္းလြန္းပင္ေအာက္တြင္ ဘုရားရွင္သည္ ခုႏွစ္ေျမာက္ျဖစ္ေသာ သတၱာဟကုိ တရားဆင္ျခင္ သုံးသပ္လွ်က္ ေနေတာ္မူသည္၊ ဤလင္းလြန္းပင္ရင္း သီတင္းသုံးေသာ သတၱာဟသည္ မဟာေဗာဓိေစတီေတာ္ၾကီး၏ အေရွ႕ေတာင္ေထာင့္ အရပ္တြင္ ရွိသည္၊ ျမန္မာႏုိင္ငံသားမ်ားျဖစ္ၾကေသာ တပုႆႏွင့္ ဘလႅိကညီေနာင္တုိ႕သည္ ဘုရားရွင္ သီတင္းသုံးေတာ္မူေသာ ဘုရားရွင္အား ဖူးေတြ႕ရျပီး ပ်ား မုန္းဆြမ္းမ်ား ကပ္လွဴကာ
‘ဗုဒၶံသရဏံ ဂစၦာမိ၊ ဓမၼံ သရဏံ ဂစၦာမိ’
ဟူေသာ သရဏဂုဏ္ႏွစ္ပါးကုိ ေဆာက္တည္ခ့ဲၾကသည္၊ သံဃာ ရတနာ မေပၚထြန္းေသးေသာေၾကာင့္ သံဃံ သရဏံ ဂစၦာမိ ကုိ မရြတ္ဆုိခ့ဲၾကရေပ၊ တပုႆ ဘလႅိကညီေနာင္တုိ႕သည္ ဗုဒၶသာသနာေတာ္တြင္ ပထမဆုံး ဥပသကာမ်ား ျဖစ္ၾကသည္၊ ညီေနာင္ႏွစ္ဦးသည္ ဘုရားရွင္ထံေတာ္မွ ဆံေေတာ္တစ္ခ်ိဳ႕ုကုိ မိမိတုိ႕တုိင္းျပည္ျပန္ေရာက္လွ်င္ ပူေဇာ္ႏုိင္ရန္ ယူေဆာင္ခ့ဲၾကသည္၊ ဗုဒၶဘာသာျမန္မာလူမ်ိဳးတုိ႕၏ ယုံၾကည္မႈ ဓေလ့အားျဖင့္ ေရႊတိဂုံေစတီေတာ္တြင္ ဌာပနာသြင္း ပူေဇာ္ျပီး ေစတီေတာ္ျမတ္ကုိ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား အေလးတျမတ္ပူေဇာ္ ထားရွိၾကသည္။ မဟာေဗာဓိေစတီေတာ္ ေရာက္တုိင္း ျမန္မာႏုိင္ငံသားမ်ား ျဖစ္ၾကေသာ ဥပါသကာၾကီး ႏွစ္ဦးတုိ႕လာေရာက္ျပီး ဘုရား ပူေဇာ္ေနၾကသည္ကုိ ျမင္ေယာင္မိသည္၊ ျပီးေတာ့ ၾကည္ႏူးရသည္၊
ရံခါျမန္မာႏုိင္ငံမွ လာေရာက္ၾကေသာ သူေတာ္စင္မ်ား ေဗာဓိပင္ေျခတြင္ တစ္စုတစ္ေ၀းတည္း ရြတ္ဖတ္ ပူေဇာ္ေနၾကသည္မွာလည္း စိတ္ကုိ ျငိမ္းခ်မ္း ေအးျမေစသည္၊ ျမန္မာသံစစ္စစ္ျဖင့္ ရြတ္ဖတ္ ပူေဇာ္ေသာေၾကာင့္လည္း နား၀င္ပီယံပုိျဖစ္ျပီး သမာဓိရေစသည္ ထင္မိသည္၊ တုိးတုိးေလးလည္း လုိက္ျပီးရြတ္မိသည္၊ ျမန္မာႏုိင္ငံကုိ တစ္ခါတည္း ျပန္လုိက္သြားခ်င္စိတ္ေပါက္မိသည္၊
လွည္းတန္းၾကီးျဖင့္ ကုန္ေရာင္းကုန္၀ယ္လာခ့ဲၾကျခင္းျဖစ္သည္ဟုဆုိၾကသည္၊ ဂယာေတာရြာေလးသည္ တပုႆဘလႅိကညီေနာင္တုိ႕ ေစ်းေရာင္း ေစ်း၀ယ္ျပဳခ့ဲသည္ ေနရာေဟာင္းေလးပင္ ျဖစ္ေပမည္၊
ျမန္မာ ရဟန္ေတာ္မ်ားလည္း ဆြမ္း ကိစၥအတြက္ ဂယာေစ်းသုိ႕ပင္ ေစ်း၀ယ္သြားရၾကသည္၊ ဂယာေစ်းသည္ ေဟာင္ႏြမ္းလွသည္၊ ႏြားေခ်းေပါသည္၊ ဟင္းသီးဟင္းရြက္သာေရာင္းၾကသည္၊ အသား ငါးလုိခ်င္လွ်င္ မူဆလင္ကုလားမ်ားဆီ သြား၀ယ္ၾကရၾကရသည္၊ ဟိႏၵဴကုလား အသားမ်ား မေရာင္းၾကပါ၊
တစ္ခါက ၾကံဳဖူးပါသည္၊ ေက်ာင္းတြင္ ဧည့္သည္ ေရာက္လာေသာေၾကာင့္ ဂယာေစ်းသုိ႕ ငါးသြား၀ယ္သည္၊ ငါးေရာင္းေသာ ေစ်းဆုိင္သည္ ၾကက္သားလည္း ေရာင္းသည္၊ ေစ်းဆုိင္ရွိ ျခင္းထဲတြင္ထည့္ထားေသာ ၾကက္ကုိ ၀ယ္သူက ၾကိဳက္ရာ လက္ညိွဳးထုိးျပရသည္၊ ခ်က္ခ်င္းသတ္ျပီး ေရာင္းသည္၊ မၾကည့္ခ်င္ မျမင္ရက္သျဖင့္ ေနာက္မ်ားတြင္ လုိခ်င္ေသာငါးကုိ တစ္ကီလုိ ႏွစ္ကီလုိစသည္ မွာျပီး မဟာေဗာဓိေစတီေတာ္ဘက္သုိ႕ ထြက္လာရေလ့ရွိသည္၊ ေနာက္မွ သိရသည္မွာ ေစာင့္ မၾကည့္ျပန္လွ်င္လည္း အေလး မျပည့္တတ္ဟု သိရျပန္သည္၊
သူငယ္ခ်င္းတစ္ပါးက ေျပာဖူးသည္၊ ကုလားျပည္ မေျပာႏွင့္ ျမန္မာျပည္မွာေတာင္ မ်က္ကြယ္ဆုိရင္ အေလး အတင္း အေလ်ာ့ လုပ္တတ္ၾကပါသတ့ဲ၊ တပုႆ ဘလႅိကညီေနာင္တုိ႕ ေရာက္တုန္းကလဲ ဒီလုိ လူေတြရွိမွာပဲလုိ႕ ေတြးလုိက္မိသည္၊ ေသခ်ာပါသည္၊ ဂယာေဒသသည္ သမုိင္း အစဥ္အလာၾကီးမားေသာ ေနရာေလးျဖစ္သည္၊
မဟာေဗာဓိေစတီေတာ္ၾကီးႏွင့္ ကပ္လွ်က္ အေရွ႕ဘက္တြင္ ဗလီအနီးနား၌ ေနရာေလး တစ္ေနရာရွိသည္၊ ျမတ္ဗုဒၶပြင့္ေတာ္မမူမီ ေက်ာက္ေခတ္မွသည္ ပါလေခတ္တုိင္ေအာင္ ရွည္ၾကာေသာ သမုိင္းရွိသည္၊ ေရွးေဟာင္းတူေဖာ္ေရးမ်ား၏ ေတြ႕ရွိခ်က္မ်ား အရ ေက်ာက္ေခတ္ေႏွာင္းပုိင္းကာလမွ ဘီစီ ၂၅ ရာစုမွသည္ ၁၇ ရာစုတုိင္ေအာင္၊ တုိးတက္ေသာ ေက်ာက္ေခတ္ကာလ ဘီစီ ၁၇ ရာစုမွ ၁၁ ရာစုတုိင္ေအာင္၊ သံေခတ္ ၁၀ ရာစုမွ ၇ ရာစုတုိင္ေအာင္၊ ဘုရားရွင္ႏွင့္ အေသာကတုိ႕ေခတ္ ဘီစီ ၆ ရာစုမွ ၁ရာစုတုိင္ေအာင္၊ ကုရွန္ေခတ္ ေအ ဒီ ၁ ရာစုမွ ၃ရာစုတုိင္ေအာင္၊ ဂုတၱေခတ္ ေအ ဒီ ၄ ရာစုမွ ၈ရာစု တုိင္ေအာင္၊ ဂုတၱေခတ္ေႏွာင္းပုိင္းႏွင့္ ပါလေခတ္ ေအ ဒီ ၉ ရာစုမွ ၁၂ ရာစုတုိင္ေအာင္ ရွည္လ်ားေသာ သမုိင္းေၾကာင္းရွိသည္၊ ေရာင္း၀ယ္ေဖာက္ကားစနစ္ကုိ စတင္ထူေထာင္ခ့ဲေသာ ေနရာဟုပင္ ဆုိေကာင္းေလာက္သည္၊ ယေန႕မ်က္ျမင္တြင္ အေျခ အေန အရပ္ရပ္ေၾကာင့္ ေရွးေဟာင္း အေမြ အႏွစ္မ်ားကုိ ဆက္လက္ ျပီးဆုံးေအာင္ တူးေဖာ္ျခင္း မျပဳပဲအုတ္႐ုိး ေပၚ႐ုံတူးေဖာ္ထားသည္ကုိ ေတြ႕သည္၊
ထုိက့ဲသုိ႕ေခတ္ေပါင္းမ်ားစြာ တည္ရွိခ့ဲေသာ ဂယာရြာေလးတြင္ ဗုဒၶေခတ္ဟုေျပာႏုိင္ေသာ ဘီ စီ ေျခာက္ရာစု ကာလမ်ား ဆီသုိ႕ ျပန္လည္ျမင္ေယာင္မိသည္၊ ဂယာရြာေလးသည္ ဂယာသီသေတာင္တန္းၾကီးကုိ ေနာက္ခံထားျပီး ကမၻာ အရပ္ရပ္မွ လာေရာက္ၾကေသာ ခရီးသြားမ်ား၊ ဗုဒၶဂယာသုိ႕ သူေတာ္စင္ ဘုရားဖူးမ်ား ရာသီမေရြး စည္းကားေနေလ့ရွိသည္၊
တစ္ခ်ိန္က အေသာကမင္းၾကီးသည္ ဤေဒသသုိ႕ ေရာက္ရွိလာခ့ဲျပီး ဘုရားရွင္ သဗၺညဳဉာဏ္ေတာ္ ရရွိေတာ္မူရာတြင္ ခ့ံျငားထည္၀ါေသာ မဟာေဗာဓိေစတီေတာ္ၾကီးကုိ တည္ထား ကုိးကြယ္ျပီး ပူေဇာ္ထားရွိခ့ဲသည္၊ ေ၀ဟင္သုိ႕ ထုိးထြက္ေနေသာ ေစတီေတာ္၏ အထြတ္သည္ ေရႊၾကဳတ္ အလားရွိသည္၊ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ေတြ႕ရခဲေသာ ပုံစံမ်ိဳးျဖစင္္သည္၊
မဟာေဗာဓိေစတီေတာ္ၾကီးသုိ႕ ေရာက္တုိင္း အေသာကမင္းကုိ ျမင္ေယာင္မိသည္၊ မဟာေဗာဓိေစတီေတာ္ျမတ္ၾကီးကုိ ယခု လက္ရွိပုံစံ အတုိင္းျဖစ္ေအာင္ျပဳျပင္ မြမ္းမံေစခ့ဲေသာ ျမန္မာ့ဘုရင္ ရတနာပုံ၏ အရွင္ ပဥၥမသဂၤါယနာတင္ ဘ၀ရွင္ကုိ ျမင္ေယာင္သည္၊
အနာဂါရိက ဓမၼပါလကုိ ျမင္ေယာင္သည္၊ သူေတာ္စင္ၾကီးသည္ မဟာေဗာဓိေစတီေတာ္ၾကီးကုိ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား လက္၀ယ္ေရာက္ေအာင္ စတင္ ၾကိဳးပမ္းခ့ဲ သူျဖစ္သည္၊ အိႏၵိယႏုိင္ငံၾကီးသုိ႕ ေရာက္လာေသာ ျမန္မာႏုိင္ငံသား ရွင္စႏၵသာမေဏကုိ ေျပးျမင္မိသည္၊ မဟာေဗာဓိေစတီေတာ္ၾကီးသည္ ေထရ၀ါဒ၊ မဟာယာန မခြဲျခားပဲ အေရးၾကီးလွေသာ ေနရာျမတ္ျဖစ္သည္၊
ေအဒီ ၆၃၇ တြင္ တရုတ္ခရီးသြား ရဟန္းေတာ္ၾကီး ဟူအင္ဆန္( Huen Tsang) သည္ ေျခလ်င္ခရီးျဖင့္ အိႏၵိယတစ္၀ွန္းကုိ ေျခဆန္႕ ခ့ဲသူျဖစ္သည္၊ မဟာေဗာဓိေစတီေတာ္ၾကီးသုိ႕ လည္းေရာက္ခ့ဲသည္၊ သူ၏မွတ္တမ္းတြင္-
‘ေဗာဓိပင္ အေရွ႕ဘက္တြင္ အျမင့္ေပ ၁၆၀၊ ၁၇ ခန္႕ရွိေသာ ေက်ာင္းေဆာင္ ( Vihara) ရွိသည္၊ ေက်ာင္းေဆာင္၏ အေျခခံအုတ္ရုိး အနိမ့္ဆုံး မ်က္ႏွာစာသည္ ေပ ၂၀ ေက်ာ္ေက်ာ္ျမင့္သည္၊ ေက်ာင္းေဆာင္ အေဆာက္ အအုံကုိ ေျမညက္ျဖင့္ျပဳလုပ္ထားေသာ အုတ္မ်ားေပၚ၀ယ္ ထုံးမ်ားျဖင့္ သုတ္ လိမ္းထားသည္၊ အသီးသီးေသာ အုတ္မ်ားေပၚတြင္ ေရႊေရာင္ရုပ္ၾကြတုိ႕ကုိ ပုံေဖာ္ထားသည္၊ အေဆာက္အအုံၾကီး၏ အရပ္ေလးမ်က္ႏွာတြင္ အ့ံၾသဖြယ္ေကာင္းေသာ အႏုလက္ရာတုိ႕ျဖင့္ တန္ဆာဆင္ထားသည္’
ဟု မွတ္တမ္းတင္ထားသည္၊ အျခားတစ္ခု ရွိပါေသးသည္၊ တစ္ခါက တရုတ္ ရဟန္းေတာ္တစ္ပါးသည္ မဟာေဗာဓိသုိ႕ ဘုရားဖူထြက္ခ့ဲသည္၊ ရဟန္းေတာ္သည္ သေဘၤာခရီးၾကံဳျဖင့္ လုိက္ပါခြင့္ရခ့ဲသည္၊ သေဘၤာမွာ လုိက္ပါသူ ခရီးသည္ မ်ားေသာေၾကာင့္ ေရလည္တြင္ နစ္ျမဳပ္ေလေတာ့သည္၊ ေသေဘးႏွင့္ ပက္ပင္းၾကံဳရေသာအခါ လူတုိင္း ေၾကာက္ၾကသည္ခ်ည္းျဖစ္သည္၊ ‘ကယ္ပါ၊ ယူပါ’ တစာစာျဖင့္ ပင္လယ္ျပင္သည္ ငရဲပြက္သလုိ ရွိေနသည္၊ သေဘၤာမွလည္း ခရီးသည္အားလုံးကုိ ျပန္တင္ျပီး မသြားႏုိင္ေတာ့ေၾကာင္း တစ္ခ်ိဳ႕ခ်န္ထားခ့ဲရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာျပေလေတာ့သည္၊ ဘုရားဖူး ၾကြေရာက္လာေသာ ရဟန္းေတာ္သည္ သူ႕ကုိ ထားျပီး အျခားတစ္ေယာက္ကုိသာ ေခၚသြားဖုိ႕ မာလိန္မွဴး အား ေျပာျပေလေတာ့သည္၊
စိတ္ထဲ၀ယ္ ဘုရားဖူးခရီးသည္ အၾကိမ္ ၾကိမ္ျဖစ္ေပၚျပီး အသက္စြန္႕ထြက္လာခ့ဲေသာ ရဟန္းေတာ္ေလးသည္ မဟာေဗာဓိသုိ႕ ေရာက္ႏုိင္ေတာ့ပဲ ပင္လယ္ျပင္တြင္ နစ္ျမဳပ္သြားခ့ဲသည္၊
ယခုခ်ိန္တြင္ ႏုိင္ငံ အသီးသီးမွ လာေရာက္ၾကေသ သူေတာ္စင္မ်ားျဖင့္ မဟာေဗာဓိသည္ စည္ကားလ်က္ရွိသည္၊ ေအးခ်မ္း တည္ျငိမ္ေသာ ေဗာဓိပင္ျမတ္ဆီမွ ေလတုိးသံတုိ႕သည္ ဓမၼ သံစဥ္တစ္ခု အလား ၾကားႏုိင္သည္၊ သမာဓိရရျဖင့္ နား ဆင္ၾကည့္လွ်င္ စိတ္ၾကည္လင္သည္၊ မ်က္လုံးဖြင့္ထားလွ်င္ ျမင္ကြင္းစုံျဖင့္ ရင္ကုိ လွဳပ္ခတ္ေစေသာ ေနရာျမတ္ပင္ျဖစ္သည္၊
Monday, July 11, 2011
ေ၀းခ့ဲျပီ ႏွင္း
၂၀၀၇၊ ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလ၊ ၂၅ရက္ေန႕ ျဖစ္သည္၊
မႏၱေလးျမိဳ႕ေတာ္ၾကီးကုိ ႏွင္းတုိ႕က ျခဳံသုိင္းေထြးေပြ႕ထားသည္၊ ေတာင္ျပာတန္းမ်ား ဆီသုိ႕ စတင္ ထြက္ခြာခဲ႕ရသည့္ သာသနာ့ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသား၏ ေနာက္ဆုံး မနက္ခင္းႏွင္းတုိ႕သည္ တံတားဦး ေလဆိပ္ဆီသုိ႕ ေမာင္းႏွင္ေနေသာ ကားေလးအား ျပတင္းမွ တဟူးဟူး တုိး၀င္ ႏႈတ္ဆက္ ၾကသေယာင္ရွိသည္၊
မႏၱေလးျမိဳ႕ေတာ္ၾကီးကုိ ႏွင္းတုိ႕က ျခဳံသုိင္းေထြးေပြ႕ထားသည္၊ ေတာင္ျပာတန္းမ်ား ဆီသုိ႕ စတင္ ထြက္ခြာခဲ႕ရသည့္ သာသနာ့ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသား၏ ေနာက္ဆုံး မနက္ခင္းႏွင္းတုိ႕သည္ တံတားဦး ေလဆိပ္ဆီသုိ႕ ေမာင္းႏွင္ေနေသာ ကားေလးအား ျပတင္းမွ တဟူးဟူး တုိး၀င္ ႏႈတ္ဆက္ ၾကသေယာင္ရွိသည္၊
မႏၱေလးျမိဳ႕၊ ႏုိင္ငံေတာ္ ပရိယတၱိသာသနာ့တကၠသုိလ္မွ သာသနတကၠသီလ ဓမၼာစရိယ စတုတၳႏွစ္ ေအာင္ျပီေနာက္ မဟာတန္းတက္ခြင့္ မရသျဖင့္ နာဂေတာင္တန္းဆီသုိ႕ သာသနာျပဳတာ၀န္ျဖင့္ သြားေရာက္ခဲ႕ရသည္၊ မွတ္မိေနပါေသးသည္၊ ဟုမၼလင္းျမိဳ႕ေလးသုိ႕ မႏၱေလးျမိဳ႕ေတာင္ဘက္ တံတားဦး အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာေလဆိပ္မွ မိတ္ေဆြ ရဟန္းေတာ္တစ္ပါးႏွင့္ အတူ ေတာင္တန္ျပာႏွင့္ ႏွင္းျမဴတုိ႕ ထာရ၀ေ၀့သီအုံ႕ဆုိင္းရာ ေဒသသုိ႕ ထြက္ခြာခဲ႕ရသည့္ မနက္ခင္းေလးကုိ၊
လမ္းခရီးတြင္ မိတ္ေဆြ ရဟန္းေတာ္ႏွင့္ အတူ ေရွ႕ဆက္ရမည့္ ပညာေရး အတြက္ တုိင္ပင္ခဲ႕ၾကသည္၊ ေဘးက လူေတြၾကားရင္မည္သုိ႕ ေ၀ဖန္ၾကမည္ မသိေသာ္လည္း ကုိယ့္စကားႏွင့္ ကုိယ္မုိ႕ ၾကည္ႏူးရျပန္သည္၊ တာ၀န္က်ရာေဒသမ်ားဆီမွ တာ၀န္ျပီးဆုံးၾကျပီးေနာက္ ဗုဒၶသာသနာ ထြန္းကားျပန္႕ပြားရာ သီရိလကၤာႏုိင္ငံသုိ႕ သြားေရာက္ျပီး ပညာဆက္လက္သင္ယူၾကဦးမည့္ အျဖစ္သည္ ဦးစားေပးတစ္ခုျဖစ္ခဲ႕ၾကသည္၊ ထုိအေၾကာင္းကုိ ပထမဆုံးေလယာဥ္ျဖင့္သြားရသည့္ခရီး တြင္ အရသာ ရွိရွိေျပာ ျဖစ္ခဲ႕ၾကသည္၊
ခ်င္းတြင္းျမစ္ေၾကာတြင္ ဆန္တက္ေနေသာ ေမာ္ေတာ္ေပၚတြင္လဲ ေျပာျဖစ္ခဲ႕ၾကသည္၊ တြင္ေျပာျဖစ္ၾကသည္၊ ခရီးတစ္ေထာက္နား ေရာက္ရာေနရာတုိင္းတြင္ ျပည္ပထြက္ ပညာဆက္လက္သင္ယူၾကဦးမည့္ အျဖစ္ကုိ ေျပာျဖစ္ခဲ႕ၾကသည္၊ ေတာင္တန္းေဒသရွိ နာဂညီေနာင္ဖြားမ်ား အတြက္ ကုိယ္က်ိဳးမဖက္ႏွစ္ ႏွစ္တာ တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ျပီးေနာက္ မ်က္ရည္လည္ရႊဲျဖင့္ ခြဲခဲ႕ရျပန္သည္၊
ခ်င္းတြင္းသည္ စီးျမဲစီးေနသည္၊ နာဂေတာင္တန္းၾကီးသည္ ျမင့္မား ထည္၀ါလွသည္၊ ေတာင္တန္းျပာျပာသည္ ညိဳ႕မႈုိင္းမႈုိင္း ျမဴေတြ ဆုိင္းလွ်က္ ေ၀းခဲ႔ျပီ၊ အရာ အားလုံးသည္ ေလယာဥ္ေပၚေ၀ဟင္ထက္ဆီကျပန္ အၾကည့္တြင္ ႏွင္မႈံမ်ားႏွင့္ ျမဴခုိးတုိ႕ အၾကားတြင္ ေမွးမွိန္သြားေလျပီ၊ ရင္တြင္း ေ၀၀ါးျခင္း မရွိတည္ရွိေနသည္ကား ျပည္ပသို႕ထြက္ျပီး ပညာ ဆက္လက္ သင္ယူႏုိင္ေရးပင္ ျဖစ္သည္၊ မျပည့္ေသးေသာ အုိးျပည့္တန္သေရြ႕ျဖည့္ရဦးမည္မုိ႕ ခ်င္းတြင္းျမစ္ကုိ ခြဲခဲ႕ၾကရသည္၊ ေတာင္ျပာတန္းေတြကုိ လက္ျပ ႏႈတ္ဆက္ခဲ႕ရသည္၊
ရန္ကုန္ုျမိဳ႕၊ ႏုိင္ငံေတာ္ ပရိယတၱိ သာသနာ့တကၠသုိလ္တြင္ စာသင္ဘက္ မိတ္ေဆြ ရဟန္းေတာ္မ်ားကုိ ၾကည္ၾကည္လင္လင္ ျပန္လည္ ဆုံဆည္းခြင့္ရသည့္ အတြက္ ၾကည္ႏူးရျပန္သည္၊ ဘြဲ႕ရျပီးေနာက္ ဆက္လက္လုပ္ေဆာင္ၾကမည့္ ေရွ႕ေရးမ်ားေျပာျဖစ္ၾကေတာ့ ႏုိင္ငံျခားထြက္ျပီး ပညာဆက္လက္ သင္ယူၾကဦးမည့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားစြာကုိ ေတြ႕ရျပန္ေတာ့ ၀မ္းသာမိသည္၊
၂၀၀၉ ဒီဇင္ဘာလ ၁ရက္သည္ ျမန္မာႏုိင္ငံမွ ဘြဲ႕ရသည့္ ေန႕ တစ္ေန႕ျဖစ္ခဲ႕သလုိ ႏုိင္ငံျခားထြက္ျပီး ဆက္လက္ ပညာသင္ယူရမည့္ ခရီးအတြက္ အစလည္းျဖစ္သည္၊ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ၾကီး ပတ္၀န္က်င္တြင္ ျမဴႏွင္းတုိ႕ ေ၀ျပန္ေခ်ျပီ၊ ႏႈတ္ဆက္ေနသေယာင္ ထင္မိျပန္သည္၊
၂၀၁၀ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၆ရက္ေန႕သည္ ျပည္ပသုိ႕ပထမဆုံး ထြက္ခြာရသည္ေန႕ ျဖစ္သည္၊ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ မဂၤလာဒုံ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာေလဆိပ္သုိ႕ တစ္ပါးတည္း အေစာၾကီး ေရာက္ေနသည္၊ ေလယာဥ္ကြင္း အတြင္းကုိ ကာရံထားေသာ မွန္ျပတင္းဆီလွမ္းၾကည့္လုိက္ရာ ခရီးသည္တင္ ေလယာဥ္မ်ား တစ္စင္းထုိးတက္သြားလုိက္ တစ္စင္းဆင္းလုိက္ျဖင့္ စည္ကားသက္၀င္စျပဳျပီ၊
မနက္ခင္း ကုိးနာရီနီးပါးခန္႕တြင္ မႏၱေလးျမိဳ႕၊ ႏုိင္ငံေတာ္ ပရိယတၱိသာသနာ့တကၠသုိလ္တြင္ တစ္တန္းတည္း အတူသင္ခဲ႕ၾကရေသာ မိတ္ေဆြမ်ားႏွင့္ ျပန္လည္ဆုံေတြ႕ရသည့္ အတြက္ ရင္တြင္း ေဖာ္မျပတတ္ေအာင္ ၀မ္းသာမိသည္၊ ကုိးနာရီေလးဆယ့္ငါးတြင္ ထုိင္းႏုိင္ငံေလေၾကာင္းလုိင္း TG-034 ျဖင့္ ထုိင္းႏုိင္ငံသုိ႕ ထြက္ခြာခဲ႕ၾကသည္၊ ေဆာင္းဓာတ္ မျပယ္ေသးေသာ မနက္ခင္းသည္ ေ၀း၍က်န္ခဲ႕ျပီ၊ ထုိင္းႏုိင္ငံ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ ေလဆိပ္သုိ႕ ႏုိင္ငံေဒသ စံေတာ္ခ်ိန္ ေန႕လည္ ၁၁ နာရီခြဲတြင္ေရာက္သည္၊
ထုိင္းႏုိင္ငံ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ ႏုိင္ငံတကာေလဆိပ္တြင္ ဆယ္နာရီေက်ာ္က်ာ္ နားလုိက္ရသည္၊ ငါးမိနစ္တစ္ၾကိမ္ ေလာက္ေလယာဥ္ အဆင္းအတက္လုပ္သည္ကုိ ေတြ႕ရသည္၊ ေလယာဥ္ အဆင္း အတက္ျပ ဇယားတြင္ ႏုိင္ငံတကာေလယာဥ္မ်ား အဆင္းအတက္ကုိ စက္ကန္႕မလပ္ ထုိးျပထားသည္၊ ဆုိက္ကပ္မည့္ စၾကၤန္မ်ားကုိပါ အတိ အက်ညႊန္ျပထားသည္၊
ပထမဆုံး အၾကိမ္ေရာက္ဖူးေသာ ထုိင္းငံေလဆိပ္သည္ ႏုိင္ငံတကာဆုိင္ရာေလယာဥ္မ်ား အဆင္း အတက္မ်ားသည္၊ ခရီးသည္မ်ား ပ်ားပန္ခတ္မွ်မ်ားျပားသည္၊
၂၀၁၀ ဒီဇင္ဘာလ ၁၆ ရက္ေန႕ ညပုိင္း ဆယ္နာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္တြင္ ထုိင္းႏုိင္ငံ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာေလဆိပ္မွ သီရိလကၤာႏုိင္ငံသုိ႕ T.G-307 ေလေၾကာင္းျဖင့္ ဆက္လက္ထြက္ခြာခဲ႕ၾကသည္၊ ေ၀ဟင္သုိ႕ ထုိးတက္သြားေသာ ေလယာဥ္ အထက္ဆီမွ ျပန္ အၾကည့္တြင္ ထုိင္းႏုိင္ငံသည္ မီးေရာင္စုံမ်ား ထိန္းထိန္းညီးလွ်က္ အေမွာင္တြင္ ေရးျပျပသာ ျမင္ရေတာ့သည္၊
အဆင္သင့္ရာတြင္ တစ္ေထာက္နားခဲ႕ျပီး ခရီးတစ္ခု ဆက္ရျပန္ျပီ၊
Monday, July 4, 2011
ေရလုိက္မွားေသာ ငါး
သုခႆာနႏၱရံ ဒုကၡံ၊ ဒုကၡႆာနႏၱရံ သုခံ၊
ကာမဂုဏ္ခ်မ္းသာ ခံစားမႈေနာက္တြင္ ဆင္းရဲျခင္းရွိသည္၊
ခက္ခဲပင္ပန္းစြာ အားထုတ္ရေသာ ဆင္းရဲျခင္းေနာက္တြင္ ခ်မ္းသာရွိသည္၊
ဘုရားရွင္၏ျဖစ္ေတာ္စဥ္မ်ားတြင္ ျဖစ္ရပ္တစ္ခုရွိသည္၊ မင္းညီမင္းသားမ်ားႏွင့္ ခရီးတစ္ခုကို သြားၾကရသည္၊ အေလာင္းေတာ္မင္းသားမွ အျခားေသာ မင္းသားမ်ားသည္ အဆင္းႏွစ္သက္သူ၊ အသံေကာင္းေကာင္းကုိ ခံစားလုိသူ၊ အနံ႕အရသာကုိ ခုံမင္သူ၊ စားေသာက္ဖြယ္ရာမ်ားကုိ အာသာျပင္ျပျခင္းရွိသူ၊ ေတြ႕ထိျခင္း အရသာကုိ တြယ္တာျခင္းရွိသူ တုိ႕ျဖစ္ၾကသည္၊
ထုိသူငါးေယာက္တုိ႕သည္ အာရုံငါးပါးျဖင့္ျဖားေယာင္းေသာ ဘီလူးမ်ား၏ သတ္ျဖတ္ျခင္းကုိ ခံခဲ႕ၾကရသည္၊ သူတုိ႕၏ အာသာဆႏၵမ်ားသည္ သူတုိ႕ဘ၀ကုိ အဆုံးသတ္ သြားေစခဲ႕ၾကသည္၊ အေလာင္းေတာ္သည္သာ လုိရာခရီးကုိ ျပီးေျမာက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ႏုိင္ခဲ႕သည္၊ သူတုိ႕ အထင္ေရာက္ေနေသာ ကာမဂုဏ္ခ်မ္း သာေနာက္တြင္ ေသျခင္း ဆင္ရဲရွိေနသည္၊
သီလေဆာက္တည္ရျခင္းေၾကာင့္ ကုိယ္ႏႈတ္ေစာင့္စည္းရသည္၊ ထုိေစာင့္စည္းမႈမ်ားေၾကာင့္ မိမိ အလုိအတုိင္း မျဖစ္ရေကာင္းလားဆုိျပီး စိတ္အလုိ မက်ျဖစ္တတ္ျပန္သည္၊ သီလေဆာက္တည္ျခင္းမွ တဆင့္တက္ကာ စိတ္ကုိပါ ထိမ္းသိမ္းလုိက္ေသာအခါ ျပင္ပအာရုံမ်ားေနာက္သုိ႕ မလုိက္ေတာ့ပဲ အျမင္ခ်မ္းသာ၊ အၾကားခ်မ္းသာ၊ အနံ႕ခ်မ္းသာ၊ အစားခ်မ္းသာ၊ အေတြ႕အထိခ်မ္းသာမ်ားကုိ လြန္ႏုိင္ေတာ့သည္၊ ကုိယ္ ႏႈတ္ စိတ္ ေစာင့္စည္းမႈ အသာက်၍ အေလ့အထတစ္ခုျဖစ္ေသာ အခါ ထုိေစာင့္စည္းျခင္းမ်ားက ခ်မ္းသာေဆာင္ျခင္းကုိ ေတြ႕ရေတာ့ သည္၊
ကာမဂုဏ္ခ်မ္းသာရွာေသာသူႏွင့္ေျပာင္းျပန္ျဖစ္သည္၊ ေယာဂီတစ္ေယာက္သည္ မ်က္စိမွတ္ထားသည္၊ ဇြတ္အတင္းမိွတ္ထားျခင္းမ်ိဳးမဟုတ္၊ ျပင္ပေလာက၀ယ္ရွာစရာမလုိေတာ့သည့္ အတြက္ မိမိစိတ္တြင္း သုိ႕ျပန္ျပီး ရွာေဖြေနျခင္းမ်ိဳးျဖစ္သည္၊ ထုိသုိ႕ရွာေဖြေသာအခါ ေညာင္ညာကုိက္ခဲျခင္းမ်ိဳးရွိေပမည္၊ ထုိသုိ႕နာက်င္ျခင္းမ်ိဳးရွိေသာ္အခါ စိတ္နာက်င္ျခင္းကုိ သာ ေၾကာင့္ၾကစုိက္ေတာ့ သည္၊ ျပင္ပခႏၶာကုိယ္နာ က်င္ျခင္းကုိဂရုမစုိက္ေတာ့ပါ၊ စိတ္နာက်င္းျခင္းကုိ ေစာင့္ထိမ္းႏုိင္ေသာအခါ အျမင့္ အျမတ္ဆုံးေသာခ်မ္းသာ ကုိ ရွာေဖြေတြ႕ရွိေတာ့သည္၊
တရားသေဘာကုိ ထားဦးေတာ့၊ ေလာကတြင္ပင္ အခ်ိဳ႕ေသာသူမ်ားသည္ ဇာတ္ပြဲၾကည့္လုိက္၊ ရုပ္ရွင္ၾကည့္လုိက္၊ စားလုိက္၊ေသာက္လုိက္ျဖင့္ ဘ၀ကုိ ကုန္လြန္ေစခဲ႕ၾကသည္၊ သူတို႕သည္ ဘ၀ေႏွာင္ပုိင္း ကာလမ်ားတြင္ ဆင္းဆင္းရဲရဲ အျဖစ္မ်ိဳးေတြ႕ရတတ္သည္၊ ဇာတ္ထဲတြင္သာ မဟုတ္ပါ၊ ထုိအျဖစ္မ်ိဳးသည္ ေလာကၾကီးတြင္ ထုနဲ႕ေဒးပါ၊ ငယ္စဥ္က ဆင္းဆင္းရဲရဲေနခဲ႕ရ ေသာ္ျငား အာရုံေနာက္သုိ႕ မလုိက္ အသိေနာက္ကုိသာ မိမိစိတ္ညႊန္ႏုိင္သူတုိ႕သည္ ေလွ်ာက္လွမ္းရစဥ္ ကာလအတြင္ ကုိယ္စိတ္ ဆင္းရဲျခင္းမ်ိဳး ရွိခဲ႕ေသာ္ျငား ေနာက္ပုိင္ကာလၾကီးရင့္ျမင့္မားေသာ အခါတြင္ ခ်မ္းသာျခင္းကုိ ၀န္းရံေန တတ္သည္၊
ဘုရားအေလာင္းေတာ္ျမတ္သည္ ေလးသေခ်ၤႏွင့္ ကမၻာတစ္သိန္းကာလ တစ္ေလွ်ာက္ ကုိယ္ဆင္းရဲႏွင့္ စိတ္မသက္မသာျဖစ္ရမႈမ်ားေတြ႕ခဲ႕ရသည္၊ အဆုံးတြင္ ေလာက၏ အတုမဲ႕တစ္ဦးျဖစ္ေတာ္ မူခဲ႕သည္၊ ဆင္းရဲျခင္းေနာက္ကြယ္တြင္ ခ်မ္းသာျခင္းက ေစာင့္ၾကိဳေနသည္သာ ျဖစ္ေတာ့သည္၊
အဆင္းလွလွျမင္လုိ၊ အသံေကာင္းေကာင္းၾကားလုိ၊အနံ႕ေမႊးေမႊးကုိရွဴရႈိက္လုိ၊အရသာခံလုိ၊
ေကာင္းမြန္ေသာ ေတြ႕ထိျခင္းကိုခံစားလုိေသာ အာသာဆႏၵမ်ားေၾကာင့္ ေမာင္ႏွင္းအားတုိးတက္ျပီး ကာမ အရသာ အလုိလုိက္ကာ ကာမဂုဏ္ကုိ ခ်မ္းသာထင္ျပီး လုိက္ေနၾကေသာ သူမ်ားသည္ သူတုိ႕ရွာေနေသာ ခ်မ္းသာျခင္းကုိ ေတြ႕ရေသာခါ၀ယ္ အေတာ္တန္ ပင္ပန္းေနေခ်ျပီ၊ သို႕ေသာ္ ရလုိမႈျဖင့္ လုိက္ခ့ဲေသာ ေအာင္ျမင္ မႈ အတြက္ ပင္ပန္းလွ်က္ပင္ ခံစားလုိက္ၾကသည္၊
တစ္ခ်ိဳ႕ရွိေသးသည္၊ ခက္ခက္ခဲခဲလုိက္လံရွာေဖြမိခဲ႕ေသာ မိမိတုိ႕လုိရာကုိ ရၾကေသာအခါ အခုမွရေလျခင္း ဆုိျပီး အရြဲ႕တုိက္ကာ အသာပ်က္ေနေသာ စားစရာတစ္ခုကုိ ကုိက္ဖဲ႕၀ါးျမိဳျပတတ္ၾကသည္၊ ထုိသူတုိ႕ကုိျမင္ရသူတုိ႕မွာ ပင္ပန္းဆင္းရဲ လြန္းလွသည္၊ ဘ၀ဇာတ္သည္ အရသာပ်က္ေတာ့သည္၊
Saturday, June 25, 2011
တိမ္ေတာက္ ည
တိမ္တမာန္ သက္ေသထား လြမ္းစကား သူတုိ႕ဆုိ၊
ပုိတယ္လုိ႕ထင္မိ၊
ရင္တြင္း မရွိ အခ်စ္ဗလာ ဟာတာတာမုိ႕ မင္းမသိတဲ႕၊
ခင္မိတဲ႕ သူငယ္ခ်င္းက သူ႕ရင္တြင္းက ျဖစ္ေတြကုိေျပာျပတယ္၊
ဘာတဲ႕ တိမ္တမာန္ရယ္ တိမ္ယံတြင္းက လမင္းရယ္၊
အလင္းျဖာတဲ႕ လွ်ပ္ပန္း လြမ္းေတးသီတဲ႕ ေက်းငွက္၊
ေလးေလးနက္နက္ သူေျပာတယ္၊
ထူရန္ေကာတဲ႕ မင္းသိေအာင္ငါေျပာျပမယ္၊
အဲဒါေတြ အားလုံးဟာ အလြမ္းေတြကုိ အိမ္ျပန္ပုိ႕တဲ႕၊
ေ၀ဟင္ပ်ံ အလြမ္း ေစတမာန္ေတြတဲ႕၊
အင္း ...............
အခုေတာ့ တိမ္ေတာက္ရင္ အိမ္စိတ္ေရာက္တယ္၊
လွ်ပ္ပန္းလက္ေတာ့ အလြမ္းတုိ႕ကထုိးႏွက္တယ္၊
ေငြလသာရင္ ေအးျမတဲ႕ အေမ့ရင္ခြင္ကုိ တမ္းတမိတယ္၊
ေျပာရဦးမယ္ လြမ္းတတ္ပါျပီ သူငယ္ခ်င္းရယ္။
Wednesday, June 22, 2011
မနက္ခင္း တစ္ခုႏွင့္ အပူသည္
မနက္ခင္းတစ္ခုပါ၊ ေနသည္ ထန္းတစ္ဖ်ားေက်ာ္ေက်ာ္သုိ႕ေရာက္ေခ်ျပီ၊ ကေလးတစ္အုပ္ ခပ္သုတ္သုတ္ ခရီးႏွင္လာၾကသည္၊ သူတုိ႕ႏွင့္အတူ သံစုံျမည္ဟည္းသည္၊ ယူလာၾကေသာ ဒန္အုိး ဒန္ခြက္တုိ႕ ထိခုိက္ျခင္း ေၾကာင့္ ထြက္ေပၚလာျခင္းျဖစ္သည္၊သူတုိ႕ ေရခတ္လာၾကျပီ၊
မဂဓတကၠသုိလ္ၾကီး၏ အေဆာင္၃ တြင္ျမန္မာျပည္ဖြား ရဟန္းေတာ္မ်ား သီတင္း သုံးၾကသည္၊ အေဆာင္ေရွ႕ တြင္ သုံးရန္ ေရငုတ္ တစ္ငုတ္ စုိက္ထားသည္၊ မနင္ခင္း ဆယ္နာရီခန္႕တြင္ တစ္ၾကိမ္ႏွင့္ ညေနပုိင္း ငါး နာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္တြင္ တစ္ၾကိမ္ ေရလာသည္၊ ေရလာလွ်င္ အနီးအနားက ကေလးငယ္မ်ား ေရလာခတ္ၾကသည္၊ မည္းညစ္ေပ ေတေနေသာ သူတုိ႕မွာ တကယ့္ ပီဘိ ကေလးတုိ႕ျဖစ္သည္၊
အနီးေရာက္မွ ေသခ်ာ ၾကည္မိပါသည္၊ အျပံဳးကလြဲ ခႏၶာကုိယ္ေပၚ တင္ထားသမွ်တုိ႕သည္ ညစ္ႏြမ္းလြန္းလွ သည္၊ ဆံပင္တုိ႕သည္ ဂ်ီး( ေခ်း) အထပ္ထပ္တုိ႕ျဖင့္ ဖြဲ႕ရစ္ကာ ထုိးထုိး ေထာင္ေထာင္ ျဖစ္ေနၾကသည္၊
ဂ်ယ္( gel) မသုံးရပဲ ေထာင္ေနၾကသည္၊ မ်က္ႏွာေပၚ၀ဲက်လာေသာ ေခၽြးေစးေၾကာင္းတုိ႕မွာ အထင္းသာ၊ အေျပးတပုိင္းႏွင့္ လာၾကေသာ သူတုိ႕ တစ္အုပ္ေၾကာင့္ ပတ္၀န္းက်င္သည္ အပူရွိန္ေၾကာင့္ မွိန္းေနရာမွ ခဏျပန္ႏို္းလာသလုိ ျဖစ္ေနျပန္သည္၊ သူတုိ႕ ဤသုိ႕ေျပးလာၾကျခင္းမွာ မနက္ခင္း တစ္ခု၏ ထုံးစံျဖစ္ေန သည္၊
ကေလးမ တစ္ေယာက္လွ်င္ ဒန္အုိး ခပ္ၾကီးၾကီး တစ္လုံးႏွင့္ အပုိဆြဲပုံမ်ားကုိပါ ေတြ႕ရတတ္သည္၊ အပ်ိဳရြယ္မိန္း ကေလးမ်ားကုိကား မေတြ႕ရပါ၊ အိမ္တြင္း ပုန္းလုပ္ေလျပီထင့္၊ တစ္ေယာက္ခပ္ေနလွ်င္ အလွည့္ က်စနစ္ျဖင့္ တန္းစီ ေစာင့္ေနၾကသည္မွာ ေလ့က်င့္ေပးထားသလုိ ရွိေနသည္၊ သူတုိ႕ေနရာတြင္ ေရေပါေပါမ်ားမ်ား မရွိသျဖင့္ ေရေပးခ်ိန္ အေရာက္လာၾကရသျဖင့္ အေမာလဲေျပ အလွည့္ က်လဲေစာင့္ရင္း ေရငုတ္တြင္ တစ္စုတစ္ေ၀းၾကီးႏွင့္ စည္ကားလွသည္၊ စကားေတြလဲ စုံသည္၊ ရယ္သံလြင္လြင္ေလးမ်ားလဲ ၾကားရသည္၊ ေန အပူကုိ ေလွ်ာ့ခ်ႏုိင္သလုိ ရွိေနသည္၊
ပူျပင္းေသာေနသည္ တိမ္ကင္းေသာေကာင္းကင္တြင္ ယွဥ္ျပိဳင္သူမ့ဲ မင္းမူေနသည္၊ အိႏၵိယႏုိင္ငံေရရွားပုံကုိ သတင္းစာထဲေလာက္သာ ျမင္ဖူးခဲ႕ရေသာ ျမင္ကြင္းသည္ ေျခာက္ေသြ႕လြန္းလွသည္၊ အုပ္ေဘာင္ ခပ္မထားေသာ ေရတြင္း ႏႈတ္ခမ္းတြင္ ဆာရီျခံဳထားေသာ အမ်ိဳးသမီးတစ္စု စုျပံဳတုိးေနသည္မွာ ပန္းခ်ီဆရာ၏ လက္ရာေကာင္း တစ္ကြက္လုိျဖစ္ေနသည္၊ သုိ႕ေသာ္ တစ္ကယ့္ ျဖစ္ရပ္ ပါဟု ေအာက္နား တြင္ စာတမ္း ထုိးထားသည္၊ ေရခပ္လာသူတုိ႕ အပ်ိဳ အအုိ တစ္စုအား တစ္ေမွ်ာ္တစ္ေခၚ လယ္ကြင္းျပင္ၾကီး က ၀ုိင္းရံထားသည္၊ လယ္ျပင္တြင္ ပတ္ၾကားအက္တုိ႕ကား အထင္းသား၊ ခပ္ေ၀းေ၀း တစ္ေနရာတြင္ ထေနာင္ဆူး ရစ္ပင္တုိ႕က ေတာထလွ်က္ အျပိဳင္ျပိဳင္၊
ထန္းပင္စုစုေအာက္နားတြင္ေျမစုိက္ေဆာက္ထားေသာ တဲငယ္မ်ား ကား အထီးက်န္ဆန္လွသည္၊ တဲနား တစ္၀ုိက္တြင္ ခ်ည္ေႏွာင္ထားေသာဆိတ္ တစ္အုပ္ႏွင့္ ႏြားေလးငါးေကာင္ မွာ ခ်ည္တုိင္မွ လြတ္ေအာင္ ရုန္းလုိစိတ္ရွိဟန္ မတူေတာ့၊ ဥၾသသံ သ့ဲသ့ဲၾကားရသည္၊ ေလပူတစ္ခ်က္ တုိက္သည္၊ ခႏၶာကုိယ္တြင္ ျဖင္းစပ္စပ္ျဖစ္ က်န္ရစ္သည္၊ ျမင္ကြင္းတုိ႕သည္ ႏွိပ္စက္လြန္းသည္၊ ကုိယ္တုိင္ေရဆင္းျပီး မခတ္ရပါပဲလွ်က္ ရင္တြင္း ပူလာသည္ ၊ေခၽြး စုိ႕လားသည္၊ သက္ျပင္း အရွည္ၾကီးကုိ ခပ္ျပင္းျပင္း မႈတ္ထုတ္ လုိက္မိသည္၊ သူတုိ႕နဲ႕ အတူ ေရခတ္လုိက္ရင္ေတာ့ ပူမယ္မထင္ဟု ေရာ္ရမ္းေတြး မိေသးသည္၊
အခန္းတြင္း၀င္ျပီး မေန႕က ညေနပုိင္း ကုလားေလးမ်ား ကုလားမေလးမ်ား ေရခတ္ျပီး အျပန္တြင္ ခတ္လာခဲ႕ေသာ ေရကုိ ရင္တြင္းသုိ႕ ေမွ်ာခ်လုိက္သည္၊
ေရသည္ မေအး.........
အပူရွိန္ေၾကာင့္..........
ခပ္ေႏြးေႏြးသာ။
Subscribe to:
Posts (Atom)


